Ariane projesi, diğer şeylerin yanı sıra, Almanlar ve Fransızlar Ariane’nin geliştirilmesi konusunda eskisinden daha yakın çalıştıkları için, Avrupa uzay yolculuğundaki krizin aşılmasına önemli bir katkı yaptı.
Amaç, modellerle çalışacak bir fırlatıcı geliştirmekti. Amerika Birleşik Devletleri rekabet edebilirdi. Hem düşük yörüngelerde hem de çok yüksek coğrafi yörüngelerde ticari uyduları hedefleyebilmelidir.
Yeni gelişimin zamanlaması – 1970’lerin ortalarından sonlarına kadar – iyi seçilmişti. en Amerika Birleşik Devletleri Apollo programının (1972) sona ermesinden sonra, tamamen yeniden kullanılabilir uzay taşıyıcısının geliştirilmesine güvenmek zorunda kaldık “Uzay mekiği” ayarlamak.
Sonuç olarak, daha küçük yükler için roket üretimi durdurulmuştu. Uydu operatörleri yeni bir fırlatıcı arıyorlardı ve Ariane tam zamanında piyasaya çıktı.
24 Aralık 1979’da Ariane 1’in ilk lansmanından bu yana Avrupalı roket yapımcıları uzun bir süredir başarısızlıklara eşlik ediyor. Ancak 2002’deki son kazadan sonra kesintisiz olarak 50’den fazla başarılı fırlatma gerçekleşti.
Ariane bir başarı öyküsü olmadan önce, basın “Guiana’nın roket iflasından” haberdardı. “Europa II” tipi öncül roketin Kasım 1971’de fırlatılması Kurou kapalı başarısız oldu. Ama en azından başlangıç yeri iyi seçilmişti.
Kurou Fransız Guyanası’nda, ekvatora yakın bir yerde bulunur ve bu, dünyanın kendi dönme hızı nedeniyle dünyaya büyük bir enerji avantajı sağlar. Oradan fırlatılan bir roketin üçüncü aşamasını yalnızca bir kez ateşlemesi yeterlidir ve bu nedenle uzaya uçarken rakiplerine göre yüzde 15 daha az yakıt tüketir.
Ariane 1 roketleri, 1979’dan 1986’ya kadar Dünya gözlem, hava ve iletişim uydularını başlatmak için kullanıldı. 1983 ve 1989 yılları arasında roket ailesine Ariane 2 ve Ariane 3 eklendi. Ariane 4’ün kullanılmasıyla, çeşitli modellerin geliştirme maliyetleri toplam 2,25 milyar Euro’ya ulaştı.
Ariane, ticari uzay yolculuğu için özel olarak tasarlanmış ilk roketti. Ariane roketlerinin tarihi Toulouse’da ayrıntılı olarak bulunabilir. Uzay Merkezi (Merkez Mekansal de Toulouse) bilgi vermek.
15 Haziran 1988’de bir Ariane 4, ESA uydusu “Meteosat P2″yi (Meteosat 3) ilk kez 36.000 kilometre yükseklikte yörüngesine getirdi. Şubat 2003’teki son fırlatma ile Ariane 4, toplam 113 başarılı fırlatma ve sadece üç başarısızlıkla Avrupa uzay yolculuğunun bir sembolü haline gelmişti. Yüzde 97’den fazla başarı oranları, karşılaştırılabilir ABD rakip modellerinde hala eşsizdir.
Ariane 4 üç ana aşamadan oluşuyordu. Birinci ve ikinci aşamalarda katı yakıt kullanıldı. Üçüncü aşama, sıvı hidrojen ve sıvı oksijen ile çalıştırıldı. “Viking” motoru, birinci ve ikinci aşamaların ana motoruydu. Eutelsat ve Astra dahil olmak üzere yalnızca 139 telekomünikasyon uydusu Ariane 4 ile konuşlandırıldı.
Ariane 4, beş tona kadar taşıma yükleri için tasarlanmıştır. Ancak uyduların çoğu daha küçük ve daha hafif olacak şekilde tasarlandı ve 5 tonluk uyduların pazar segmenti küçüldü. Ariane operatörleri bu nedenle 2003 yılında Ariane 4’ün yapımını durdurmaya karar verdiler.
Ariane 4’ün son uçuşu, roket en güvenilir ticari uydu taşıyıcısı ününü kazandığı ve şimdi uydu pazarına daha iyi adapte olan daha güçlü Ariane 5’e yol vermek zorunda kaldığı için, Avrupa uzay yolculuğu için tarihi bir andı. .
Bir Ariane 5’in her başlangıcı Kurou etkileyici bir olaydır. 50 metre yüksekliğindeki roket, yalnızca orta kademesinde 155 ton hidrojen ve oksijen yakar. Ayrıca yanda sadece iki dakika yanan ve daha sonra atılan katı yakıtlı güçlendiriciler de var.
Ariane 5, önceki tüm sürümlerden daha sağlamdır. İki kademeli ve iki motora sahiptir.
“vulkain“Motor sıvı yakıt yakıyor. On dakikalık yanma süresi boyunca roket atmosferden çıkıyor.
“Aestus” motoru, roketi 25 dakika içinde saatte 28.000 kilometre hıza getiriyor. Bu, bir uyduyu sabit yörüngeye oturtmak için yeterlidir.
1996 yazında piyasaya sürüldüğünde ilk Ariane 5, on yıllık geliştirme çalışması ve yedi milyar avroluk geliştirme maliyetine girdi. Ancak kalkıştan sadece 39 saniye sonra bir yazılım hatası roketin aniden eğilmesine neden oldu.
Dünyanın dört bir yanından gelen televizyon ekiplerinin kameraları önünde 4000 metre yükseklikte havaya uçurulmak zorunda kaldı. Ariane programı ve tüm Avrupa uzay endüstrisi için büyük bir gerileme. Sadece yok edilen bilim uydularının maliyeti 500 milyon avroyu buldu.
İlk başarılı başlangıç, 23 Temmuz 1997’deki başarısızlıktan 16 ay sonrasına kadar yapılmadı.
Başka bir yanlış başlangıç, 11 Aralık 2002’de Ariane 5’in yeni bir sürümünün lansmanından üç dakika sonra kontrolden çıkmasıyla gerçekleşti. Teknisyenler acil bir patlama yapmaya karar verdiler. Toplam maliyeti 600 milyon avroya mal olan iki araştırma uydusu imha edildi. Roket motoru soğutma sistemi başarısız olmuştu.
Bu aksilik onları vurdu ESA ve pazarlama şirketi “Arianespace“Özellikle uygun olmayan bir zamanda. Telekomünikasyon endüstrisi krizdeydi ve yeniden başlatılacak telekomünikasyon uydularının sayısı istikrarlı bir şekilde azalıyordu.
ABD’li rakipler Savunma Bakanlığı için lansmanlarında ve NASA Genellikle devlet tarafından sübvanse edilirken, Avrupalıların pazarlama konsepti başından beri tamamen ticariydi. ABD de ağır uydular için yeni “Atlas 5” ve “Delta IV” roket modellerini kullanıyor. Rusya ayrıca yükseltilebilir “Zenith” ve “Proton” taşıyıcılarıyla gelecek için iyi bir donanıma sahiptir.
Uzun vadede rekabetçi konumunu korumak için Ariane 5, “Ariane 5 Plus” programının bir parçası olarak daha da geliştirildi. Kilit noktalar, taşıma kapasitesinin altıdan on iki tona kadar kademeli olarak artması ve fırlatma hizmetlerinde daha da fazla esneklikti.
“Aestus” tahrikinin daha da geliştirilmesi, üst kademenin toplam beş kez ateşlenmesini sağladı. Bu şekilde birkaç uydu farklı yörüngelere fırlatılabilir.
Ariane 5 böylece tüm uydu operatörlerinin yüzde 90’ından fazlasının gereksinimlerini karşılar ve etkili bir “toplu taşıyıcı” olarak kullanılabilir.
Bu arada Ariane 5, art arda 50 başarılı fırlatma ile güvenilir bir fırlatıcı olduğunu kanıtladı. En azından “Ariane 5 ES ATV” tarafından gösterildiği gibi, yeni olası kullanımlar da vardır.
Bu özel versiyon, Avrupa tedarik uzay gemisi ATV (“Otomatik Transfer Aracı“) oradan bağımsız olarak Uluslararası Uzay İstasyonu ISS’ye uçan dünya yörüngesine.
İstasyona yiyecek, su, yakıt ve teçhizat gibi malzemeleri getirdi. Adına sahip ilk taşıyıcı “Jules Verne“9 Mart 2008 tarihinde başarı ile başlamış, beşinci ve sonuncusu 30 Temmuz 2014 tarihinde adı ile başlamıştır”Georges Lemaitre“.
Avrupalılar artık başka görevlere odaklanacaklar ISS ve tedarik uçuşlarını Amerikan, Rus ve Japon ortaklara bırakın.
Ariane 6’nın halefi paketinin nasıl görüneceği konusunda görüşler şu ana kadar bölündü. Katı yakıtlı ana aşamaya sahip bir varyant ucuz olacaktır – ancak bu tür roketler her zaman yüksek derecede patlayıcı yakıt içerdiğinden, aynı zamanda kalıcı bir yüksek risk oluştururlar.
Bu aynı zamanda onları, boş olarak taşınabilen ve yalnızca gerektiğinde yakıt ikmali yapılabilen, nispeten büyük sıvı yakıtlı roketlerden daha ağır hale getirir. İlk Ariane 6 uçuşu başlangıçta 2020 için planlandı ve daha sonra 2022’nin sonuna ertelendi.
