Geleceğin astronotları, gerektiğinde kendi uzay giysilerini ve parçalarını 3D olarak yazdırabilir.

Bir sorunu çözmek için en iyi motivasyonlardan biri, onu kendiniz deneyimlemektir. Dr. Bonnie Dunbar tesadüfen böyle bir deneyim yaşadı. Eski bir NASA astronotu ve şu anda Texas A&M’de Havacılık ve Uzay Mühendisliği profesörü. Astronot birliğindeyken, bazı astronot arkadaşlarının, daha yaygın olarak bir uzay giysisi olarak bilinen, ekstra bir araç aktivite giysisine sığamayacaklarını fark etti. Bu nedenle, yalnızca orijinal problemi olan bireyler için bir tane yaratmaya değil, gelecekteki herhangi bir göreve atılan diğer herhangi bir astronotun kendi özel bedenlerine göre uyarlanmış bir uzay giysisine sahip olabileceği bir süreç yaratmaya karar verdi. Ve şimdi, eski işvereni (NASA), yakın zamanda duyurulan NASA Gelişmiş Kavramlar Enstitüsü (NIAC) programının bir parçası olarak bu özelleştirme sürecinin bir fizibilite çalışmasını tamamlaması için onu ve laboratuvarını finanse ediyor.

Dunbar’ın The Spacesuit Digital Thread olarak bilinen sunumu, önümüzdeki dokuz ay boyunca araştırmayı finanse etmek için 175.000 $ aldı. Uzay giysileri yaratmak için aslında yüksek teknolojili sayısallaştırılmış iplik kullanmıyor. Bunun yerine, endüstriyel Nesnelerin İnterneti ayarlarında yaygın olarak kullanılan Digital Thread çerçevesini kullanır. Dijital İpliği tanımlamanın en iyi yolu, onu tüm tasarım, üretim ve teslimat süreçleri boyunca tek bir parçayı birbirine bağlayan bir veri parçası olarak düşünmektir.

Tek bir nesneyi tanımlamak için bu veri parçalarından yeterince alın ve dijital ikiz denilen nesnenin dijital bir uzaydaki temsili ile sonuçlanırsınız. Dijital ikizler daha sonra gerekirse nesneyi sonsuza kadar çoğaltabilir. Ancak, belirli özelliklere ilişkin girdilere dayalı olarak öğeyi ayarlamak ve kişiselleştirmek için de kullanılabilirler.

Dr. Dunbar ve ekibinin gittiği yol bu gibi görünüyor. Dr. Dunbar astronot iken, mekik dönemi boyunca astronot çekirdeği için uzay giysisinde önemli bir eksiklik olduğunu fark etti – 200 astronot için sadece 18 takım elbise üretildi. Astronotların hepsi bu giysilere sığamadı ve birçoğu, tırnaklarını kaybetme ve önemli bir güç kaybı da dahil olmak üzere onları kullanırken sorun yaşadı. Dahası, birçoğu bugün, ilk tasarlanmalarından 40 yıl sonra hala kullanılmaktadır.

Ancak bir alternatif daha var: Apollo döneminde her uzay giysisi, amaçlanan kişiye göre özel olarak tasarlandı. Apollo 17 astronotlarının takım elbiselerinin işleyişinden memnun olduklarını söylemeleriyle böyle bir sorunları yoktu. Sorun şu ki, çok fazla Apollo astronotu yoktu; şimdi ise sivil turistler de dahil yüzlerce insan uzaya gitmeyi planlıyor. Bazı uzay turistlerinin yörüngeye uçuşları için ödemeye hazır oldukları fahiş fiyat etiketleriyle bile, hepsini özel kıyafetlerle takmak aşırı derecede pahalı olurdu.

Dr. Dunbar’ın “dijital iplik” fikrine girin. Jenerik bir uzay giysisinin dijital ikizini oluşturmak, tasarımcıların bir kullanıcıya özel ölçümler almasına ve bu dijital ikizi, sıfırdan bir tane yaratmanın büyük masrafı olmadan özel olarak takılan bir takım oluşturmak için değiştirmesine olanak tanır. Bu amaçla, Dr. Dunbar’ın önceki araştırması, bir uzay giysisini kişiselleştirmek için gerekli olan ölçüleri bulmaya odaklanmıştı. Araştırma laboratuvarı, bir bireyin hareket aralığı da dahil olmak üzere eksiksiz bir dijital ikizini oluşturmak için tam bir 3D vücut tarayıcısı kullandı. Bu bilgi daha sonra uzay giysisinin dijital ikizine uygulanarak hızlı kişiselleştirmeye izin verildi.

Özel olarak tasarlanmış bir dijital ikize sahip olmak harika, ancak uzay giysileri fiziksel nesneler olmadıkça kullanışlı değil. Peki, bu kişiye özel takımlardan birini gerçekten yapma süreci ne olurdu? Teklif, yerinde onarımların ve parçaların imalatının yolda olabileceğini ima etse de, bu, verdiğim bu Aşamanın kapsamı dışında görünüyor. Büyük olasılıkla, bu, özellikle daha önce yapılmış uzay giysisi parçalarını geri dönüştürebilen bir tür 3D yazıcı gerektirecektir. Henüz böyle bir teknoloji yok. Belki, Dr. Dunbar’ın araştırması başarılı olursa, NIAC finansmanının bir sonraki turunda ortaya çıkabilir.