JioCinema’nın Jerry Pinto’nun aynı adlı romanından uyarlanan yeni orijinal dizisi Mahim’de Cinayet, Mumbai’nin Mahim tren istasyonundaki umumi bir tuvalette eşcinsel bir seks işçisinin vahşice öldürülmesinin hikayesini anlatan bir suç gerilim filmi. Popüler karakter aksiyonları Vijay Raaz ve Ashutosh Rana’nın rol aldığı dizi, geleneksel polisiye gerilim anlatısını sosyal yorumlarla harmanlayarak performanslarını gelişen soruşturmanın önüne ve merkezine koyuyor.
Sekiz bölüm boyunca, Raaz’ın polis müfettişi ve Rana’nın eski gazetecisi (her ikisi de artık birbirlerinden uzak arkadaşlardır) korkunç vakayı kendi farklı yollarıyla çözmeye çalışırlar. Soruşturma boyunca eşcinsel kulüplerine, queer partilerine, mitinglere ve karanlıktan sonra gey fuhuşunun kasvetli ve endişe verici dünyasının var olduğu Mumbai’nin yasaklı sokaklarına götürülüyoruz. Dizi, seks işçilerinin yaşamlarına dalıyor, onların zor durumlarını ve kararlılıklarını gözle görülür bir dikkatle tasvir ediyor.
Mahim’deki Cinayet, alışılmış olay örgüsüyle biraz fazla uzatılmış ve öngörülebilir görünse de, başlangıçtaki sert sosyal yorumlarda tanıdık boşluklar bıraksa da, kısa sürede güçlü performanslarla kaçırılmayacak bir sanat eserine dönüşüyor. Dizide en azından üçüncü bölüme kadar biraz sabırlı olursanız, karmaşık temaları zahmetsizce ele alan bir sinema keyfi sizi bekliyor.
Mahim’deki Cinayet filminden bir karede Shivaji Satam
Gösteri, saldırgan isim takma ve doğrudan önyargıya dayalı zulümden, şantaja uğrayan eşcinsel kişilerin polis dahil yardım için başvurabilecekleri hiçbir yerin olmadığı bal tuzağı suçlarına kadar çeşitli homofobi ve istismar katmanlarını gözler önüne seriyor. Mahim’deki cinayet, homofobinin sınıflar arasındaki sarsıcı etkisini anlatıyor; Dizi, fuhuşa zorlanan beş parasız eşcinsellerden, güçlü mevkilerde bulunan ve dolaptan çıkmaktan korkan eşcinsellere kadar, LGBTQ topluluğunun kaygılarına geniş bir mercekle bakıyor. Queer hayatların tasviri de doğal bir tonla yapılıyor ve zorlama, aşırı dramatik veya gösterişli gibi görünmüyor.
İki lezbiyen aşığın, hâlâ cinselliklerini bilmeyen ebeveynleri habersizce odaya geldiğinde paniğe kapıldığını gösteren özel bir sahne var. Neyse ki tüm karakterlerin tepkileri ölçülü ve masum ve sahne eşcinsel hayatları normalleştiriyor.
Ancak Mahim’deki Cinayet, özellikle Rana’dan Peter Fernandes ve karısının, oğullarının eşcinsel olma ihtimalinden rahatsız oldukları gösterildiğinde, bazı noktalarda işi riske atmaya çalışıyor. Bu “durumun” “çaresinin” ne olabileceği konusunda hiçbir fikri olmayan çift, bazı sahnelerde eşcinsel bir çocuğun ebeveyninde neyin yanlış olabileceğine dair kukla bir model olarak ortaya çıkıyor, ancak ideal bir ebeveynin olması gerektiği gibi büyüyor. daha sonra olduğu gibi.
Ancak dizi sadece eşcinsellikle ilgili değil. Mahim’deki cinayet aynı zamanda bir baba-oğul ilişkisinin çatışmalarını ve karmaşıklığını da ustaca ele alıyor. Ne güzel bir tasvir! Hint film ve televizyon endüstrisinin bu temayı ele alması ve hakkını vermesi çok nadirdir. İster Vijay Raaz’ın Shiva’sı ile Shivaji Satam’ın (CID’den ACP Pradyuman şöhreti) canlandırdığı huysuz babası arasındaki yabancılaşmış ilişki olsun, ister yavaş yavaş birbirlerinden ayrılan Shiva ve ergenlik çağındaki oğlu arasındaki olsun, dizi dinamiği hassasiyetle ele alıyor. Gösterinin ikinci yarısında kendimi pek çok sahnede gülümserken buldum; bunlardan bazıları Piku’da Amitabh Bachchan’ın homurdanan babası ile Deepika Padukone’nin inatçı kızı arasındaki eğlenceli ilişkiyi hatırlattı.
Belki uzun süre aklımdan çıkmayacak bir sahne var, asistan bir polis memuru ergenlik çağındaki oğlunun müstehcen dergilerini buluyor. Bunu öğüdün takip etmesi beklenir, ancak diğer açılardan komik olan karakter, oğlunu suçluluk ve utanç çukuruna itmeden durumu mantıklı bir şekilde ele alıyor. Bir baba ile oğul arasındaki söylenmemiş şefkati anlatan basit ama güçlü bir sahne.
Vijay Raaz ve Shivani Raghuvanshi Mahim’deki Cinayet’ten bir kare
Mahim’deki Cinayet ayrıca, “harika haber yazılarını” veya herhangi bir güvenilir bilgi kaynağı olmadan “resmi açıklamaları” bir kenara atmadan önce gerçekleri rahatça çarpıtan sansasyon odaklı medyaya ve kayıtsız polis memurlarına karşı hicivli bir duruş sergiliyor ve zaten köpüren terör ateşini daha da körüklüyor. homofobi. Basının yaşlı bir adamı çürük bir zeminde pedofilik, homofobik bir canavar olmakla suçladığı bir sahne var. Medyanın soruşturmaları yoğunlaşırken, karakter çaresizce evinin dışındaki öfkeli protestocuları savuşturmaya çalışır. Kurgusallaştırılmış sahne gerçeklikten çok da uzak değil; haber muhabirlerinin tıklamalar ve görüntülemeler için ahlak kurallarını rahatlıkla göz ardı ettiği birkaç benzer gerçek hayattaki olayın altını çiziyor.
Her ne kadar Mahim’de Cinayet, insan ruhunun ve duygularının en küçük nüanslarını yakalayan çok sayıda yoğun sahneye sahip olsa da, yapımcılar gerilimi kırmak için sık sık komik rahatlamayla mükemmel bir denge kurmuşlar; bu genellikle keskin bir film veya şov için gerekli. Aksi takdirde eleştirmenler tarafından onaylanan seçkin sinemaya yönelmeyecek ve hatta erişemeyecek olan kitlelere hitap edecek sosyal mesaj. Yapımcılar, karmaşık ve önemli konuları, eldeki konunun karmaşıklığından ödün vermeden, erişilebilir ve kabul edilebilir bir şekilde aktarma konusunda iyi bir girişimde bulundular.
Mahim’de Cinayet ilk birkaç bölümde sürükleniyor ancak dokunaklı hikayesi, güçlü performansları ve muhteşem sinematografisiyle dizi yavaş ama emin adımlarla parlıyor.
