Outlast’ın korkunç, hikaye odaklı çok oyunculu bir oyuna dönüşmesi 2024 bingo kartımda yoktu

Outlast, yoğun atmosferi, gerçekten ilgi çekici hikayeleri ve oyuncuları bu tüyler ürpertici ve güzelce iğrenç dünyaya çekmek için vahşet kullanımıyla tanınır. Outlast 2’den bu yana, Red Barrels’ın serinin bir başka bölümünü, özellikle de çok oyunculu bir bölümü nasıl ele alacağından emin değildim. Outlast’ın benzersiz bir hikaye anlatma yöntemi var; oyuncuyu tetikte tutmak ve oyunun bir sonraki hamlesini hevesle tahmin etmek için notlardan ve psikolojiden yoğun bir şekilde yararlanılıyor.

Tek başıma ya da arkadaşlarımla oynayarak her koridorun köşesinde sürünerek oyunun sevimsiz eğlencesini bekliyordum! bir an, ama hiçbiri yoktu. Yıllar geçtikçe korku oyunlarına karşı o kadar duyarsızlaştım ki Outlast’ın köklerine geri döndüğünü görmek çok keyifli! Yarattıklarını bildikleri nostaljiyi kullanan Red Barrels ile korkuyu oyuncuyu en iyi tanıdığı yere hassas bir şekilde yerleştiriyor; sanki eve dönüyormuş gibi.

Korku Eve Geliyor

Avuç içleri terliyor, düşünceler yarışıyor, kalp çarpıyor. Outlast Trails deneyimim, ilk Outlast oyununu oynadığım zamana geri dönmek gibiydi. Bu esas olarak çok oyunculu bir deneyim olduğundan, oyunların çoğunu kendi başıma oynadığım için bunu isteyip istemediğimden emin değildim. Dark Souls veya Destiny 2 olmadığı sürece çok oyunculu oyunların büyük bir hayranı değilim ve o zaman bile bunları tek başıma oynamayı tercih ederim.

Outlast Trails co-op deneyimi eğlenceliydi, zorluydu ve oyunun hikayesinden ve sürükleyiciliğinden uzaklaşmadı. Bir bütün olarak deneyim, minimal kaynaklarla, yoğun atlama korkularıyla ve bana Red Barrels’ın en iyi yaptıkları şeye geri döndüğünü söyleyen bir anlatımla Outlast’ı ilk kez oynarken hissettiğim sürükleyiciliği yarattı: psikolojik sürükleyicilik.

Bir ön uyarı olarak, bu oyun son derece grafiksel ve korkunçtur ve ilk birkaç ara sahnesinde, ilk Outlast oyunu ve DLC Whistleblower’ın toplamından daha fazla kan içerir. Bu yüzden lütfen bu oyuna oynamayı planladığınızı bilerek girin. Outlast oyunlarındaki vahşet, Saw filmlerindeki vahşet gibidir; hikaye için çok önemlidir ve oraya bir nedenden dolayı konulmuştur. Kan, oyuncu için anlam yaratan bir yere sahiptir. Birinin bağırsaklarında bir anahtar aradığınızda ya da bağlı birini bulduğunuzda, bu bir nota ya da hedefe bağlı demektir. Gore ASLA bu oyunlarda sırf iğrenç olsun diye iğrenç bir şey yapmaz.

Outlast serisinin anlatımı şu şekilde; silahlarınız yok… akıllılarınız var, iyileştirici eşyalarınız var ve saklanacak yerleriniz var. Outlast 1, Whistleblower ve Outlast 2’de olduğu gibi oyuncunun yaptığı her şey bir satranç oyununda hamle yapmak gibidir. Hareketlerin iyi düşünülmesi ve doğru zamanlanması gerekiyor ve eğer benim gibiyseniz, bir dikiz sesi duymayana ve yamyamlık dünyasında maceraya atılmanın güvenli olduğunu anlayana kadar dolapta bekleyin.

“Kim olduğunu sanıyorsun?”

The Outlast Trials’ın hikayesi ilginçtir çünkü birçok çok oyunculu oyundan farklı olarak hikaye ikincil değil birincil odak noktasıdır. Bu oyunu oynarken, oyuncunun hikayeyle ilgili deneyimine daha çok vurgu yaptım, kısmen kendi başınıza olmaktan ziyade arkadaşlarıyla geçinmeye güveniyordu. Tıpkı ilk Outlast oyununda olduğu gibi, hayatta kalma bir bulmacadır ve bu bulmacayı çözmek etrafınızdaki alanı anlamayı gerektirir. Hayatta kalmak ve takım arkadaşlarınızın da hayatta kalmasına yardımcı olmak, büyük resmin, yani kaçışın içinde yer alıyor. Önsözde bile kişisel belgelerden kurtularak yeni biri olmak için kendimizi yok etmemiz gerekiyor, böylece “yeniden doğabiliriz”.

Red Barrels bu başlıkta köklerine geri dönüyor; keşif ilk Outlast oyununu hatırlatıyor ve beni takip eden tuhaf bir polis bana Eddie Gluskin’in utangaç gelini olmam için beni etkilemeye çalıştığı Whistleblower DLC’yi hatırlatıyor (eğlenceli zamanlar). Oyun boyunca beni takip eden diğer karakterlerin adrenalin artırıcı etkisi vardı ve bu, co-op’ta yaşadığım en eğlenceli şeylerden biriydi. Dolaplarda saklanırken yaratıkların cesaretsizlik içinde kendi kendilerine mırıldandıklarını duyabilirsiniz; tanık olmak oldukça eğlenceliydi.

Denemeler senin terapin

Outlast Trials’ın yükseltme sistemi konusunda benzersiz bir yönteminin yanı sıra, oyundaki hikayenin ve genel deneyimlerin oyuncuya nasıl sunulduğunu kapsayan motiflerin kullanımı da var. Donanımınızı ve reçetelerinizi yükseltebileceğiniz ancak kullanmak için belirli bir düzeyde terapiye sahip olmanız gereken bölümler var. “Ah harika! Karakter ve hikayeyle örtüşen terapi seansları var mı?” diye düşündüm. Hayır, içinden geçtiğiniz denemeler terapi seanslarıdır.

Hala silah olmasa da, süreci biraz daha kolaylaştırmak için tuzak yerleştirmenin ve daha iyi ilaçlar almanın yolları var. Terapi seansını her bitirdiğinizde hücrenizi dekore edebileceğiniz, kıyafetlerinizi değiştirebileceğiniz ve hatta ortak arkadaşınızla satranç oynayabileceğiniz tedavi tesisine geri getirilirsiniz. Bu oyunda gerçekten güzel olan ana denemelerin yanı sıra yapılacak çok şey var!

Biraz psikolojiye dalmak için, ister tek başınıza, ister takımla oynayın, oyunda tuzaklardan veya adı geçen psikoza neden olan halüsinojenik bir gaz püskürten İtici düşmandan psikoza yakalanmak mümkündür. Nitröz Oksit kötüye kullanımı, ilaca bağlı psikozun (diğer akıl hastalıklarının yanı sıra) yanı sıra psikotik semptomlara da neden olabilir, ancak semptomlar kişiden kişiye değişir ve birkaç saniye içinde gerçekleşmez. Tüm bunların, çevrede gerilim ve istikrarsızlık yaratacak dramatik bir etki yaratmak için yapıldığını anlasam da, bu durum, psikiyatrik hastalıkların en yanlış ifade edilen semptomlarından biri olan Psikoz’u çevreleyen damgalamayı artırıyor.

Peki Outlast için sırada ne var?

Outlast oyunlarını seviyorum çünkü bunlar Resident Evil gibi en büyük korku oyunlarından bazılarından ilham alıyor. Kooperatifin bu kadar iyi olması ve hikayeyle iyi bir şekilde bağlantılı olması beni gerçekten şaşırttı. Hayatta kalabilmek için partnerinizle birlikte çalışmalısınız ve bu gerçek işbirliğini en iyi şekilde şaşırtıcı buldum. Oyundaki notlar bile ilk Outlast’tan önceki ikna edici hikayeyi anlatıyor.

Bir korku oyununda hayatta kalmak kolay değildir, ancak birkaç arkadaşla, zekayla ve birkaç cesedin etrafından gizlice dolaşarak her şey mümkündür. Bu benzersiz karışım, The Outlast Trials’ı korku ve co-op hayranları için en iyi Xbox oyunlarından biri haline getiriyor. Red Barrels, ilk Outlast oyununun aciliyetini ve hissini alıp bunu bir co-op deneyimine dönüştürdü ve sadece sahip olduğum nostaljiyi geri getirmekle kalmadı, aynı zamanda bunun hepimizin çaresizce beklediği korkunun yeniden canlanışı olabileceğini umuyordu. .