Einstein’ın diğer yerçekimi teorisi ‘Hubble sorununu’ hafifletecek reçeteye sahip olabilir

Yakın zamanda yapılan bir çalışma, teleparalel yerçekimini ve evrenin genişlemesini çevreleyen gerilimi genel göreliliğin çözemeyeceği şekilde çözme potansiyelini araştırdı.

20. yüzyılın başlarında, Edwin Hubble’ın yaptığı gözlemler evrenin dokusunun esnediğini ortaya çıkardığında evrene ilişkin anlayışımız tersine döndü.

Aynı yüzyılın sonunda, iki ayrı bilim insanı ekibinin Dünya’dan uzaklaşan uzak süpernovaları gözlemleyerek yalnızca evrenin genişlemediğini, aynı zamanda bu genişleme hızının da arttığını keşfetmesiyle bu farkındalık daha da karmaşık hale geldi.

Bu hızlanmanın nedeni bir sırdır ve “karanlık enerji” yer tutucu adı verilmiştir; Bunun için şu anki en iyi açıklama, vakum enerjisi adı verilen bir tür arka plan enerjisini açıklayan kozmolojik sabittir.

Evrenin genişleme hızı, bir galaksinin Dünya’dan uzaklığı ile gerileme hızı arasındaki orantılılığı tanımlayan Hubble sabiti olarak bilinir.

Bu durum fizikçiler için baş ağrısı olmuştur çünkü Hubble sabitini belirlemenin iki ana yolu büyük bir anlaşmazlık içindedir. Bu soruna “Hubble gerilimi” adı veriliyor ve bunu açıklamanın bir yolu, Einstein’ın 1915’te öne sürdüğü mevcut en iyi yerçekimi modelimizi, yani genel göreliliği genişletmek olabilir.

A kağıt dergide yayınlandı Karanlık Evrenin Fiziği Yazan: Instituto de Ciencias Nucleares, Universidad Nacional Autónoma de México’da kozmolog olan Celia Escamilla Rivera ve ortak araştırmacıları, karanlık enerjiyle mücadele etmeye ve Hubble gerilimini hafifletmeye çalışıyor.

“Genel göreliliğin ve yeni kozmolojik veri kümelerinin ötesine geçen yerçekimsel modelleri kullanarak şunu bulduk: [observations of distant quasars] Rivera, Hubble gerilimi ve karanlık enerji sorunuyla yerel ölçeklerde yüzleşebileceğimizi söylüyor.

“Sayısal ve hesaplamalı yöntemler kullanarak, yerel evrendeki mesafeleri ölçen iki farklı kozmolojik örnekle test edilen ‘teleparalel yerçekimi’nde önerilen farklı modelleri kullanarak analiz gerçekleştirdik.”

Teleparalel yerçekimi, yine Einstein tarafından tasarlanan genel göreliliğe alternatif bir teoridir. Bu “diğer yerçekimi teorisi”, yerçekimini uzay-zamanın eğriliği olmadan açıklamak için farklı bir denklem tarifi kullanıyor ve aynı zamanda onu evrenin diğer temel kuvvetlerinden biri olan elektromanyetizma ile birleştirmeye çalışıyor.

Rivera, “Son zamanlarda teleparalel yerçekimi, Hubble gerilimiyle ilgili kozmolojik sorunu çözebileceği ve kozmolojik bir sabite başvurmadan geç zamandaki kozmik ivmenin doğasını açıklayabileceği vaadi nedeniyle popülerlik kazanıyor” diyor.

Rivera ve meslektaşları, ultraviyole, X-ışınlarında gözlemlenen, süper kütleli kara delikleri besleyen galaksilerin kalbindeki parlak bölgeler olan uzak ve oldukça kırmızıya kayan kuasarlardan oluşan iki yeni veri kümesini kullanarak bu alternatif yerçekimi teorisinin parametrelerini test etti. ve görünür ışık.

Rivera, “Konuyla ilgileniyoruz çünkü teleparalel yerçekimi, farklı kozmolojik sorunları çözmenin yanı sıra bazı ilginç teorik özelliklere sahip olan genel göreliliğe alternatif bir öneri için uygun bir adaydır” diye bitiriyor.

“Evreni daha iyi anlamak için genel göreliliğe alternatif önerileri test ettiğimiz için daha geniş bir kitle için ilginçtir ve bu alandaki uzmanlar için teleparalel yerçekimindeki belirli modellerle ilgili en son teknolojiye yönelik bir güncellemedir. aynı zamanda yüksek kırmızıya kaymalarda nispeten yeni kuasar örnekleri kullanıyor.”