Kararımız
Suikoden II hayranı olsanız da olmasanız da, Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes vakit ayırmaya değer. Ne yazık ki, Nowa’nın macerasındaki neredeyse her zirve noktası acı verici bir düşüşle karşılanıyor ve bu da unutulabilir mini oyunlar ve karakterlerle dolup taşan kopuk bir deneyim yaratıyor.
Suikoden II, belki de şimdiye kadar yapılmış en küçümsenen Japon rol yapma oyunu olarak hüküm sürüyor ve 1998’de piyasaya sürüldüğünde türün 3D modellere geçişi nedeniyle gölgede kaldı. O günden bu yana geçen onyıllar içinde hatırı sayılır bir kült kazandı ve pek çok kişi onu türün mükemmel bir örneği olarak selamladı. Suikoden serisinin yaratıcısı Yoshitaka Murayama, zorlu hedeflerini aşan manevi bir halefi başlattığında hiçbir JRPG hayranını şaşırtmadık. Eiyuden Chronicle: Yüz Kahraman kitlesel fonlama platformunda tüm zamanların en yüksek hasılat yapan üçüncü video oyunu.
Eiyuden Chronicle’ı tamamen kendi yararına göre eleştirmek istediğim için, efsanevi ilhamıyla nasıl karşılaştırıldığını bir kenara bırakalım: Burada aşırı miktarda sığ mini oyun ve şişkinlikle seyreltilmiş saf bir Suikoden II çekirdeği var. Suikoden II’nin halefini arayanlar genel olarak mutlu olacak. Ancak Eiyuden Chronicle’a yeni bir gözle gelenler için bu o kadar da basit değil.
Oyunun anlatımı, Galdean İmparatorluğu’nun hain Dux Aldric’iyle boğuşan üç kahramanın etrafında dönüyor. Açılış saatlerinde, canavarları uzakta tutmakla görevli paralı askerlerden oluşan gelişigüzel bir gücün üyesi olarak ilk görevine hazırlanan Nowa adında genç bir adamın kontrolünü ele alıyorum. Bir avuç yeni arkadaşla birlikte yola çıkarken, kadim bir Runebarrow’un derinliklerine inerken üç kahramandan ikincisi olan Seign ile güçlerimi birleştiriyorum. Orada, 40 saatlik bir ihanet ve savaş planını harekete geçiren güçlü bir eseri ortaya çıkarıyoruz.
Eiyuden Chronicle bazı açılardan Kickstarter başarısının kurbanı oldu. Kampanyanın birkaç zorlu hedefe ulaşması nedeniyle şaşırtıcı sayıda mini oyun içeriyor. Bir kale inşa edebilir, koleksiyonluk bir kart oyunu öğrenebilir ve hatta bir Beyblade klonuyla cesaretinizi test edebilirsiniz. İsteğe bağlı olsalar da, aynı zamanda hayal kırıklığı yaratacak kadar sığ ve ilgi çekici değiller; bu, tamamlayıcıların elemesi için fazladan 10-20 saatlik bir dolgudan biraz daha fazlasına tekabül ediyor.
Eiyuden Chronicle, savaş açısından üç farklı savaş türünde ustalık gerektirir: sıra tabanlı, savaş ve bire bir düellolar. Sıra tabanlı dövüşlerde seçilen altı kahraman, eşyalar kullanarak ve sihir kullanarak düşmanlarla karşı karşıya geliyor. Macera boyunca öldürdüğüm rün çarpık canavarlar, çoğu karşılaşma rastgele olduğundan haritada görünmüyor. Neyse ki, savaşlar nadiren tetikleniyor ve yüksek deneyim ödülleri sağlıyor, bu da eziyet etme ihtiyacını ve boş dünya ve zindanlardan hissettiğim hayal kırıklığını ortadan kaldırıyor. Yine de, sık olmamalarına rağmen, normal zorluk modunda çok az stratejiye ihtiyaç duyulduğundan, hemen hemen her normal maç için otomatik savaş mekaniğinden hâlâ yararlanıyorum.
Zindanların kendileri bu zorluk eksikliğini telafi ediyor. Hepsinde tatmin edici ve sinir bozucu arasındaki çizgiyi ustaca aşan merkezi bir bulmaca bulunur. Zeki ve kompakt, her biri, otomatik olarak savaşamayacağım zorlu patron karşılaşmalarıyla sonuçlanıyor. MP geri yükleme öğelerindeki bir sınırlama, ormanda yaşayan canavarlara ve tuhaf ejderha yaratıklara karşı bu yıpratma nöbetlerinde seçilmiş altı kahramanımı sağlıklı tutma yeteneğimi engelliyor ve her dar zaferin iyi hak edilmiş gibi hissettiren birkaç yenilgiden fazlasına yol açıyor.
Maalesef büyük ölçekli savaş muharebeleri için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Hikaye, Nowa ve arkadaşlarının Galdean’ın gücüne karşı koymak için bir ordu kurmaya çabalamaları etrafında dönüyor ve bu ordular çatıştığında, ızgara tabanlı bir harita üzerinde bir avuç lejyona komuta ediyorum. Hiçbiri karaktere özel güçlendirmeleri doğru zamanda kullanmak anlamına geldiğinden bana sorun yaşatmıyor. Daha da kötüsü, lejyonlar arasındaki her çatışmanın çözülmesi çok uzun sürdüğü için acı verici derecede sıkıcıdırlar.
Birebir düellolar ise beni etkiliyor. Önemli anlarda ortaya çıkıyorlar ve rakibimin diyaloğuna bağlı olarak ona saldırmamı veya karşı koymamı gerektiriyorlar. Eğer saldırgan görünüyorlarsa karşı koymalıyım. Eğer dalgın görünüyorlarsa saldırmalıyım. Sonunda Dragon Ball Z’nin bir bölümünde yersiz olmayacak harika bir hareketi tetikleyen bir ‘kırılma’ göstergesi dolar. Patron karşılaşmaları dışında, en çok bu iklimsel set parçalarını sabırsızlıkla bekliyorum.
Tüm bunların ortasında kıtaya yayılmış yüz kahramanı işe alma arayışı var. Krediler gelmeden önce yaklaşık 80 tane buldum, gerçi aslında 100’den çok daha fazlası var. Birçoğu hikayenin bir parçası olarak katılıyor, ancak diğerleri, sıradan olanlardan (sadece konuşursak) kadar, onlara eşlik etmeden önce Nowa’nın bir yan görev gerçekleştirmesini gerektiriyor. onlara) genişlere (nadir bir balık türü bulun). Bazıları savaşta parti çapında destek güçlendirmeleri sağladığı veya sadece kale inşa etme mini oyununda bir mağazanın kilidini açtığı için hepsi savaşa uygun değildir.
Bu kadar çok kahraman varken, çoğu, görünüşleri dışında çok az karakterizasyona sahip veya hiç karakterizasyona sahip değil ve doğrudan anime kinayeleriyle dolu bir çamaşır torbasından alınmış bir tuhaflık. Ana kahramanlar ve onların en yakın arkadaşlarının durumu pek de iyi değil. Nowa ve Seign’in ailevi geçmiş hikayelerini ve motivasyonlarını ancak büyük bir hesaplaşmanın hemen öncesindeki 30 saat öncesinden öğreniyorum. Görünüşe göre daha fazla arka plan hikayesi, lansman sonrası DLC için bir kenara atılıyor, bu da ana anlatı hissini son perdeye kadar çok az gerilimle kopuk bırakıyor, bu da kuşkusuz daha sonra doğru notalara ulaşıyor.
Müttefikler yeniden ortaya çıkarken, düşmanlar dostlara dönerken ve Büyük Kötüler son birkaç saatte titrerken gülümsemeden kendimi tutamıyorum. Sevimsiz bir anime tarzı şarkı, çeşitli doruk noktalarında çalıyor; buna ana kötü adamla yaptığım destansı son düellodan sonra, üç kahraman sihirli patlamalar yaparken ve arkadaşlarına inanma konusunda büyük açıklamalar yaparken havada takla atarken yumruklarımı sıkıyorum.
Jenerikler akmaya devam ederken, Eiyuden Chronicle: Hundred Heroes’dan keyif aldığımı inkar edemem ama yine de her yükselişin talihsiz bir düşüşle karşılandığının kesinlikle farkındayım. Sonunda, zorlu hedeflere harcanan tüm bu geliştirme süresinin Nowa’nın macerasının özünü engelleyip engellemediğini, onu ilham kaynağı gibi efsanevi bir JRPG olmaktan ziyade iyi bir JRPG haline getirip getirmediğini merak ettim.
