“Denizi işleyin ve toprağı kendi haline bırakın”, bin yıl önce Venedik Cumhuriyeti’nin altın kuralıydı. O günden bugüne mavi ekonomi 2030 yılına kadar 3 trilyona çıkacağını öngören OECD tahminlerine göre, 2 trilyon doları aşan denizle doğrudan bağlantılı GSYİH ile gezegendeki yedinci ekonomi haline geldi. Deniz, insanlığın geleceğini güvence altına alabilir Gıda güvenliği, iklim acil durumundan korunma ve yenilenebilir enerji üretimi açısından.
Okyanusların yüzde 93’ü aşırı sömürülüyor
Orada mavi ekonomiAslında kara ekonomisinden çok daha hızlı büyüyor ancak aşırı sömürülen bir ekosistemin çökmesine yol açmak istemiyorsak yeni bir sürdürülebilir kalkınma stratejisine ihtiyaç var. Uzun vadede değerini azaltma riski taşıyan deniz ortamına verilen zararı kontrol altına almak için teknolojik yenilikler gerekli olacaktır.
Bugün bile insanların rotaları martıların rotalarına benziyor: Dünyadaki 21 megakentten 18’i deniz kıyısında yer alıyor ve 4 milyardan fazla insan (insan nüfusunun yarısı) kıyıların yüz kilometre yakınında yaşıyor. Balıklar, kabuklular ve algler güçlü bir büyüme eğilimiyle en az üç milyar insanın temel geçim kaynağıdır, ancak balıkçılık okyanusları boşaltıyor ve bu nedenle bu besin kaynağının da avcılıktan çiftçiliğe geçme zamanı geldi. yüzyıllar önce karadaki hayvancılık için. 2014 yılında tarihte ilk kez sofralarımızdaki çiftlik balıklarının ağırlığı, açık denizlerde yakalanan balıkların ağırlığını aştı (kişi başına 10,3 kilograma karşılık 9,7 kilogram). Ve bu durum giderek daha da artacak; denizdeki balık eksikliği nedeniyle de olsa balıkçılık kotası azalmaya mahkum olacak. FAO’ya göre, okyanusların %93’ü aşırı sömürülüyor (%36) ya da halihazırda maksimum düzeyde (%57) sömürülüyor. Özellikle Akdeniz, dünyada en fazla sömürülen denizdir (%58) ve kaynakları hızla tükenmektedir.
Su ürünleri yetiştiriciliği deniz için tehdit oluşturuyor
Su ürünleri yetiştiriciliği ise baş döndürücü bir hızla büyüyor. Küresel olarak, şu anda dünyada tüketilen balık ürünlerinin %52’sini karşılamaktadır (balıkçılıktan elde edilen 79 milyona kıyasla yılda 87 milyon ton) ve 1990’dan bu yana üretim %500’ün üzerinde artarken, balıkçılık hemen hemen sabit kalmıştır. FAO tahminlerine göre, su ürünleri üretimi 2027’de yılda yüz milyon tonu aşacak. Ancak, karbon ayak izi şaşırtıcı derecede düşük olmasına rağmen, bir çalışmaya göre, hayvancılıkta %14,5 olan genel emisyonların %0,5’inden daha az. Nature’da 2020’de yayınlandı – su ürünleri yetiştiriciliği deniz ortamlarına ciddi zararlar verebilir. Başlıca sorunlar arasında kimyasal kirlilik, çiftlik balıklarının kaçması ve hastalıkların ve parazitlerin yayılması yer alıyor. Bu ve diğer nedenlerden dolayı, karadaki su ürünleri yetiştiriciliği denizdekinden çok daha fazla artıyor (denizdeki 33 milyon tona kıyasla bugüne kadar 54 milyon ton).
Norveç karaya dayalı su ürünleri yetiştiriciliğine yatırım yapıyor
Norveç, Avrupa’da su ürünleri yetiştiriciliğinin kraliçesidir ve aynı zamanda başta somon ve alabalık olmak üzere yılda iki buçuk milyon tondan fazla ihracatla Çin’den sonra dünyanın en büyük ikinci balık ürünleri ihracatçısıdır. Hükümetin hedefi, hacmi 2050 yılına kadar ikiye katlayarak beş milyona çıkarmak. Sonuç olarak, Norveçli üreticiler en iyi sürdürülebilir tarım teknikleriyle örgütleniyor ve daha yüksek katma değere sahip garantili organik ürün kotalarını artırmayı hedefliyor. Su ürünleri yetiştiriciliği web sitesi The Fish Site’ın yöneticisi Rob Fletcher, “Karaya dayalı su ürünleri yetiştiriciliği gelecek” diyor. Fletcher, “Denizde balık yetiştirmenin maliyeti artıyor ve kıyı alanlarının mevcudiyeti sınırlıdır; karada yerleşik yeniden dolaşımlı su ürünleri yetiştiriciliği sistemleriyle teorik olarak Florida’dan Orta Doğu’ya kadar herhangi bir yerde bir çiftlik kurabilirsiniz” diye açıklıyor.
