Bazı animasyon filmleri görsel birer gösteri oldukları için alkışlanırken, diğerleri jenerik yayınlandıktan sonra bile izleyicilerin aklında kalabilecek dokunaklı ve hatta gözyaşı dökücü hikayeleriyle ün kazanıyor. Ve bazıları her iki dünyanın da en iyisidir. Çoğu eleştirmen ve sinemasever, sinemadaki en derin ve en hüzünlü anlardan bazılarının bu ortamdan geldiğini, animasyonun sadece çocuklara yönelik olduğu fikrinin yavaş ama emin adımlarla kaybolduğunu artık biliyor.
Yaşanan yürek parçalayıcı trajediden Ateşböceklerinin Mezarı duygusal kapanışa Oyuncak Hikayesi 4, yürekleri titretebilecek hüzünlü animasyon filmlerinin sıkıntısı yok. Bu filmler, karmaşık kayıp ve keder hikayeleri ve hatta fedakarlık ve dostlukların acı-tatlı tasvirlerini içerebilir; hepsi bu animasyonlu başyapıtların zamana direnmeye devam etmesini sağlayacak şekilde muhteşem ve sanatsal şekillerde sunulur.
5.Mary ve Max (2009)
Mary ve Max Birbirinden çok farklı iki insan arasında oluşan alışılmadık dostluğu anlatan benzersiz animasyonlu stop-motion film. Avustralya’dan sekiz yaşında yalnız bir kız olan Mary Daisy Dinkle (Toni Collette) ve New York’ta yaşayan orta yaşlı, obez bir adam olan Max Jerry Horowitz (Philip Seymour Hoffman), gençlerin rastgele seçim yapmasının ardından mektup arkadaşı olurlar. telefon rehberinden bir isim ve bir mektup yazıyor. Bu, onlarca yıldır inişli çıkışlı bir mektup arkadaşı ilişkisini ateşliyor.
İlginç karakterleri ve tuhaf atmosferiyle, 2009 yapımı bu bağımsız filmi, başlangıçta tuhaf bir dostluğun neşeli hikayesiyle karıştırmak kolaydır. Yönetmen Adam Elliot’ın filmi, Mary’nin akıl sağlığı sorunlarıyla mücadelesini ve Max’in, ilişkilerini etkileyen ve yanlış anlamalara yol açan kaygı ve Asperger sendromuyla ilgili deneyimlerini inceleyerek çok daha kasvetli bir tarafı ortaya çıkarır. Kara komedi filmi, izleyicilere hayatın gerçekte ne kadar kısa olduğunu hatırlatan unutulmaz ve biraz da rahatsız edici bir sona dayanıyor.
4. Demir Dev (1999)
Yönetmen Brad Bird’ün Demir dev Soğuk Savaş döneminin zirvesinde geçen nostaljik bir bilim kurgu filmi. Hogarth Hughes (Eli Marienthal) adında genç bir çocuğun, uzaydan gelen devasa bir robotla arkadaş olmasını konu alıyor. Kasaba halkının ve ordunun başlangıçtaki korkularına rağmen Hogarth, nazik devin göründüğü kadar korkutucu olmadığını ve yaşam ve insanlık hakkında bir şeyler öğrenebileceğini öğrenir. Aralarındaki bağ kısa sürede paranoyak bir hükümet ajanı olan Kent Mansley (Christopher McDonald) tarafından tehdit edilir. Kent Mansley (Christopher McDonald), Demir Dev’i ulusal güvenliğe tehdit oluşturduğuna inandığı için yok etmeye kararlı hale gelir.
1999 yapımı film, Ted Hughes’un 1968 tarihli romanının güzel bir uyarlamasıdır. Demir Adam. Umudun ve iyimserliğin en karanlık zamanlarda bile nasıl ayakta kalabileceğini tasvir ederek kaynak materyalin şiddet karşıtı mesajını mükemmel bir şekilde yakalıyor. Hogarth’ın bilim kurgu filminin ikonik robotuyla olan dostluğu, korkuya rağmen empatiyi seçmenin ne kadar önemli olduğunu gösteriyor; filmin sarsıcı sonu sırasında devin motivasyonu da tam olarak bu.
3. Tilki ve Tazı (1981)
Tilki ve tazı Tod adlı genç bir tilki (Mickey Rooney) ile Copper (Kurt Russell) adlı bir av köpeği arasındaki sıra dışı dostluğu anlatan sevilen bir Disney klasiğidir. İki karakter gençken tanışır, onları doğal düşman olarak birbirlerine düşüren toplumsal beklentilerin farkında değildirler. Farklılıklarını anlamadıklarından derin bir bağ kurarlar ve birlikte birçok maceranın tadını çıkarırlar. Ancak yaşları ilerledikçe dünyadaki rollerinin sert gerçekliğiyle yüzleşmek zorunda kalıyorlar.
1981 yapımı film, acımasız bir dünya ve onun sert beklentileri yüzünden parçalanan iki masum yakın arkadaşın yürek burkan hikayesini anlatıyor. Tod ve Copper, büyüdüklerinde dönüşecekleri kişiye karşı koyamayacakları saf bir şeyi paylaşıyorlardı. Animasyon filminde seyirciyi ağlatacak pek çok sahne var. Tilki ve tazı‘nin acı-tatlı ve duygusal sonu, pek çok izleyicinin çocukluğunun unutulmaz bir parçası olduğunu kesinlikle pekiştiriyor.
2. Oyuncak Hikayesi 3 (2010)
Oyuncak Hikayesi film serisiyle büyüyenler, seride hayranların gözlerinin yaşlarla dolduğu birçok an olduğunu zaten biliyorlar. Bu özellikle aşağıdakiler için geçerlidir: Oyuncak Hikayesi 3Andy’nin (John Morris) üniversiteye gitmeye hazırlandığını ve bir zamanlar çok değerli olan oyuncakların yanlışlıkla çöple birlikte kaldırıma bırakıldığını görüyoruz. Kısa süre sonra kendilerini tehlikeli bir kreşte bulurlar; burada Woody (Tom Hanks), Buzz Lightyear (Tim Allen) ve grubun geri kalanı geri dönüş yolunu bulmak için birlikte çalışmak zorundadır.
Oyuncak Hikayesi 3 Oyuncakların acı dolu bir ölüme hazırlandığını ve sonunda kaderlerini kabul ederek ateşe doğru ilerlerken birbirlerine tutunduklarını gösteren çöp yakma sahnesi de dahil olmak üzere yürek burkan anlarla dolu. Elbette eleştirmenlerden tam not alan Pixar filmi, Andy’nin oyuncaklarını Bonnie adındaki küçük bir kıza vermeye karar verdiği duygusal anı da gösteriyor. Bu devir, pek çok hayran için bir dönemin sonu gibi geldi ve hâlâ daha fazla Oyuncak Hikayesi filmi çekiyor olsalar da, üçüncü film tüm bir izleyici nesli için bir nevi kapanış olarak hatırlanıyor.
1.Ateşböceklerinin Mezarı (1988)
Studio Ghibli, izleyicileri sıklıkla hıçkırarak ağlatabilen, olgun, derin ve çoğu zaman duygusal animasyon filmleri yaratmaya yabancı değil. Hiçbiri yönetmen Hayao Miyazaki’ninki kadar acı verici bir izleme deneyimi sunmuyor Ateşböceklerinin MezarıDünya Savaşı sırasında Japonya’da geçen bir drama filmi. İki kardeş, Seita (Tsutomu Tatsumi) ve Setsuko’nun (Ayano Shiraishi), yangın bombası baskınları çevrelerindeki evleri ve toplulukları yok ederken hayatta kalma ve kendi başlarının çaresine bakma mücadelesini konu alıyor.
Ateşböceklerinin Mezarı Savaşın insani maliyetini iki masum genç karakterin gözünden anlatan film, Miyazaki’nin en yıkıcı eseri. Ebeveynlerinden, güvenliklerinden ve güvenliklerinden mahrum kalan kardeşler, her köşede korkunç bir kayıp, açlık ve ölümle karşı karşıyadır. Bu çarpıcı anlatı, ürkütücü derecede rahatsız edici anları tasvir eden güzel elle çizilmiş çerçevelerle Studio Ghibli’nin imzasını taşıyan tarzda canlandırılmıştır. 1988 yapımı film, türün hayranlarının en az bir kez izlemesi gereken unutulmaz bir sinema şaheseridir; özellikle de savaş karşıtı mesajı ne yazık ki bugün hala geçerli olduğundan.
