ESA’nın 1995 yılında fırlatılan ERS-2 uydusu, Kuzey Pasifik Okyanusu üzerinden Dünya atmosferine yeniden girerek görevini tamamladı. (Sanatçının atmosferde yanan bir uydu konsepti.) Kredi: SciTechDaily.com
Görev tamamlandı. ESA’nın ikinci Avrupa Uzaktan Algılama (ERS-2) uydusu, Kuzey Pasifik Okyanusu üzerinden Dünya atmosferine yeniden girdi. Uydu 21 Şubat 2024’te 18:17 CET’de (17:17) geri döndü. UTC) Alaska ve Hawaii arasında.
ERS-2, neredeyse 30 yıl önce, 21 Nisan 1995’te fırlatıldı. ERS-1 ile birlikte, Dünya’nın kara yüzeyleri, okyanus sıcaklıkları, ozon tabakası ve kutuplardaki buzulların kapsamı hakkında paha biçilemez uzun vadeli veriler sağladı ve bu veriler, uzay hakkındaki anlayışımızda devrim yarattı. Toprak sistemi.
ERS-2’nin yeniden girişi ‘doğal’dı. ESA, yakıtını da kullanıp pillerini boşalttı ve uyduyu 785 km yükseklikten 573 km’ye indirdi. Bu, diğer uydularla ve uzay enkazlarıyla çarpışma riskini azalttı. Sonuç olarak, ERS-2’nin yeniden girişi sırasında herhangi bir noktada kontrol edilmesi mümkün olmadı ve inişini sağlayan tek güç, öngörülemeyen atmosferik dirençti.
Bu olağanüstü görev, bilimi hâlâ ilerletmeye devam eden kayda değer bir veri mirası bırakmanın yanı sıra, günümüzün uydularının çoğuna ve ESA’nın Dünya gözleminde ön sıradaki konumuna zemin hazırladı.
Avrupa Uzay Ajansı’nın (ESA) ikinci Avrupa Uzaktan Algılama uzay aracı olan ERS-2 uydusu, Kuzey Pasifik Okyanusu üzerinde parlak bir ateş topu olarak 21 Şubat’ta Dünya atmosferine yeniden girişini tamamladı. Kredi bilgileri: ESA
ERS-2’nin yeniden girişi, ESA’nın uzay faaliyetlerinin uzun vadeli sürdürülebilirliğini sağlamaya yönelik daha geniş çabalarının bir parçasıdır. Bunlar arasında, daha geniş Avrupa uzay topluluğuyla işbirliği içinde daha sürdürülebilir uzay görevleri için yeni teknolojilerin geliştirilmesini destekleyen ESA’nın Temiz Uzay girişimi ve hem Dünya hem de Ay yörüngelerinde kalan enkazı daha da azaltacak olan Sıfır Enkaz Yaklaşımı yer alıyor. gelecekteki görevler.
1991 yılında fırlatılan Avrupa Uzaktan Algılama uydusu ERS-1, sentetik görüntüleme radarı, radar altimetresi ve okyanus yüzeyi sıcaklığını ve denizdeki rüzgarları ölçen diğer güçlü araçları içeren kapsamlı bir yük taşıyordu. ERS-1 ile örtüşen ERS-2, atmosferik ozon araştırmalarına yönelik ek bir sensörle 1995 yılında piyasaya sürüldü.
Fırlatıldıkları dönemde iki ERS uydusu, Avrupa tarafından şimdiye kadar geliştirilen ve fırlatılan en gelişmiş Dünya gözlem uzay aracıydı. Bu son derece başarılı ESA uyduları, Dünya’nın kara yüzeyleri, okyanusları ve kutup kapakları hakkında çok sayıda değerli veri topladı ve dünyanın uzak yerlerindeki şiddetli sel veya deprem gibi doğal afetleri izlemek üzere görevlendirildi.
Her iki ERS uydusu da iki özel radar ve bir kızılötesi görüntüleme sensöründen oluşan çekirdek bir yük ile inşa edildi. İkisi tek yumurta ikizleri olarak tasarlanmıştı ancak önemli bir fark vardı: ERS-2, atmosferdeki ozon seviyelerini izlemek için ekstra bir cihaz içeriyordu.
ERS-2’nin 1995 yılında fırlatılmasından kısa bir süre sonra ESA, dokuz ay süren ilk ‘tandem’ görevinde iki uyduyu birbirine bağlamaya karar verdi. Bu süre zarfında, bilim adamlarının erişebildiği artan frekans ve veri seviyesi, her iki uydunun da Dünya’nın etrafında yalnızca 24 saat arayla dönmesi nedeniyle, çok kısa bir zaman aralığındaki değişiklikleri gözlemlemek için eşsiz bir fırsat sundu.
Mart 2000’de, bir bilgisayar ve cayro kontrol arızası, ERS-1’in planlanan ömrünü çok aştıktan sonra nihayet operasyonlarına son vermesine yol açtı.
Temmuz 2011’de ESA, ERS-2’yi de kullanımdan kaldırmaya karar verdi ve uydunun yörüngeden çıkarılması süreci başladı.
ERS verileri, kullanım ömrü boyunca yaklaşık 4000 bilimsel yayın üreten 5000’den fazla projeyi destekledi. Arşivlenen veriler bugüne kadar bize zengin bilgiler sağlıyor ve ESA’nın Dünya Kaşifleri ailesi Envisat ve Copernicus Sentinel’ler de dahil olmak üzere ardıl misyonlarla uzun vadeli veri serileri oluşturmak için Miras Uzay Programı çerçevesinde erişilebilir tutuluyor ve sürekli olarak geliştiriliyor. .
