Rekorlar kırılmak için yaratılmıştır, birileri onları koyar ve sonra herkes onları kırmaya ve geliştirmeye çalışır. Örneğin bu sadece atletizmde değil, aynı zamanda rekor geliştirmenin bilgi sınırlarını biraz daha zorlamak anlamına geldiği bilimde de oluyor.
Bu, İtalyan Stefano Carniani liderliğindeki çeşitli ülkelerden bir grup astrofizikçinin Jades adlı bir işbirliğiyle bir araya gelerek, birkaç yıldır faaliyet gösteren, insanlığın gözü evrenin şafağında olan muhteşem JWST uzay teleskobu ile çok çalıştığı şeydi. Yıllardır keşifleriyle bizi şaşırtmaya devam ediyor.
En sonuncusu tam olarak Jades-GS-Z14-0’ınki, şimdiye kadar gözlemlenen en uzak galaksi ve Büyük Patlama anından sadece 300 milyon yıl sonra, astrofizik hakkında biraz bilgisi olanlar için rekor bir gözlem, kırmızıya kayma duvarı 14, evrenin muazzam uzaklığı ve hızla genişlemesi nedeniyle ışığın kırmızıya kayması. Daha iyi anlamak için mesafenin değerine başka bir açıdan bakalım: Eğer bilim adamlarının söylediği gibi evren 13,8 milyar yaşındaysa, bu çok parlak kırmızı topun yaşının sadece %2’si kadardır. Pisa’daki Scuola Normale Superiore’dan araştırmacı Carniani’nin çeşitli medyaya söylediği gibi, gözlemlerin başlangıcında Jades grubu incelemek için 650 kadar galaksi seçmişti; bunların hepsi Büyük Patlama anına çok yakındı. her zaman astrofiziksel düşünmek zorundayız ve bu yüzden yüz milyonlarca yıldan bahsediyoruz. Mesafe konusu elbette haber yapan verilerdir ve haklı olarak 325 milyon yıllık bir önceki rekordan 300 milyon yıllık rekorun biraz altına inmek yıllar süren etkileyici bir çaba gerektirir, ancak önemli olan bir nokta daha var: boyutlar. ve tavan arasına yapılan en doğru tahminleri ortaya koyan galaksinin parlaklığı.
Kısacası bu galaksinin daha küçük ve daha zayıf olması gerekirdi ama tam tersine burada bize sorular soruyor. Mükemmel bir sonuç. Jades-GS-Z14-0 galaksisi hemen fark edildi ancak bazı şüpheleri uyandırdı: tabiri caizse yaşına göre çok parlak görünüyordu ve Dünya’ya çok daha yakın olan başka bir galaksiye yakındı; perspektifin etkisi nedeniyle kısmen kaplıyormuş gibi görünüyordu. Keşfi doğrulamak için, kızılötesinde gören güçlü 6,5 metrelik açıklıklı uzay teleskopunun bir kez daha kullanılmasıyla başka bir gözlem “çalışması” gerekti. Galaksinin çapının 1.600 ışık yılından daha fazla olduğu ve ışığının büyüyen bir süper kütleli kara deliğin yakınındaki emisyondan değil, çoğunlukla genç yıldızlardan geldiği ortaya çıktı. Aslında, çok parlak galaksilerin çoğu kendi enerjilerini üretirler ve bu enerji daha sonra elektromanyetik dalgalar olarak, merkezi büyük bir kara deliğin kenarlarında olup bitenlerden Samanyolu gibi galaksinin tamamına kadar yayılır. Bu ışığın analizi, söz konusu yeni keşfedilen galaksinin toplam kütlesi Güneş’in birkaç yüz milyon katı olan yıldızlardan oluştuğunu düşündürüyor. Burada önemli bir soru ortaya çıkıyor: Bu kadar parlak ve büyük bir galaksi nasıl oluşmuş olabilir? 300 milyon yıldan daha kısa bir sürede büyük ve büyük olduğu ve nükleer füzyonla ilk hidrojenden oluşması biraz zaman alan bir element olan Oksijenin izlerinin de bulunduğu göz önüne alındığında, aynı zamanda çok fazla evrimleştiği. . Görünüşe göre bilmiyoruz ve yeniden başlamamız gereken gerçek nokta bu, ancak şunu anlamalıyız ki bu olumlu bir gerçektir çünkü bilgiyi geliştirmemize ve bilginin kökenini ve gelişimini anlamak için daha kesin hipotezler yapmamıza olanak tanır. Belli bir noktada bizim de, yani Dünya gezegeninin ortaya çıktığı Evren. Bu nedenle şimdilik kayıt mevcut ancak araştırmacılara göre yeni keşfedilen galaksi, uzay teleskobunun cihazlarının henüz sınırlarına ulaşmadığı göz önüne alındığında, bunu çok geçmeden çok daha uzak bir akrabaya devredebilir.
