Dead Rising, Xbox 360 satın almamın nedeni olduğundan kalbimde özel bir yere sahip. Ancak oyunla geçirdiğim zamanı sevgiyle hatırlasam da, bugün onu neredeyse oynanamaz buluyorum. Bunun birkaç nedeni var; Avludaki mahkumlar inanılmaz derecede sinir bozucu, görev zamanlayıcısı çok katı ve genel olarak eski oyunları belirli bir süre sonra tekrar oynamayı sevmiyorum.
Ama her şeyden çok Dead Rising, 2024’teki bir oyun olarak tek bir kusurdan dolayı sıkıntı çekiyor: NPC müttefikleri aptal. Capcom’un diğer zombi serisi Resident Evil’den farklı bir tat sunan çılgın bir zombi oyunu olan Dead Rising, çoğunlukla başarılı oldu. Ancak bu aynı zamanda nihai eskort görevidir ve oyuncuların neden bu tür şeylerden bu kadar çok nefret ettiğinin harika bir örneğidir.
Daha önce hiç oynamadıysanız Dead Rising, Dawn of the Dead’den büyük ölçüde ödünç alıyor, oyuncuları zombilerle dolu bir alışveriş merkezine koyuyor ve onları kurtarma gelene kadar oyun içi birkaç gün boyunca hayatta kalmaya zorluyor. Yol boyunca, bazıları hayatları için savaşan, diğerleri fast food restoranlarında saklanan veya kalp atışlarını başka şekillerde koruyan 50 NPC keşfedilebilir. Yaşayan ölülerle dolu bir dünyada hayatta kalan diğer insanları bulma ve onları güvenli bir yere götürürken yanınıza alma konseptini seviyorum, ancak Dead Rising’in NPC’lerinin zayıf yapay zeka sayesinde boğazlarının parçalanması ihtimali çok yüksek.
Frank olarak oyuncular hayatta kalanlara belirli bir yere gitmeleri, pozisyonlarını korumaları veya aktif olarak onun ayak izlerini takip etmeleri talimatını verebilir. Oyuncular ayrıca NPC müttefiklerini de silahlarla silahlandırabilirler, ancak silahlı müttefikler bile düzenli olarak üzerlerine düşeni yapmakta başarısız olurlar. Bu, oyuncuların sürekli olarak üretken bir şeyler yapmalarını gerektiren, yukarıda bahsedilen görev zamanlayıcısıyla daha da kötüleşen, sinir bozucu bir oyun döngüsü yaratıyor. Bu zamanlayıcının NPC’lerle nasıl etkileşime girdiğinin ötesinde endişelerim var – eğer bana ölümsüz bir oyun alanı verecekseniz, içinde oynamam için bana zaman verin – ama zamanlayıcının eskisi kadar katı olmasını kabul edeceğim. NPC’ler sürekli tehlikeleriyle hızımı düşürmüyorlar.
Bu, Dead Rising 2 ve 3’te tekrarlanan ve şükürler olsun ki büyük ölçüde geliştirilen bir özelliktir, bu da serideki nostaljik dönüşlerimin çoğunlukla bu ikisiyle sınırlı olduğu (ve belki de her Aralık ayında Dead Rising 4’te biraz uğraştığım) anlamına geliyor. Gerçekten de güvenilmez yapay zeka dostlarından bu kadar çok etkilenen tek oyun ilkidir. Serinin sonraki oyunlarında müttefikler, ilk oyunun kurtulanlarının yapamadığı şekillerde zombilerden etkili bir şekilde kaçabilir ve onlara karşı savaşabilir. Frank orduların arasında yüzerken, yeni bulduğu arkadaşları orijinalde onların içinde boğulurdu. Belki de bu yüzden Frank, birkaç oynanabilir karakter daha olmasına rağmen her zaman serinin ana karakteri olarak görülmüştür; oyuncular onun ayakkabılarında en çok acıyı çekmiştir.
Yakın zamanda açıklanan Dead Rising Deluxe Remaster (sanki daha çok Crash Bandicoot N. Sane Trilogy tarzı bir yeniden yapım gibi görünüyor) orijinal oyunun bu yönünü düzeltme şansına sahip olmakla kalmıyor, aynı zamanda sorumluluğu da taşıyor. Fragman bize proje hakkında pek bir şey söylemiyor ancak Frank için yeni bir seslendirme sanatçısının olması gibi birkaç sonuca varabiliriz. Bu, bu projenin, neredeyse on yıl önce zaten bir remaster’ı olan Dead Rising’in yeni bir remaster’ından daha fazlası olduğunun sinyalini veriyor.
Bu yüzden şimdilik Dead Rising Deluxe Remaster’ın Frank’in neredeyse 20 yıldır umutsuzca ihtiyaç duyduğu makyaj olabileceği konusunda ihtiyatlı bir şekilde umutluyum. Son zamanlarda remake ve remaster’larla harika işler çıkaran Capcom’un bunu anladığını ve geliştirme alanı olarak üretimde buna vurgu yaptığını düşünmek isterim. Müttefikler hâlâ rutin olarak zombi dişlerine doğru yürüyorlarsa, bu oyunu tekrar oynamayı hak etmek için yeni bir kat boya yeterli olmayacaktır.
