2024 zaten bizim için büyük bir yıl oldu Metroidvania hayranlar. Yaklaşık bir ay önce, Animal Well, Tales of Kezera: Zau, Earthblade ve – evet – Hollow Knight gibi daha kesin yapımlara yönelirken, Prince of Persia: The Lost Crown’un piyasaya sürüldüğünü ve türe müthiş bir ivme kattığını gördük. : İpek Şarkısı. Her birinin ayrı bir kancası var gibi görünüyor; Prince of Persia, Celeste’nin hassas platformunu şık dövüşlerle birleştiriyor, Animal Well tamamen şiddet içermeyen bulmaca çözme üzerine kurulu ve Tales of Kenzera: Zau samimi bir hikaye vaat ediyor.
2024’teki Metroidvania heyecan treninin ikinci durağı olan Ultros, şimdiye kadar oynadığım en havalı oyunlardan biri. Tuhaf, gizemli bilimkurgu tarzında damlayan, büyüleyici ortamları ve karakterleri, tek başına giriş ücretine değer. Ancak tavşan deliğine yapılan bu yolculuk her zaman türün en iyisinden bekleyeceğiniz sıkı tempoya sahip olmuyor. Bunun yerine Ultros kendi yolculuğunda.
Formüle roguelike oyun ve hatta hayatta kalma çiftçiliği mekanikleri eklendiğinde Ultros’un kritik yolu beklediğinizden daha ezoterik hale geliyor. Bu sapmalar daha fazla geriye gidiş gerektirse de geliştirici Hadoque’un ilerleme konusunda yaratıcı olmasına olanak tanıyor. Şu ana kadar Ultros’un sunduğu şeylerin yalnızca dörtte birini gördüm, ancak erkenden ektiği tohumların zamanla çiçek açacağı ve etkileyeceği kesindir.
Büyüleyici bir şekilde, Ultros’un en büyük sürtüşme noktası özünde en yaratıcı tasarım fikirleriyle bağlantılıdır. Tür standardı birçok yetenek ve güce dayalı ilerlemeye sahip olsa da, daha sonra büyüyecek ve sonunda Ultors’un kilitli kapılarının çoğunu zorla açacak tohumlar ekmeniz gerekecek. Ancak tohumlar bir anda büyümez. Bunun yerine, oyunda belirli bir görevi tamamlamanız veya belirli bir noktaya ulaşmanız gerekiyor, bu da dünyada ayların geçmesine neden olan bir diziyi tetikliyor.
Güçlerinizi kaybedersiniz ve Metroid benzeri olaylarla oyunun başında bulunduğunuz yere geri dönersiniz – ancak burada birden çok kez olur. Ultros, döngüye yeniden başladıkça güçlerinizi geri almanızı ve kaldığınız yerden başlamanızı giderek daha kolay hale getirir, ancak bu, aynı yıpranmış yolu sıfırdan yeniden yürümek için harcadığınız birkaç zamanı silmez.
Ama çabalarınızın karşılığını her zaman alırsınız. Ektiğiniz tohum yeni bir kapıya ulaşacak kadar büyümüş olabilir ya da yolunuzu tıkayan bir şeyi parçalamış olabilir. Uzay bahçenizi büyütmek için güçlerinizden vazgeçmeden önce sizi işleri yavaşlatmaya ve haritanın her santimini keşfetmeye zorlayan yaratıcı bir sistemdir. Hareketi ve dövüşü, Ultros’un haritasının en ezberci kısımlarında bile geriye doğru gitmeyi daha katlanılabilir hale getirirken, sanat yönü gösterinin yıldızıdır.
Psychedelia’nın Electric Kool-Aid seviyelerine eğilen sanat, yazı tura atma eğilimindedir. Her Çavuş için. Pepper’s veya Fantastic Planet’te, en yakınınızdaki sıra dışı hediyelik eşya dükkanında veya turist tuzağında Rick ve Morty’nin çamurlu Day-Glo’da yıkanmış posterleriyle dolu bir kutu var. Her biri için kendine göre, ancak bu zevke hitap etmek isteyen sanat eserlerinin çoğu, tematik derinlikten yoksun, ağır yaltakçılıktan biraz daha fazlasıdır. Ultros’un temposu ve yön duygusu ara sıra sinir bozucu olsa da, ham dokuyla bunu fazlasıyla telafi ediyor; Aldığınız her yaratık ve öğe, ipuçlarını tuhaf, eski tarz bilim kurgu romanlarından alan yoğun bir bilgiye sahiptir. Kendinizi iyileştirmek için yediğiniz yaratık parçaları, farklı türde besinsel faydalar sunuyor ve hatta oyun onların tadını bile anlatıyor.
Temel tasarım seçeneklerinden bazılarını kabul etmek zor olsa da Ultros, besteci El Huervo’nun bazı muhteşem parçalarıyla desteklenen, sınıfının en iyisi çevre tasarımına sahiptir. Eğer Prince of Persia bu yılın Metroidvania’nın gişe rekorları kıran filmiyse, Ultros da yaptığı atılımlarla aynı derecede övgüyü hak eden kült-klasik sanat eseri bilim kurgu filmi olacak. Ultros’u bitirmek için sabırsızlanıyorum böylece büyük hamlelerinden hangisinin işe yaradığını görebilirim.
