Astronotlar uzayda ne kadar uzağa uçtuklarını bilme konusunda şaşırtıcı bir yeteneğe sahipler

York Üniversitesi tarafından yürütülen yeni araştırma, astronotların yer çekiminden bağımsız olarak kendilerini yönlendirme ve kat edilen mesafeyi ölçme konusunda şaşırtıcı bir yeteneğe sahip olduğunu ortaya koyuyor.

Araştırmanın baş Sağlık Fakültesi Profesörü Laurence Harris, Kanada Uzay Ajansı ve NASA ile işbirliği içinde gerçekleştirilen çalışmanın bulgularının, uzayda mürettebat güvenliği açısından çıkarımlar içerdiğini ve yaşlanmanın, Dünya’daki insanların denge sistemlerini nasıl etkilediğine dair ipuçları verebileceğini söylüyor. .

Görme uzmanı Harris, “Yerçekimi algısının algısal beceriyi etkilediği defalarca gösterilmiştir. Yerçekiminin etkisine bakmanın en derin yolu onu ortadan kaldırmaktır, bu yüzden araştırmamızı uzaya taşıdık” diyor ve aynı zamanda Çoklu Duyu Entegrasyon Laboratuvarı’na başkanlık eden ve York’taki Görme Araştırma Merkezi’nin eski yöneticisi olan hareket algısı.

“Uzayda çeyrek yüzyıla yakın bir süredir istikrarlı bir varlığımız var ve aya ve ötesine geri dönmeyi planladığımız için uzay çabalarımız giderek artarken, sağlık ve güvenlikle ilgili soruları yanıtlamak daha da önemli hale geliyor. Bulgulara göre insanlar, şaşırtıcı bir şekilde, Dünya’ya özgü normal bir ortamın eksikliğini, görmeyi kullanarak yeterince telafi edebiliyorlar gibi görünüyor.”

Harris ve aralarında Lassonde Mühendislik Okulu profesörleri Robert Allison ve Michael Jenkin’in yanı sıra iki kuşak Yorklu doktora sonrası ve yüksek lisans öğrencileri Björn Jörges, Nils Bury, Meaghan McManus ve Ambika Bansal’ın da bulunduğu işbirlikçileri, yörüngede dönen Uluslararası Uzay İstasyonunda bir düzine astronot üzerinde çalıştılar. Dünya yüzeyinden yaklaşık 400 kilometre uzakta.

Burada, Dünya’nın yerçekimi, istasyonun yörüngesinde dönmesiyle oluşturulan merkezkaç kuvveti tarafından yaklaşık olarak iptal edilir. Harris, ortaya çıkan mikro yerçekiminde insanların hareket şeklinin daha çok uçmaya benzediğini söylüyor.

“İnsanlar daha önce anekdotsal olarak uzayda gerçekte olduklarından daha hızlı veya daha uzağa hareket ettiklerini hissettiklerini bildirmişlerdi, bu da bunu kaydetmek için bir miktar motivasyon sağladı” diye açıklıyor.

Araştırmacılar bir düzine astronotun (altısı erkek ve altısı kadın) uzay istasyonuna yaptıkları bir yıllık görev öncesinde, sırasında ve sonrasındaki performansını karşılaştırdılar ve ne kadar uzağa gittiklerine dair algılarının büyük ölçüde bozulmadan kaldığını buldular.

Uzay görevleri yoğun çalışmalardır ve araştırmacıların uzay istasyonuna vardıklarında astronotlarla bağlantı kurmaları birkaç gün sürdü. Harris, araştırmalarının ilk birkaç günde meydana gelmiş olabilecek erken adaptasyonu yakalayamamış olabileceğini söylüyor ve “bu hala iyi bir haber çünkü adaptasyon ne olursa olsun çok hızlı gerçekleştiğini söylüyor.”

Uzay görevleri risksiz değildir. ISS Dünya’nın yörüngesinde dönerken, bazen gemiye nüfuz edebilecek küçük nesneler ona çarpıyor ve astronotların güvenli bir yere gitmesini gerektiriyor.

Harris, “Deneyimiz sırasında birçok kez ISS kaçma manevraları yapmak zorunda kaldı” diye anımsıyor. “Astronotların acil bir durumda hızlı ve verimli bir şekilde ISS’deki güvenli yerlere gidebilmeleri veya kapaklardan kaçabilmeleri gerekiyor. Bu nedenle, bunu gerçekten oldukça hassas bir şekilde yapabildiklerini görmek çok güven vericiydi.”

Çalışma, yayınlanan son zamanlarda npj Mikro Yerçekimihazırlanması on yıl sürdü ve mikro yerçekimine maruz kalmanın vücut eğimi, kat edilen mesafe ve nesne boyutunun tahmini de dahil olmak üzere farklı algısal beceriler üzerindeki etkilerini araştıran araştırmadan ortaya çıkacak üç makalenin ilkini temsil ediyor.

Harris, araştırmaların mikro yerçekimine maruz kalmanın, yaşlanma sürecini büyük ölçüde fizyolojik düzeyde taklit ettiğini (kemiklerin ve kasların erimesi, hormonal işlevlerde değişiklikler ve enfeksiyona karşı artan duyarlılık) gösterdiğini söylüyor; ancak bu makale, kendi kendine hareketin esas olarak etkilenmediğini ve denge sorunlarına işaret ettiğini söylüyor. Sıklıkla yaşlılıktan gelen belirtiler vestibüler sistemle ilgili olmayabilir.

“Bu, yaşlı insanlarda hareket algısı mekanizmasının nispeten etkilenmemesi gerektiğini ve düşmeyle ilgili sorunların, ne kadar uzağa hareket ettiklerinin algılanması açısından değil, belki de daha çok nasıl hareket ettikleriyle ilgili olabileceğini öne sürüyor. bunu bir denge refleksine dönüştürebiliyorlar.”