Doctor Who 14. Sezon İlk İnceleme İncelemesi – Biraz Tuhaf, Bebeğim

Benim gibi uzun süredir Doctor Who hayranı olanlar, Doctor Who 14. Sezonuna giden yolun hiç de düz olmadığını bilecektir. “NuWho” ile işler bir süredir iyi gidiyordu ama Jodie Whittaker’ın yarışına son veren “The Flux” etkinliğiyle işler biraz… yani, zamansızlaştı. Tennant, hikayesine üç bölümlük bir “sonsöz” için geri dönerken Ncuti Gatwa’yı 15. Doktor rolüne getirdi; Gatwa daha sonra sadece karakterini değil, Ruby Rose’daki ilk arkadaşını da karşılamak için bir Noel Özel Ödülü aldı. Ve şimdi “Space Babies” ve “Devil’s Chord” aracılığıyla 14. Sezonun iki bölümlük prömiyerini yapıyoruz. İlk düşüncelerim mi? Fena değillerdi… ama zaman zaman kendilerini “kötü” hissettiler. Bir melodinin sonundaki serseri nota gibi mi?

Dürüst olmak gerekirse, hem eski hem de yeni hayranları seriye “tekrar davet etme” noktasına kadar başarılı olan “Space Babies” ile başlayacağım. Bu, Ruby Rose’a Doktor’un kim olduğu, Tardis’in ne olduğu ve birlikte yaşayacakları maceralar hakkında bir “açıklama dökümü” vermeyi de içeriyor. Eğer biliyorsanız, biraz abartılı görünebilir ama unutmayın, bu Disney+’ta ilk tam sezon prömiyeri olacak, dolayısıyla bu türden bir özet iyi olur.

Her neyse, Tardis’in rastgele bir hareketinden sonra (ve gerçek bir kelebek etkisi yaratan Ruby), kendilerini yaklaşık 20.000 yıl gelecekte, kelimenin tam anlamıyla bebekler tarafından yönetilen bir uzay istasyonunda buluyorlar. Neden? Çünkü burası bir “bebek çiftliği”. Çevirmeden önce, burası kısırlaşan veya geçmişte bazı felaket sorunları yaşayan insan popülasyonlarına yardım etmeyi amaçlayan bir yer (görünüşe göre bunlardan biri çok fazla öpüşmeyi içeriyor…?) ve bu nedenle belirli türleri korumanın hayati bir parçası. canlı.

Bölümün ilk yarısında takdir ettiğim şeylerden biri sadece “bebek çiftliği” fikrinin zekası değil, aynı zamanda hem Ruby’nin hem de Doktor’un her şeye verdiği tepkileri görmekti. Ruby’nin geçmişteki diğer birçok arkadaşın (Amy Pond, Clara Oswald ve daha fazlası dahil) bir birleşimi olarak ortaya çıktığı doğru olsa da, bazı benzersiz notları (kelime oyunu) ve hem dünyanın hem de dünyanın her ikisine de nasıl tepki verdiğinin farkında. istasyon ortalıkta dolanıyordu ve bebekleri nasıl ele aldığı bunun kanıtıydı.

Ve Doktor’un “Kaptan”ı “kimse hatalı doğmaz” konuşmasıyla teselli etmesi çok güzel ve samimi hissettirmişti. Her ne kadar bu mesaj sonunda biraz karışık olsa da.

Hayır, hikayenin ilk yarısını dolduran çok bariz “Yaşam Yanlısı ve Seçim Yanlısı” hikayesinden bahsetmiyorum. Bunun oldukça uygun olduğunu hissettim; Ruby’nin, bu yerden sorumlu işletmenin bebekleri doğuma zorladıktan sonra terk etmesinin “o kadar da tuhaf olmadığını” ifade etmesi de dahil… çünkü bu Dünya’da çok yaygın bir şey ve o da bunu biliyor.

Her neyse, görünüşe göre istasyonda bir “Öcü” var ve ikisinin ondan kurtulmanın bir yolunu bulması ve sonunda ölmek üzere olan bebekleri istasyondan kurtarması gerekiyordu. Genel olarak, “Boogeyman”ın yapıldığı şey de dahil olmak üzere birçok benzersiz değişimle tamamlanmış, iyi bir bölümdü.

Benim sorunum, Öcü Adam’ı “Dadı”dan nasıl KURTARDIKLARI ve onu çevreleyen sahneler de dahil olmak üzere sonla ilgiliydi. Örneğin, uzun süredir Whovian’lar Doktor’un insanları/varlıkları öldürdüğünü veya öldürülmesine izin verdiğini biliyor. Bunun örneklerini kişisel olarak çok sayıda Doktor kişiliğinden aktarabilirim. Bununla birlikte, Boogeyman’ı sırf “türünün son örneği” olduğu için kurtarma kararlılığı, yapılan birikim göz önüne alındığında boş geldi. Ve bebeklerin onları kurtarmak istemesini görmek, onları korkutmasına rağmen sadece video görüntülerinden dolayı cennete uçmak kadar tuhaf hissettirdi.

Dahası, kelimenin tam anlamıyla onları içine alabilecek bir plan için istasyonu uçuşa gönderdiler… ve yörüngeye girdiklerinde her şeyin yolunda olduğunu mu varsayıyorlar? Bu bir istasyon; kenetlenmiyor! Evet, bu benim “yazma beynim” devreye giriyor olabilir; muhtemelen başkaları da bu kusuru fark etmiştir.

Her neyse, Doctor Who’nun 14. Sezonunun ikinci bölümü olan “Devil’s Chord”a geçerken, ilkinden daha güçlü olduğunu hissettim ama yine de bazı şeyler onu tetikledi.

Bunda Ruby, Abbey Road’u ziyaret etmek ve The Beatles’ın ilk albümünü kaydetmesini görmek istiyor. Her şeyden önce… bu harika ve Doktor’un da belirttiği gibi, bunu daha önce birisinin düşünebileceğini düşünürdünüz. İkincisi, ikilinin 60’ların kıyafetlerini giymeye ve gerçek Abby Yolu’nu geçmek gibi bazı şeylere meraklı olmaya tepkilerini görmek çok güzeldi. “Dinamik ikili” hakkında daha fazla bilgi sona yaklaşıyor!

Sorun? Müzik dünyadan gitti çünkü “Maestro” adı verilen bir varlık her şeyi kendine aldı. Oh, ve Maestro, Oyuncakçı’nın çocuğu. Hata.

“Müzik olmazsa dünya kötüye gider” kavramı Doctor Who’nun temasında ve mesajında ​​mükemmel bir şekilde hissedildi. Sonuçta kim en sevdiği şarkıyı duyduğunda dans etmek ya da morali bozulduğunda ve moralini bozacak bir şeye ihtiyaç duyduğunda kendi kendine şarkı söylemek istemez ki? Bunun şimdiye kadarki en büyük müzik gruplarından biri olan The Beatles için geçerli olması ve Paul McCartney ile John Lennon’ın geleceklerinin habercisi olurken istedikleri hayatları yaşayamamaktan yakınmalarını duymak gerçekten eğlenceliydi.

Ayrıca, kabul etmek isteseniz de istemeseniz de, Maestro, kişiliğinin abartılı doğasıyla tamamlanan, Doctor Who’nun “erken sezon” kötü adamı gibi hissetti. Evet, bazen biraz fazla oldu ama bu dizide bazen böyle oluyor.

Bölümle ilgili sorunum iki yönlüydü. Öncelikle Doktor’un Maestro ilk ortaya çıktığında ondan kaçması hoşuma gitmedi. Önceki bölümde Doktor NEDEN kaçtıklarını sorgulamıştı ve bunun mantıklı bir açıklaması vardı. Burada… pek değil. Temelde “Her zaman yeni bir şeyi merak ederim” düşüncesinden geri adım attılar ve bunu “Bunu yenemem”e dönüştürdüler.

Onun Doktor olması dışında. Geçmişte birçok kez tanrılarla ve sonsuz büyüklükteki güçlerle karşı karşıya kalmışlardı. Hatta gerçek Şeytan ve Zeus gibi tanrılarla karşı karşıya geldiler! Ama onları koşarak gönderen Maestro mu? Bu hiç mantıklı değil.

Karışıklığa ek olarak Maestro’nun güçlerindeki tutarsızlık da vardı. İnsanları müzikle öldürdüklerini görüyoruz ama Ruby’nin kalbindeki “gizli şarkı” onları yenebiliyor mu? Yoksa Doktor ve Ruby piyanoda düet yaparak onları yenebilir mi? Bahsetmeye bile gerek yok, Doktor’un “sürgün notlarının” çoğunu çağırabilmesi, ancak John ve Paul’ün bunu birlikte yapabilmesi için sonuncusunda başarısız olması… biraz fazlaydı.

Ve beni müzikal numarasına sokma… yani… aslında…

Bu iki bölümlük galaya büyük bir “serseri notu” verecek olsaydım, zaman zaman GERÇEKTEN bunu abartmış olmalarıdır ki bu, “Goblin Şarkısı” ve diğer şeyler aracılığıyla Noel özel bölümü gibi şeylerde açıkça görülmektedir. Eğlencelimiydi? Elbette. Mantıklı mıydı? Tam olarak değil. Ve sonra, ilk bölümdeki çok sayıda “bebek aşırı yüklemesi” sahnesini eklediğinizde, Disney’in Doctor Who 14. Sezon üzerinde başlangıçta beklediğimizden daha fazla bir etki yaratıp yaratmadığını merak etmem gerekiyor.

Ayrıca, Ncuti ve Millie Gibson’ın kimyasını sevsem de, bu bazen biraz… çok güçlü olabiliyor; konuşmak yerine çığlık attıkları ve kulaklarımın kanayacağını düşündüğüm birçok sahne dahil. BAŞKA bir yoldaşın “sezon boyu gizem” ile karıştırılmış bir “Deus Ex Machina” olması bu noktada biraz eskimiş bir şapka olduğundan bahsetmiyorum bile.

Yine de bunun Doctor Who’nun 14. Sezonu için olumlu bir başlangıç ​​olduğunu düşünüyorum. “Space Babies” ve “Devil’s Chord”un hafif, eğlenceli ve benzersiz olmasının yanı sıra gelecek olan her şeyi de haber vermesi gerektiği açık. Buradan nereye gideceğini merak ediyorum ve bu benim için yeterli.