Neredeyse şaka olarak başlayan ancak giderek alanın hakim oyuncusu haline gelen e-posta hizmeti Gmail, 1 Nisan’da tam 20 yaşında.
Çoğumuz için Gmail’in olmadığı bir dünyayı hayal etmek, Google olmadan arama yapmak kadar zordur. Ancak Gmail, e-posta oyununa geç katılanlardan biri oldu; bilgisayarları, eski tarz postane gibi, elektronik iletileri sıralayıp uygun dijital hedeflerine gönderecek üçüncü taraf sağlayıcılara teslim etmek için kullanmaya başlamamızdan onlarca yıl sonra geldi. MSMail ve ccMail’den çok sonraydı ama yeterince erken olduğundan hâlâ “e” ve “mail” arasında tire işareti kullanılmasını talep ediyorduk.
Her zaman küstah bir yeni başlayan olan Google (o zamanlar en çok kullanılan arama motoru olmasına rağmen), 1 Nisan Şaka Günü’nde, çoğunlukla yaygın bir kafa karışıklığına neden olacak şekilde Gmail’i başlattı. Şu tarihte: O zamanlar çalıştığım PCMag’de şunu itiraf ettik: “Google’ın sürümünde hile gibi görünen bir dil vardı” ve hiç kimse arama devinin kalabalık e-posta alanına girme konusunda ciddi olup olmadığından emin değildi. Bunun bir kısmı platformun oldukça sınırlı kullanılabilirliğiyle ilgiliydi.
Google, yeni bir hizmete yalnızca davetle erişim olanağı sunan ilk İnternet şirketleri arasındaydı. Harika bir pazarlama çalışmasıydı ama aynı zamanda daha pratik bir amacı da vardı. Google, Gmail’i başlatmakta zorlanmıştı ve herkese açık beta sürümüne geçtiğinde hâlâ öğrenmeye devam ediyordu. Açık erişim, sistemin aşırı yüklenmesine, anlatılmamış çökmelere, muhtemelen teslim edilmeyen postalara neden olacaktı ve muhtemelen insanların IMAP posta platformunda ne istediğini, neye ihtiyaç duyduğunu ve en sık ne kullandığını öğrenmeyi neredeyse imkansız hale getirecekti (şu anda POP3 desteği yoktu). öğle yemeği).
Partiye hoş geldin dostum
22 Nisan 2004’te, lansmandan neredeyse dört hafta sonra erişim sağladım. Bana “Gmail’i kullanan ilk kişilerden biri” olduğumu söyleyen ve “Gmail’i test etmeyi kabul ettiğim için” teşekkür eden hoş geldiniz mesajını hâlâ saklıyorum. E-postada “dosyalama yerine arama yapma” gibi bazı önemli farklılıklar açıklanıyordu. Gmail, e-postaları düzenlemenin geleneksel bir yolu olan klasörleri kullanmadı ve bunun yerine etiketlere ve ileti dizilerine odaklandı. Bugüne kadar Gmail’deki klasör kavramı yabancıydı ve daha amorf “etiketleri” sevdiğimden emin değilim.
Filtreler ve otomatik adres tamamlama gibi bazı gelişmiş özelliklere sahipti. Ve elbette, 1 GB depolama alanıyla birlikte geldi; bu, o zamanlar ücretsiz bir e-posta hizmeti için duyulmamış bir miktardı ve şimdi bu miktar ne yazık ki yetersiz görünüyor. Google’ın o zamanki fikri, e-postaları silmekle zaman kaybetmeyi bırakıp her şeyi kaydedebileceğimiz yönündeydi. Bu konsepte gereğinden fazla bağlandığımı düşünüyorum.
Gmail’de pop-up veya banner reklamlar olmasa da (Tanrıya şükür), sağdaki sütunda metin tabanlı reklamlar vardı (Gmail reklamları artık çoğunlukla “Promosyonlar” sekmesi altında yayınlanıyor). Bunun Gmail’in en tartışmalı “yeniliği” olduğu ortaya çıktı. İçeriğe dayalı reklamlar sağlamak için Google’ın e-postanızın içeriğini “okuması” gerekir. Bu kulağa çılgınca bir gizlilik ihlali gibi geliyordu ve Endişem hakkında yazdım erişim kazanmadan hemen önce. Okuyuculara, en azından o zamanlar bilgisayarların aslında hiçbir şey “okumadığını” hatırlattım. İçeriği anlayacak ne gözleri ne de bilinçleri vardı. Google elbette zaten verileri anonimleştiriyor ve özel parçalarınızı üçüncü taraflara iletmeden içeriğe dayalı reklamlar sunuyordu. Ayrıca, bu reklamlar olmadan o anda tüm bu ücretsiz depolama alanına sahip olamayabileceğimizi de belirttim. Bu ilk endişelerin Gmail’in büyümesini engelleyecek hiçbir şey yapmadığını belirtmekte fayda var.
Gmail’e erişimin yanı sıra, dağıtabileceğim bazı davetler de geldi. Küçük gruplar halinde geliyorlardı ve onları iş arkadaşlarıma, meslektaşlarıma ve arkadaşlarıma veriyordum. Bir Gmail hesabım olduğunu bilen bazı kişiler bana erişim isteyen e-postalar ve AOL mesajları gönderdi. Birine erişim izni verdiğimde, Gmail bana onun ne zaman kaydolduğunu ve yeni Gmail adresini oluşturduğunu bildiriyordu “böylece Gmail’le iletişim halinde kalabildik!” Bir sosyal ağ olmasa da Google, e-postanın doğası gereği sosyal yapısının farkındaydı. Bu ağı nasıl kurduğu ve hizmetin büyümesini sürdürmeye yetecek kadar FOMO ürettiği, yeni başlayanların bağlantıda kalmasını sağladı.
Tüm bilgiler
Google, Gmail’i başlatırken bir risk aldı ve bunu biliyordu. Orijinal SSS’deGoogle’ın bir Arama şirketinin neden bir e-posta hizmeti başlatacağını açıklaması gerekiyordu:
“Google neden e-posta sunuyor? Senin bir arama şirketi olduğunu sanıyordum.
Google’ın misyonu dünyadaki bilgiyi düzenlemek ve onu evrensel olarak kullanışlı ve erişilebilir kılmaktır. Birçok kişi için e-posta, geri getirilmesi zor olabilecek değerli bilgiler içerir. Bu konuda yardımcı olabileceğimize inanıyoruz.”
Bu, Google’ın stratejik amacının hiçbir zaman yalnızca arama sonuçlarıyla ilgili olmadığının, sizin, benim ve diğer herkesin bilgileriyle ilgili olduğunun bir başka kanıtıydı. Google, arama sonuçlarından e-postaya, video ve resimlere ve konuma kadar, şekli ne olursa olsun dünyadaki bilgileri düzenlemek istiyordu. Bu arayış asla durmaz ve herkes bundan memnun değil.
Öyle olsa bile, köklü bir pazara giren ve sonunda onu kendi imajına göre yeniden şekillendiren çevrimiçi bir hizmet olan Gmail’i kutlamaya değer. Bu asla bir şaka değildi ve muhtemelen hiçbir zaman da olmayacak.
