California Teknoloji Enstitüsü’nden gökbilimciler, güneş sisteminin uzak köşelerinde gizlenen varsayımsal Dokuzuncu Gezegen’in varlığına dair yeni kanıtlar sundular. Bu ipuçları, Neptün’ün yörüngesini Güneş etrafındaki uzun, dolambaçlı yollarda geçen, trans-Neptün nesneleri (TNO’lar) adı verilen buzlu cisimlerin davranışlarından geliyor.
Dokuzuncu Gezegen hipotezi ilk olarak 2016 yılında gökbilimciler Konstantin Batygin ve cüce gezegen Eris’in kaşifi Michael Brown tarafından ortaya atıldı. İlk verileri, Güneş’in etrafında gezegenlerin yörüngesinde döndüğü ekliptik düzleme dik açılarla dönen nesneler olan yüksek eğimli TNO kümelerine odaklandı.
Güneş Sistemi, Güneş etrafında dönen bir diskten oluştuğu için çoğu nesnenin yörüngeleri bu diskin düzlemine yakın kalmalıdır. Bununla birlikte, bazı TNO’ların oldukça eğimli yörüngeleri vardır ve bilim insanları, devasa Dokuzuncu Gezegen’in kütleçekimsel etkisinin onları ekliptik düzlemin dışına çekerek onları benzer yönelimli apsislerle (Güneş’e en yakın ve en uzak noktalar) benzer eğimli yörüngelerde gruplandırıyor olabileceğini öne sürdüler. ).
TNO’ların gözlemlenen kümelenmesinin gözlemsel belirsizlikler nedeniyle bir yanılsama olduğunu iddia eden bazı gökbilimcilerin şüpheciliğine rağmen Batygin ve Brown, kümelenmeyen ancak başka olağandışı davranışlar sergileyen, düşük yörünge eğimlerine sahip TNO’ları analiz eden yeni bir makale yayınladı.
Bu buzlu TNO’lar zamanlarının çoğunu Güneş’ten Dünya’ya kıyasla yüzlerce kat daha uzakta geçirirler, ancak uzun yörüngeleri zaman zaman Güneş’e, Güneş’e gezegenimizden yalnızca 30 kat daha uzak olan Neptün’den daha yakın olmalarına olanak tanır. Batygin, “Bu çalışmada, uzun dönemli yörüngelere sahip, ancak aynı zamanda Neptün ile güçlü bir etkileşime giren, özellikle de onun yörüngesiyle kesişen nesnelere baktık” dedi.
Yörüngeleri Neptün’ün yerçekimi tarafından kontrol edilen Plüton ve diğer birçok TNO’nun aksine, incelenen nesneler buz devinin yerçekimi etkisinden yüzlerce astronomik birim uzaktadır ve eğer varsa varsayımsal bir Dokuzuncu Gezegen onları etkileyebilir. Bu TNO’lar ekliptik yakınındaki her yönden kümeler oluşturmadan geldiklerinden, gözlemsel hatalara ilişkin argüman burada geçerli değildir.
Bununla birlikte, bu tür TNO’ların yolları kısa ömürlüdür – Neptün’ün yerçekimi onları milyonlarca yıl sonra kaçınılmaz olarak dışarı atacak, dağıtacak ve hatta bazen onları güneş sisteminin ötesine taşıyacaktır. Bu, Neptün’ün kesişen yörüngelerinde TNO’nun rezervlerini yenileyen bir tür sürekli sürecin olması gerektiği anlamına gelir. Sebep, uzak geçmişteki bir yıldızın yakınından geçiş gibi tek seferlik bir olay olamaz; şu anda sürekli işleyen bir faktör olmalıdır.
İlk senaryo, Samanyolu’nun Oort Bulutu’ndaki nesneler üzerindeki çekimsel etkisi olan galaktik gelgittir. Bu cisimler, uzak mesafeleri nedeniyle Güneş’in çekimini zayıf bir şekilde hissediyorlar, ancak galaktik gelgit onları Neptün’e giden yollarında yere düşürebilir.
İkinci senaryo, varsayımsal Dokuzuncu Gezegenin yerçekiminin Oort Bulutu nesnelerinin yörüngelerini bozduğunu ve sonunda onları Neptün’e yaklaştırdığını öne sürüyor.
Hangi senaryonun daha muhtemel olduğunu anlamak için Batygin’in ekibi, Neptün’ün yörüngesiyle kesişen düşük yörünge eğimlerine sahip gerçek TNO’ların gözlemlerine dayanan bilgisayar simülasyonları yürüttü. Bir simülasyonda Dünya’nın 5 katı kütleye sahip bir gezegen vardı (varsayımsal Dokuzuncu Gezegenin özellikleri), diğerinde ise gezegenin etkisi olmadan yalnızca galaktik gelgit vardı.
Sonuçlar, gerçek gözlemlerle tutarlı olarak, yalnızca Dokuzuncu Gezegen senaryosunda TNO’ların düzenli olarak Neptün’ü geçen yörüngelere nüfuz ettiğini gösterdi. Galaktik gelgitler TNO’yu Neptün’e bu kadar yaklaştıramayacak kadar zayıftı.
“İstatistiksel önemi yüksek olan galaktik gelgit senaryosunu reddetmenin mümkün olduğunu gösterdik. Tam tersine, Dokuzuncu Gezegen senaryosu verilerle tamamen uyumlu” dedi Batygin.
Önümüzdeki yıllarda, Şili’deki 8,4 metrelik teleskop aynasına sahip yeni Vera Rubin Gözlemevi, Dokuzuncu Gezegen’in mevcut kanıtlarını test edebilecek bir araştırmaya başlayacak: TNO yörüngelerinin kümelenmesi ve yönelimi, dik eğimleri ve gezegenlerin hakimiyeti. retrograd “centaurs” – dış gezegenlerin yörüngeleri arasında Oort Bulutu’ndan gelen buzlu asteroitler.
Bu özelliklerin gözlemsel önyargılardan kaynaklandığı ortaya çıkarsa inceleme bunu ortaya çıkaracaktır. Ancak incelemenin sonuçları Dokuzuncu Gezegenin varlığına dair kanıtları önemli ölçüde güçlendirebilir.
“Tüm bu yerçekimi kanıtları, öncekilerle aynı önyargıya tabi olmayan yeni ve bağımsız bir çalışma tarafından test edilecek. Yüksek hassasiyet sayesinde bu araştırma sırasında Dokuzuncu Gezegeni bulmamız mümkün.” diye tamamladı Batygin.
