Hint sinemasının kadın tasviri sıklıkla iki uç arasında gidip geliyor: sari giymiş anne figürleri veya votka yudumlayan parti katılımcıları. Film yapımcıları dengeyi sağlamak ve oldukça gerçekçi bir portre vermek için çabalıyor. Prime Video’nun son orijinal filmi Sharmajee Ki Beti, üç nesil boyunca aynı soyadını taşıyan beş kadının hikayesiyle bunu yapmaya çalışıyor.
Tahira Kashyap Khurrana’nın başkahramanları günlük hayattan seçilmiş: tanıştığınız insanlar, sahip olduğunuz arkadaşlar veya belki de olduğunuz kişi. Ergenlik konusunda endişelenen gençleri ve yalnızlık, ataerkil beklentiler ve gergin kişilerarası ilişkilerle başa çıkan yetişkinleri göreceksiniz. Tüm Sharma kadınlarının kendi mücadeleleri var. Film, karakterlerin zaman zaman birbirlerinin dizelerinde, çapraz bölümler gibi belirmesiyle hikayeler arasında gidip geliyor.
Kadınlığın düşünceli tasviri
Sakshi Tanwar, çalışan bir anne olarak rolünü etkileyici bir şekilde canlandırıyor
Yazım, en küçük duygulara, en sessiz anlara ve yüzeyin altında kaynayan söylenmemiş gerilimlere karşı düşünceli ve uyumlu. Bir genç kızın (Vanshika Taparia) çalışan annesine (Sakshi Tanwar) çıkıştığı bir sahne var: “Babam hazırlanmamda bana neden yardım etsin; bu senin işin”. Bu küçük ama etkili sahne, kökleşmiş cinsiyet rollerinin sıklıkla göz ardı edilen ebeveyn-çocuk dinamiğini nasıl etkilediğini ortaya koyuyor.
Film aynı zamanda erkeklerin gizli ataerkil standartları bilmeden nasıl sürdürdüklerine de ışık tutuyor. Sevecen ve ilgili olsalar da, yıllar boyunca besledikleri mükemmel kadın versiyonunun tuzağına düşerler. Evet, ev işlerine yardım edebilirler ama farkında olmadan bunu bir iyilik olarak görebilirler veya partnerlerini toplum içinde kabul edebilirler ancak hayallerini veya hırslarını fark edemeyebilirler.
Filmde, toplumun kadın güçlendirmesinin kolay versiyonundaki ikiyüzlülüğün maskesini sıyıran bu tür önemli konuşmaları bolca bulacaksınız: sporcu olma “şansınız” var ama maskaranız kusursuz olmalı; işinize gidebilirsiniz ama ev işlerini yapmayı unutursanız Tanrı sizi terk etsin; melankolik yalnızlığınızla savaşmak için bir kedi partisi verebilirsiniz ama tabii ki o zaman bir “velli” (bolca boş vakti olan biri) olursunuz.
Klişeler ve kullanışlı stereotipler
Saiyami, erkek arkadaşının kendisini daha kadınsı olmaya zorladığı eyalet düzeyinde bir kriket oyuncusunu canlandırıyor
Genel ton vaaz verici olmasa da, bazı kısımlarda patlıyor. Film zaman zaman yorgun klişelere yaslanma eğiliminde. Yapımcıların her şeyi dahil etme konusunda paniklediğini, sadece karmaşaya katkıda bulunsa bile, hayali bir tema kontrol listesi işaretlediklerini hissedebileceğiniz anlar var – Sanjay Leela Bhansali’nin Heeramandi ile yaptığı aynı hata.
Bu özellikle Saiyami Kher’in hazırlanmaktan nefret eden eyalet düzeyinde bir kriket oyuncusu karakteri için geçerli. Bunun kişinin kişisel tercihi olabileceğini anlasam da, tasvir fazla rahat ve basmakalıp geldi. Kadınlığı kutlamayı amaçlayan bir film için, sporcu kadının kendine özgü kadınsı niteliklerini benimsemek yerine erkekleştirme ihtiyacı oldukça hayal kırıklığı yaratıyor. Kher’in tek boyutlu performansı da işe yaramıyor. Keşke siyah beyaz yaklaşım yerine daha gri ve karmaşık bir karakterizasyon olsaydı.
Filmin biraz zorlandığı bir diğer alan ise tutarlılık. Sharmalardan birine tamamen yatırım yaptığınızda, diğeri devralıyor ve anlatı akışını parçalıyor. Bana göre, her hikayenin bağımsız bir bölüm olarak sunulduğu bir antoloji formatı daha iyi sonuç verebilirdi. Bu, izleyicinin her anlatıya tamamen dalmasını ve her hikayeyi hak ettiği ağırlıkla değerlendirmesini sağlardı.
Bununla birlikte, kusurlarına rağmen Sharmajee Ki Beti, kadınlığın çeşitli zorluklarına ışık tutma ve temel sohbetleri başlatma konusundaki güzel girişimi nedeniyle ilgiyi hak ediyor. İçten gelen mesajlar ve özgün temsil, onu iç gözlem için iyi bir sinema eseri haline getiriyor. Özellikle kadınlığın en küçük, çoğunlukla en sıradan yönlerini ve bunların kadınların yaşamları üzerindeki derin etkilerini tüm hikayeleriyle nasıl yakaladığını beğendim.
Yaşlı bir kadının (Sunita Malhotra) erotik bir sesli kitap veya podcast’in keyfini çıkarmasını gördüğümüz bir sahne var. Kısa sahne dikkat çekici derecede samimi ve yaşlılar arasında sıklıkla sessizleştirilen tabu konu olan cinselliği gündeme getirmeye cesaret ediyor. Yaş ayrımcılığı engellerini ortadan kaldırıyor ve cinsellik hakkında daha kapsayıcı bir konuşmayı teşvik ediyor.
Sharmajee Ki Beti’de performanslar parlıyor
Divya Dutta’nın hikayesi hepsinden daha dokunaklı
Film diğer birkaç bölümde de parladı. Örneğin Divya Dutta’nın karakteri zarif bir şekilde işlenmiş ve kusursuz bir performansla yüceltilmiştir. Dutta, yeni bir kasvetli gerçeklikle tanışmak için Patiala’dan Mumbai’ye taşınan yalnız bir ev kadınını canlandırıyor. Kocası (Parvin Dabas) artık kayıtsız, ergenlik çağındaki kızı (Arista Mehta) yalnızlığı tercih ediyor ve memleketindeki annesi onunla ilişki kurmaya pek istekli değil.
Bu, Dutta’nın karakterinde boş bir boşluk bırakıyor. Satıcılar ve küçük çocuklar da dahil olmak üzere gördüğü her insanla sohbet etmeye çalıştığını ve hepsinin onu başından savdığını göreceksiniz. Karakterinin acısı derinden yankılanıyor ve insan onun için üzülmeden edemiyor. Film, günümüzde metropollerde giderek yaygınlaşan kentsel yalnızlığı hak ettiği özen ve hassasiyetle yakalıyor.
Dutta’nın karakteri aynı zamanda sevildiği, kutlandığı, ilgilenildiği ve hatta zaman zaman bir süper kahraman olarak kabul edildiği hayal gücünün diyarına sık sık seyahat ediyordu! Bu hayal sahnelerinin her biri eğlenceli bir dokunuş katıyor, gerilimi kırıyor ve filmin tonunu dengeliyor.
Şaşırtıcı bir vurgu, Sakshi Tanwar’ın genç kızını oynayan çocuk oyuncu Vanshika Taparia’nın performansı. Öfkeleniyor, bağırıyor, aşırı düşünüyor ve sıklıkla bencil ve güvensiz. Taparia’nın performansı ilgi çekici ve gerçekçi. Gelecekte daha fazla çalışmasını görmeyi sabırsızlıkla bekliyorum.
Sharmajee Ki Beti artık Prime Video’da izlenebiliyor
