2021’de bir 5G BlackBerry telefonun çıkacağı söylendi. Her yıl incelediğimiz Samsung, Xiaomi ve Motorola dalgalarından hoş bir mola verebilirdi. Bu sonuçlanmadı.
Şaşırmıyoruz. Orijinal sahibi RIM, 2016 yılında adı Çinli teknoloji devi TCL’ye lisanslandığında BlackBerry’nin arkasındaki güç olmayı bıraktı. TCL daha yalın bir yaklaşım benimsedi ancak 2020’de saltanatı sona erdi ve ardından marka bir Amerikan şirketi olan OnwardMobility’ye geçti.
BlackBerry’nin ABD’ye dönüşü, yıllarca Çinli markaların mobil cihazlardaki çoğu yeni gelişmeye hakim olmasının ardından canlandırıcı bir değişiklik. Ancak TCL’nin zaten büyük bir üretim operasyonu olduğu yerde, OnwardMobility bu BlackBerry projesi için yeni üretim ortaklıkları kurmak zorunda kaldı.
Burada tüpten sıkılmış BlackBerry markasının son parçalarını görüyoruz, ancak bunları çıkarmak düşündüğünüzden daha zor. Hayata döndürmeye değer başka telefon markaları olabilir mi?
5G BlackBerry’nin gerçek olup olmadığını veya 2022’nin vapur yazılımının beklemede olup olmadığını görmek için beklerken, yenilemeye değer olabilecek seriyi bulmak için akıllı telefonların yıllarına geri dönelim.
Wileyfox (2015-2018)
İngiltere’nin Wileyfox’u 2015’ten 2018’e kadar yaklaşık üç yıl sürdü, ancak telefonlarını kullanmaya dair bazı güzel anılarımız var. Wileyfox, bütçe alıcısı için bir OnePlus gibi şaşırtıcı derecede iyi iç organlara sahip uygun fiyatlı Android’ler yaptı. 2015 yılında Wileyfox, CyanogenMod yazılımında ve kullandığı tamamlamalarda ve ayrıca agresif fiyatlandırma stratejisinde doğrudan bu şirketten ilham almış görünüyordu.
Artık OnePlus, dev Oppo’nun cesaretine kapıldı, telefon dünyasında bu dönek ruhun daha fazlasını istiyoruz.
Wileyfox’un bu çağda kullanması için daha da iyi bir teknoloji var. Hem MediaTek hem de Qualcomm artık Fortnite gibi üst düzey oyunları iyi idare edebilen ve Android navigasyonunu üst düzey bir telefona oldukça benzer hissettiren daha düşük orta sınıf yonga setleri sunuyor.
CyanogenMod yazılımının üretimi durdurulduğundan, Wileyfox belki Google ile birlikte çalışabilir ve bu Android One cihazlarını yapabilir. Swift 2 gibi telefonlar gerçek anlamda akıllı telefonlardı. Pixel 4a gibi biraz daha fazla bir şey yapmak için arkayı neredeyse işe yaramaz kameralarla paketleme eğilimini tamamen ortadan kaldıran bir Wileyfox Swift 3 görmek harika olurdu: ne kadar sınırlı bütçeyi iyi kaliteli donanıma koymak, bir sürü ekstra şey yerine.
Olabilir mi? Wileyfox’un ölümünden sonra, STK markayı devraldı ama onunla çok az şey yaptı. Şimdi birkaç yıl geçti, Wileyfox’un bir zamanlar sahip olduğu sınırlı marka bilinirliğinin çoğu dağıldı, yani muhtemelen sonsuza kadar gitti.
Panasonic Lumix (2015)
2015’te Panasonic şimdiye kadar yapılmış en temiz telefonlardan birini yaptı ve neredeyse hiç kimse fark etmedi. 1 inçlik kamera sensörüne sahip bir Android olan Panasonic Lumix CM1 idi.
Sharp Aquos R6 (yalnızca Japonya’da mevcuttur) ve göz kamaştırıcı derecede pahalı Sony Xperia Pro-I gibi yalnızca birkaç telefon bu kadar büyük bir sensöre sahiptir. Garip olan şu ki, CM1 aslında o Sony telefonundan daha ileri gitti ve bunu beş yıldan fazla bir süre önce yaptı.
Xperia Pro-I’nin 1 inçlik sensörünün kırpılmış bir kısmını kullandığı ve bu da onu yalnızca ismen böyle yaptığı durumlarda, Panasonic Lumix CM1, çekirdek donanımın 20 megapikselinin tamamını kullandı. Bildiğimiz kadarıyla neredeyse hiç kimse bir CM1 satın almadı, ancak şirket mühendislerinin düşük ışık performansını artırmak için modern hesaplama teknikleriyle eşleşen bu ölçekte bir sensörle neler yapabileceğini görmek isteriz.
Ayrıca Panasonic’e görüntüleme algoritmalarına yatırım yapması için birkaç yıl ve birkaç on milyonlarca dolar vermemiz gerekecek ama, hey, burada bir fantezi senaryosuyla uğraşıyoruz. Yoksa Google’ın mühendislerinin Panasonic’inkiyle bir araya gelip dünyanın en iyi tek arka kameralı telefonunu yaptığını görmek harika olmaz mıydı?
Aslında bu Panasonic rüya telefonunun yarı-uzak bir akrabası zaten var, Leica Leitz Phone 1. Leica, Panasonic’in uzun vadeli bir ortağıdır ve alt seviye özel kameralarından bazıları, biraz ince ayar yapılmış Panasonic tasarımlarına dayanmaktadır. ekstra Leica parlaklığı. Leitz telefonu, ince ayar yapılmış bir Sharp Aquos R6’dır.
Panasonic bir rakip yaparsa, yemek masasında garip bir aile toplantısına neden olabilir, ancak verilerimizi en çok kimin kullandığı etrafında dönmeyen küçük bir teknoloji draması hoş bir değişiklik yapabilir.
Olabilir mi? Şans yok. Panasonic, son birkaç yılını başarılı olamadığı iş alanlarından çıkış yaparak geçirdi. 2020’de telekomünikasyonu, 2019’da yarı iletken sektörünü terk etti ve 2021’de kendi TV üretimini durduracağını açıkladı. Ve Panasonic dünyanın en iyi üst düzey televizyonlarından bazılarını yaptı. Panasonic hissedarları akıllı telefon işine yeniden girmeye çalışırsa patlayacaktı.
N-Gage (2002-2006)
N-Gage, 2000’lerin başlarından itibaren bir Nokia oyun telefonu markasıydı. Tam bir fiyaskoydu ve adı uzun zamandır şakaların konusuydu. Ancak, bir zamanlar Nokia sahibi Microsoft ile ortaklaşa güzel bir şekilde hayata döndürülebilecek güzel bir fikirdi.
Bu, bir Xbox Game Pass telefonu istediğimizi söylemenin çok dolambaçlı bir yolu. Oyunları oynamayacaktı. Oyunları Wi-Fi ve 5G üzerinden yayınlamak ve biraz Nintendo Switch gibi sağlam klipsli kontrolörlere sahip olmak için bir portal olurdu.
Aynı zamanda, 2017’den beri akıllı telefonlarda norm olan ultra uzun tarz değil, gerçek 1080p ekrana sahip tek telefon olacak. Kumandalar takılı olmadan, diyelim ki, bir 5.6 inç ekran. Ona küt diyeceğiz.
Pedleri taktığınızda, daha çok cebinize sığdırabileceğiniz bir Steam Deck’i gibi olur.
Bu uygulanabilir bir fikir mi? “N-Gage” kısmını atlarsanız, muhtemelen daha iyi bir şansa sahip olurdu, ki bu da ilk gün internetten gülüp geçtiğini görecekti. Ancak, alternatiflerden çok daha iyi ve daha az hacimli bir oyun akışı deneyimi sunmak için kontrolör hissine ve Wi-Fi ve 5G antenlerinin gücüne öncelik verebilir.
Hazır buradayken, N-Gage’in oyun kataloğuna da biraz sevgi gösterelim. Platform, topal bir kütüphaneye sahip olduğu için eleştirildi, ancak 10 yıl sonra oldukça iyi durumda.
N-Gage’de Super Monkey Ball, Call of Duty, Gameloft’un Asphalt serisi, FIFA, Colin McRae Rally, Civilisation, Rayman 3, Sega Rally, Sonic, Tomb Raider, Virtua Tennis, Worms World Party, Splinter Cell, bir Elder Scrolls oyunu vardı, ve dahası. Ve bunların çoğu, Apple App Store’un piyasaya sürülmesinden yıllar önce, tam 3D başlıklardı. O günlerde temel Java tabanlı telefon oyunları çağındaydık. N-Gage’in infazını eleştirebilirsin, ama hırsı? Mümkün değil.
Olabilir mi? N-Gage markasıyla mı? Bir şans değil. Geçen yıllar sadece ismin etrafında asılı kalan kükürtlü kokuyu olgunlaştırdı. Yine de Microsoft, en azından kağıt üzerinde bir prototip formüle etmemiş veya böyle bir proje için potansiyel donanım ortakları hakkında tartışmalar yapmamış olsaydı, hayal kırıklığına uğrardık. Günümüz oyun telefonları çoğunlukla daha çirkin tasarımlara sahip normal telefonlardır. Bu tamamen başka bir şey olurdu.
Palmiye (2009-2010)
Palm kelimesinden bahsetmek bile, bugünlerde bir boomer olarak etiketlenmeniz için muhtemelen yeterlidir. Ama orada olmak zorundaydınız millet. 2009’da Palm, BlackBerry klavyesini üst düzey bir Android veya iPhone ile ilişkilendirebileceğiniz bir tür dost canlısı kayganlığı birleştiren sevimli küçük bir akıllı telefon olan Pre’yi piyasaya sürdü.
Şirket HP’ye satılmadan önce sadece birkaç avuç Palm modeli yapıldı. Garip bir şekilde ani bir sona gelmeden önce seriye kısa bir süre devam etti. Tüm serinin iptali duyurusu, Palm Pre 3’ün resmi olarak piyasaya sürülmesinden sadece bir gün sonra yapıldı.
Palm’ın akıllı telefon oyununa geri dönmesi korkunç, imkansız bir fikir. Ancak yazılımı benimseyen ve yeniden telefon eden bir Palm telefonu deneme fikrinden nefret etmiyoruz.
Görüyorsunuz, Palm’ın telefonlarında webOS adında bir yazılım vardı. Bu, sonunda TV’lerinin arayüzü için kullanan LG’ye satıldı. LG şimdi akıllı telefon işini bıraktı ve sosyal medyadan uzaklaşmak isteyen endişeli şehirlilere telefon satmak için Netflix’e değil, akış hizmetiyle dolu webOS’u neredeyse var olmayan Palm’a lisanslamakta özgür bıraktı.
Aslında çok uzun zaman önce piyasaya sürülen bir Palm telefonu vardı. 2019 yılında Palm Phone, TCL tarafından lisans altında yapılmıştır. Telefon kullanımınızı azaltmanıza yardımcı olması amaçlanan, çöp pil ömrüne sahip küçük bir Android’di, ancak gerçekten yapmadı. “Gerçek” bir Palm telefonu, en azından tuhaf bir şekilde ilginç olabilir.
Olabilir mi? Orijinal Palm artık yok. TCL’nin gönülsüz Palm dönüşü bir fiyaskoydu ve webOS’u yeniden bir telefon platformuna dönüştürme fikri, dürüst olalım, gülünç.
Dell (2010-2012)
Dell’in eskiden telefon yaptığını biliyor muydunuz? Android’in piyasaya sürülmesinden birkaç yıl sonra ortaya çıkan ‘phablet’ trendinin önemli bir savunucusuydu. 5 inçlik Dell Streak, daha küçük Dell Venue ve Windows Phone Dell Venue Pro vardı. Hepsi 2010’a girdi ve 2012’nin sonunda şirket telefon işini tamamen bıraktı.
Dell neden geri dönmeli? Dürüst olmak gerekirse, teknoloji satın alan izleyiciler arasında hala saygı duyulan bir markaya sahip gerçek bir Amerikan şirketi olması dışında ekleyecek çok az şeyi var.
Yine de, rakibi Samsung kadar iyi olsaydı, bir Dell XPS telefon almayı düşünmez miydiniz? Motorola’nın telefon kolu Lenovo’ya ait olduğu için, bugünlerde telefon yapan tek büyük Amerikan şirketleri Apple ve Google.
Şu anda sadece telefon donanımı yapan bir ABD devi yok. Dell’in hissedarları bu fikirden nefret edecekti, ancak telefon işine geri dönüş – garip bir şekilde – havuzdaki çeşitliliğe önemli ölçüde katkıda bulunacaktı.
Olabilir mi? Dell’in telefonlara dönmesi son derece kötü bir fikir olurdu. Biraz XPS 13 dizüstü bilgisayar kapağına benzeyen şık metal arkası olan bir Dell XPS 6’yı zaten hayal edebiliyor olsak da, kameralarını rekabetçi kılmak için gereken yatırım çok büyük olacaktır. Bir Alienware (Dell’in oyun markası) telefonu daha mantıklı olabilir, ancak yalnızca N-Gage Xbox Game Pass telefon fantezimiz gibi iddialı bir şey denerse ilginç olur.
