Geçen ay M3 MacBook Air çıktığında, Kaptan Picard’ın gurur duyacağı güzel bir çift yüz maskesi yaptım. Kama şekli artık yoktu (bir nevi). M2 MacBook Air 15’im biraz fazla büyüktü, çok ağırdı ve bazı insanlar ne söylerse söylesin 8 GB RAM onu kesmiyordu. Çeşitli MacBook Air ve MacBook Pro konfigürasyonlarını ve fiyatlarını analiz etmek başımı ağrıttı. Daha ağır bir dizüstü bilgisayarı yanımda taşımayı düşünmek sırtımı ağrıttı.
Ben de “Siktir et” dedim. Masaüstü hayatına geri dönüyorum.” M2 Air’imi takas ettim ve kendime bir Mac Mini aldım.
Mantıklıydı. İş yerinde verilen bir M1 MacBook Air’im var; ara sıra ofise yapılan geziler için fazlasıyla yeterli olan, son derece hafif bir takoz. Evde, telefonumu yazı yazmak ve büyük ekranlara daha uygun görevler (örn. elektronik tablolar, araştırma vb.) dışında her şey için kullanıyorum. Zaten harici bir klavyem, farem ve monitörüm vardı. Aslında dizüstü bilgisayarımı masaüstü olarak kullanıyordum Neyse.
Ancak en son 2001 yılında bir masaüstü bilgisayarım oldu. Yirmi üç yıl uzun bir süre ve bu süre zarfında masaüstü hayatıyla ilgili pek çok şeyi unuttum; çevre birimlerinin iyi bir seçenek olmadığı gibi; onlar bir zorunluluktur. Ve Mac’lerde, Apple’ın Magic Keyboard’unu ve Magic Mouse’unu kullanmıyorsanız kurulum zor olabilir.
Başlamak için Keychron K2 kablosuz klavyemin ve Logitech MX Vertical faremin takılması gerektiğini fark ettiğim anda izleme dörtgenini kaçırdım. Bu ilk kamburluğun ardından Keychron’u eşleştirmek zor olmadı. Fare ise başka bir hikayeydi. Fare takılıyken Bluetooth eşleştirmesi çalışmıyordu. Ancak Bluetooth menüsünde fareyi eşleştirmek için tıklayamadım meğer ki fişe takılıydı. İkinci bir fareyi kazmayı gerektirmeyen olası her yol için beynimi zorlarken yaklaşık üç dakika boyunca şaşırmış bir Pikachu gibi orada oturdum. Daha sonra eşimin ölü Sihirli Faresini aramak için üç saat harcadım. Yeterli şarjı alması bir saat daha sürdü. Bu iyi bilinen bir konuve yine de benim gibi pek çok insan yakalanmak gafil — yani geçiş yapmayı düşünüyorsanız, kablolu bir fare ve klavyenin elinizde olduğundan emin olun.
Masaüstü bilgisayarların olmadığı 23 yılımda, masaüstü bilgisayarların mükemmel dahili hoparlörlere sahip olmadığını da unuttum. M2 Air’imin harika hoparlörleri vardı. Mac Mini hoparlörü teneke gibi bir çöp. Bütün gün kulaklık takmayı denedim ama bunu çok rahatsız buldum. Bir hafta reddedildikten sonra biraz aldım 19 dolarlık minik masa hoparlörleri. Zaten bir web kameram olmasına rağmen, çalışması için onu ne sıklıkta çıkarıp tekrar takmam gerektiğine hazırlıklı değildim. Sonra fotoğrafları bir SD karttan aktarmak zorunda kaldım. Mac Mini’de SD kart yuvası yoktur. Pencereden dışarı baktım, iç çektim ve Satechi’s’i satın aldım. 2’si 1 arada Mac Mini hub ve stand.
Ancak bağlantı noktaları ve çevre birimleri bulmacası büyük ölçüde çözüldükten sonra, masaüstü yaşamının ne kadar kasıtlı olduğunu takdir ettim. Dizüstü bilgisayarlar harikadır ancak taşınabilirlikleri, işi evden ayırmamı zorlaştırıyordu. Dönemeyeceğimi, dizüstü bilgisayarımı kapıp yatağımdan işe başlayamayacağımı bilirsem sabahları işe başlamak benim için daha kolay olur. (Yataktan kalkmanın ruh halimde harikalar yarattığı ortaya çıktı.) Giyinmem, dişlerimi fırçalamam ve ofisime gitmem gerekiyor. Ve masamda yalnızca günlük tutmak veya çalışmak için oturduğum için, beynimde “Yazma zamanı” diyen bir düğmeyi çevirmek gibi. Evimin her yeri artık sadece… yaşayabileceğim bir yer.
Çocukluktan biraz farklı. O zamanlar masaüstü bir aile bilgisayarıydı. Gerçek bir mahremiyet yoktu. Annemle babamın önceliği vardı; bu da benim tüm çok önemli ortaokul AIM konuşmalarımı ve yasa dışı LimeWire indirmelerimi onlar e-posta göndermek zorunda kaldıkları anda gizlemem gerektiği anlamına geliyordu. O zamanlar bir dizüstü bilgisayarı bu kadar çekici kılan da buydu. İşimi başka bir yere, onların meraklı gözlerinden uzaklaştırabilirdim. Ama şimdi ben yapma Paylaşmak zorundayım, masaüstü yaşamının bana daha az değil, daha fazla özgürlük sağlayan günlük bir yapı yaratmaya yardımcı olduğunu düşünüyorum.
En azından çoğu zaman. Mac Mini’de hâlâ çözemediğim bir sorun var. Ne yazık ki Mac Mini kare şeklindedir. Kediler meydanlarda oturmayı çok sevdiği biliniyor. Geçtiğimiz ay, özellikle bir kedi, buyurgan bir şekilde bana bakarken, görüşümü engelleyerek, öğle yemeğimi çalarak ve agresif bir şekilde evcil hayvan talep ederek, üzerine tünemeye başladı. Çok tatlı ama sürdürülemez çünkü işimi sürdürmek istiyorum. İkinci bir harici monitör almanın bana yardımcı olup olmayacağı veya bağlantı noktasıyla ilgili başka bir bulmacanın içine sürüklenip sürüklemeyeceği belli değil. Her türlü öneriyi dikkate alacağım.
