Afrika fütürist dünyası Nnedi Okorafor tanıtıldı Ölümden Kim Korkar—şu anda geliştirilmekte olan bir kitap George RR Martin’in yönetici yapımcılığını üstlendiği bir HBO dizisi—ile birlikte büyür yeni üçlemesi, O Bilen. kısa roman Ateş püskürten 20 Ağustos’ta piyasaya sürülmesiyle yeni seriye başlıyor ve io9, kapağa ve bugün paylaşılacak ilk bölüme özel bir bakış sunuyor.
Kitabın “kısmen bilim kurgu, kısmen fantezi ve tamamen Batı Afrika kültürü ve maneviyatıyla aşılanmış” olarak tanımlanan hikayesi hakkında daha fazla ayrıntıyı burada bulabilirsiniz.
Bir çağrı olduğunda çoğu zaman bir yanıt gelir.
Najeeba biliyor.
Çağrı’yı yaşadı. Peki 13 yaşındaki bir kız nasıl Çağrı’ya sahip olabilir? Tuz Yollarına yapılan yıllık çağrıyı yalnızca erkekler ve oğlan çocukları deneyimliyor. Najeeba’nın başına gelenler köyünün tarihinde hiç yaşanmamıştı. Ama bu korkunç bir şey değil, sadece tuhaf. Bu yüzden babası ve erkek kardeşleriyle birlikte Ölü Göl’de tuz madenciliği yapmak üzere yola çıktığında ne tantana ne de protesto var. Najeeba için bu bir hayalin gerçekleşmesi: deveyle yolculuk, açık gökyüzü ve adını yalnızca duyduğu muhteşem bir yeri görme şansı. Ancak bu kuralda bir şeyler olmalı çünkü Najeeba’nın yoldaki varlığı her şeyi değiştirir ve ailesi bir daha asla eskisi gibi olmayacaktır.
Küçük, samimi, yakından ve aldatıcı derecede sessiz olan bu, Kponyungo Büyücüsü’nün başlangıcıdır.
İşte kapağın tamamı – illüstrasyon Greg Ruth’a, tasarım Jim Tierney’e ait – ve ardından alıntı!
Onye Fulu Mmo Di?
[Who Sees a Spirit and Lives?]
Eğer orada yeterince uzun süre durursam, Yaşlılar’dan birinin uzakta dans ettiğini göreceğime emindim. İşte o gün hava ne kadar sıcaktı. Cebimden portatifimi çıkarıp baktım. Ekranın üst kısmında yılın en sıcak günü olduğu duyurusu yapılıyordu. Daha sonra aşırı ısınmayı önlemek için bir sonraki saat boyunca kendini kapatmaya karar verdi.
Akşam karanlığı olmasına rağmen dışarısı hâlâ sıcaktı. Sıra dışı değil ama yine de biraz rahatsız edici. İnce bir yağmur yağmaya başladı ve büyük, kahverengi bir kuş ciyakladı ve ardından yolun karşısındaki komşunun çatısından havaya uçtu. Çöl tuhaf.
Orada duruyordum çünkü o an buydu. Başlangıç. Gözlerimi kapattım ve derin bir nefes aldım, her şeyi içime çektim, bu gerçeği. Ağzımdan ciğerlerime, vücudumun geri kalanına.
Kardeşimin evinden yeni gelmiştim, orada çok şişman, sevimli ve mutlu yeni bebekleriyle birkaç saat geçirmiştim. Birkaç yıl sonra benim için nasıl olacağını düşünüyordum. Şimdi bunların hiçbirini düşünmüyordum. Zihnim yeni bir bilgiyle doluydu.
Arkamı döndüm, kapıyı açtım ve ailemi bulmak için içeri girdim. On üç yaşındaydım ve bir kızdım. Yine de öyleydim Elbette. Kesinlikle olumlu. Gözlerimi açtım ve alnımı ovuşturarak durakladım.
“Buna inanamıyorum.” diye fısıldadım. İçeri girdiğimde annemi mutfakta buldum; günün bu saatlerinde genellikle oradaydı.
“O patatesleri kızart, Najeeba,” dedi sırtı bana dönük. Yuvarlak dilimler kesme tahtasının üzerindeydi ve ocaktaki derin yağ tavası yeni yeni ısınmaya başlamıştı. Diğer ocakta ise cızırtılı doğranmış domates, zeytinyağı, füme aku, sotelenmiş soğan, köri, füme mantar ve kırmızı biberle dolu başka bir büyük tava vardı. Arkasındaki tezgâhın üzerinde, kendi güneş ışığı altında, parlak porselenin içine altın benekler yerleştirilmiş koyu mavi süslü tabağın üzerinde büyük bir küp tuz duruyordu. Karıştırılmış yumurtalardan oluşan kase ocağın yanındaki tezgahın üzerindeydi. Annem yumurtalı güveç yapıyordu. Kalbim hızla çarparak ona katıldım. Konuşmak için ağzımı açtım. Sormak.
Daha sonra babam gülümseyerek mutfağa girdi. Kollarını annemin boynuna doladı.
“Baba, bu yıl ben de gitmek istiyorum,” diye patladım.
Annem ve babam bana baktılar, sonra annem dönüp babama baktı. “Kızımıza benden önce söyledin mi?” diye sordu.
“Hayır.” dedi bana sorarcasına bakarken. “Kimseye söylemedim. söylemek üzereydim Sen Şu anda.”
Annem siyaha yakın delici gözleriyle bana sertçe baktı. “Nasıl hissettiriyor?” diye sordu.
Bir an düşündüm. Babama hiç sormamıştım, dolayısıyla yararlanabileceğim bir bağlam yoktu. Aklıma ilk gelen şeyi söyledim: “Beğen. . . Sanki rüzgâr beni kapıya doğru uçuruyormuş gibi.”
Annemin gözleri büyüdü ve kendisi de şok olmuş görünen babasına baktı. Sonra sırıttı. “Ben doğurdum üç oğlanlar, iki değil.”
“Görünüşe göre öyle,” diye onayladı babası.
Annem bana sıkıca sarıldı, yanağımı öptü ve sonra beni artık cızırdayan patateslere doğru itti. Ama gözlerinin yaşlandığını fark ettim. Yalnızlığını seviyordu ama gitmemi istemiyordu. Tuz küpünün yanına gidip onu aldı.
O yumurtaların bir kısmını kaseye rendelerken üçümüz yavaşça “Tuz hayattır” dedik.
Babam ve ben ellerimizi uzattık, annem de ellerimizin bir kısmını rendeledi. Ellerimizi birbirine sürttük ve sonra göğüslerimize bastırdık. Tuz insanlık için her zaman önemli olmuştur, evet. Burada, Jwahir’de bile çoğu şeyden daha değerli. Ama benim köyümde tuz, halkım için kutsaldı. Bu hayattı ama aynı zamanda kültürdü, öz değerdi, varoluş amacımızdı.
Annem yumurtayı cızırdayan sebzelerin üzerine döktü ve yavaşça çevirmeye başladı. Babam masaya oturmuş, ellerini ovuşturmaya devam ederken bana sertçe bakıyordu. “Eminsin?”
“Evet baba.”
“Orada bir hafta var, pazara bir hafta var, bir hafta dönüş var.”
“Biliyorum” dedim.
“Yol kolay değil.”
“Biliyorum baba.”
“Pazardaki Okeke’ler deve pisliği yapan insanlardır” diye ekledi Mama. “Nazik olsanız bile bizi iğrenç insanlar olarak görüyorlar. olmamızın bir önemi yok Tümü Okeke halkı. Bu, Osu-nu olmanın kötü durumudur.”
“Biliyorum anne.”
“Yine nazik ama güçlü olman gerekecek.”
Başımı salladım. “Evet anne.”
“Abdül’ün yeterince güçlü mü?” Babam sordu. Abdul benim devemdi.
“Onu öyle yapacağım” dedim.
Annem babama, babam da anneme bakarken, ben de kızaran yamaya bakmak için döndüm ve onlar her zaman yaptıkları o sessiz şeyi yaptılar. Annemle babam ağızlarını açmadan tamamen karmaşık bir konuşma yapabilirlerdi.
En büyük ağabeyim Rayan onların gözlerinden konuştuklarını söyledi ama bundan daha fazlasıydı. Onlar böyle konuştuklarında hep ayrılmak istedim çünkü bu bana öyle hissettirdi. . . orada değil. Sanki beni çoktan odadan dışarı atıp kapıyı kapatmışlardı ve bedenim ruhuma yetişmek zorundaydı. Ama ben olduğum yerde kaldım, patateslerin kızarmasını bekledim ve sonra ters çevirdim. Onları dikkatlice çıkardım ve kumaş kaplı tabağa istifledim.
Annem yumurtalı güveci birkaç tur daha döndürdü ve hepsini büyük bir kaseye koydu. Güveç kabarık ve sıcaktı ve lezzetli olduğundan hiç şüphem yoktu. Patateslerle birlikte mükemmel bir yemek oldu. “Sen uzaktayken sebze bahçemizin bakımını kim yapacak Najeeba?” diye sordu annem, babam için bir tabak güveç ve patates hazırlarken.
“Yapacaksın anne” dedim.
Hayır, dedi sırıtarak. “Bunu yapması için birine para ödeyeceğim.”
Üçümüz güldük. Elbette yapardı.
Kim Bilir: Ateş Dağıtıcı Nnedi Okorafor tarafından DAW Books’un izniyle alıntılanmıştır.
Kim Bilir: Ateş Dağıtıcı Nnedi Okorafor tarafından 20 Ağustos’ta yayınlanacak; ön sipariş verebilirsiniz Burada ve üzerinde Amazon.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En son gelişmeleri ne zaman bekleyeceğinizi öğrenin hayret, Yıldız SavaşlarıVe Yıldız Savaşları yayınlanıyor, sırada ne var Film ve TV’de DC Universeve geleceği hakkında bilmeniz gereken her şey Doktor Kim.
