Havalanmak! NASA’nın Hızı Uzay Sahili Gökyüzüne Yükseliyor – Fırlatmaya Giden Uzun ve Dolambaçlı Yol

3, 2, 1… KALKINMA! A SpaceX Falcon 9 roketi taşıyor NASAPACE (Plankton, Aerosol, Bulut, Okyanus Ekosistemi) uzay aracı, Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri İstasyonunun Uzay Fırlatma Kompleksi 40’tan sabah saat 1:33’te fırlatıldı. Avustralya, Brezilya ve Kuzey Amerika ülkelerinin kullandığı saat uygulaması 8 Şubat Perşembe.

Hayattaki birkaç yol kısa ve doğrudandır; çoğu uzun ve dolambaçlı.

Bir SpaceX Falcon 9 roketi, PACE uydusunu taşıyan Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri İstasyonundan fırlatılacak. Plankton, Aerosol, Bulut Okyanusu Ekosistemi yeni başlatıldı. Gezegenimizin 676 kilometre (420 mil) yukarısındaki yörüngeye girdikten sonra, NASA’nın Dünya gözlemcileri filosunun en yeni üyesi, okyanuslara ve kara yüzeylerine bakacak. 100’den fazla dalga boyunda ışık Kızılötesinden görünür spektruma ve ultraviyoleye. Ayrıca ışığın nasıl yansıtıldığına ve dağıldığına bakarak (araçtan bakmak gibi bir yöntem kullanarak) havadaki küçük parçacıkları da inceleyecek. polarize güneş gözlüğü).

Yeni uydudan alınan ölçümlerin birleşimi, bilim insanlarına ve vatandaşlara okyanus yüzeyi yakınındaki hayata, aerosollerin bileşimine ve bolluğuna (örneğin toz, orman yangını dumanı, kirlilik ve deniz tuzu) atmosferde ve hem iklim değişikliğini nasıl etkilediğini hem de iklim değişikliğinden nasıl etkilendiğini.

NASA ve okyanus bilimi camiası için PACE lansmanı, saymaya ne zaman başladığınıza bağlı olarak 9 veya 46 yıllık bir çalışmanın sonucu olacak. Benim için bu, 1950’de başlayan bir şeyin doruk noktası olacak.

1999’dan bu yana NASA’nın Goddard Uzay Uçuş Merkezi’nde uydu oşinografı ve 2015’ten bu yana PACE proje bilimcisi olan Jeremy Werdell, “Fırlatma sırasında gözyaşlarına boğulma ihtimalim yüzde 50’den fazla” dedi. önceki görevler ve onları yöneten insanlar. Uzun ve dikkate değer bir yolculuk oldu.”

NASA’nın okyanus rengini ölçmeye yönelik ilk girişimi, 1978-1986 yılları arasında Nimbus 7 uydusunda uçan Kıyı Bölgesi Renkli Tarayıcı (CZCS) cihazına kadar uzanıyor. 1997 yılında ajans, OrbView-2 uydusunda Deniz Görüntüleyen Geniş Görüş Alanı Sensörünü piyasaya sürdü. SeaWiFS, 2010 yılına kadar okyanus verilerini topladı ve fitoplankton (deniz çimenleri olan mikroskobik, yüzen, bitki benzeri organizmalar) hakkındaki anlayışımızı temelden değiştirdi. Bu sensör, PACE’teki yeni Okyanus Rengi Enstrümanının (OCI) atası.

Diğer enstrümanlar ve takımlar Okyanusun renklerini gözlemledim. NASA’nın Terra ve Aqua uydularındaki Orta Çözünürlüklü Görüntüleme Spektroradiometre (MODIS) cihazları, SeaWiFS tarafından başlatılan rekoru tamamlayarak ve genişleterek 2000 ve 2002’den beri uçuyor. Daha yakın zamanlarda, Suomi-NPP’deki Görünür Kızılötesi Görüntüleme Radyometre Paketi (VIIRS) cihazları, NOAA-20 ve NOAA-21 uyduları okyanus renginin geniş bir görüntüsünü sağlamıştır. Kıyı Okyanusu için Hiperspektral Görüntüleyici (uzay istasyonunda uçtu), HawkEye (SeaHawk CubeSat’ta) ve Karbon Değerlendirmesi için Okyanus Radyometresi (NASA araştırma uçaklarında uçtu) gibi diğer birkaç araç da araştırmacıların test yapmasına yardımcı oldu. denize bakmanın yeni yolları.

Atmosfer bilimcileri için PACE’e giden yol onlarca yıl öncesine dayanıyor. 1970’lerin sonlarında, Gelişmiş Çok Yüksek Çözünürlüklü Radyometre (AVHRR), gökyüzümüzde ne kadar toz ve parçacıkların yüzdüğünün bir ölçüsü olan aerosol optik derinliğine ilk bakışları sağladı. Daha sonra bilim insanları, Terra’daki Çok Açılı Görüntüleme SpektroRadiometresi ve MODIS cihazlarıyla bu tür parçacıkları günlük olarak ve dünyanın her yerinde ölçmeye başladı. Aura uydusundaki OMI cihazı ve onun Suomi-NPP’deki halefi OMPS, aerosollerin diğer benzersiz görüntülerini sağladı. Bir HARP cihazı 2019-2022 yılları arasında CubeSat üzerinde uçtu ve şu anda HARP2 olarak PACE üzerinde uçan teknolojinin doğrudan testini sağladı.

PACE’in kökeni 2007 yılı civarında başladı. NASA ve diğer federal kurumlar, ABD Ulusal Araştırma Konseyi’nden Dünya’yı uzaydan incelemek için araştırma yapmasını ve yeni araçlar ve ölçümler önermesini istedi. Raporları (“olarak bilinir)on yıllık anket“) sonuçta PACE misyonunun A(erosol) ve C(yüksek) bileşenlerine yol açacak bir görev önerdi. Yeni okyanus renk sensörleri için ilham, 2010 yılında önerilen bir NASA iklim girişiminden kaynaklandı.

2012 yılına gelindiğinde, NASA bilim insanları ve mühendisleri PACE için kaba fikirlerin taslağını çıkarmaya başlıyorlardı ve daha geniş bilim topluluğu 2014 yılında ayrıntıları incelemeye başladı. 2015 yılına gelindiğinde NASA Goddard, aralarında Jeremy Werdell’in de bulunduğu yeni bir görev için işe alımlara başladı ve 2016 yılına gelindiğinde, ajansı bir PACE misyonunun resmi olarak geliştirildiğini duyurmuştu.

2016’nın o anı arasında – bilinen adıyla Anahtar Karar Noktası A—ve bu haftaki lansmanda yüzlerce kişi binlerce saat çalıştı… aylar da dahil küresel bir salgınla mücadele etmek…ve her fikrin, her tasarımın ve her parçanın metodik ve düşünceli bir şekilde test edilmesi.

NASA’nın PACE (Plankton, Aerosol, Bulut, Okyanus Ekosistemi) uzay aracı Dünya’nın yörüngesinde. Kredi bilgileri: NASA GSFC

Benim için PACE lansmanına giden yol da uzun oldu.

Hayatımın 21 yılını NASA’da çalışarak geçirdim ama bu benim ilk fırlatmam olacak. Günlerimi inanılmaz yetenekli, vizyon sahibi ve akıllı insanlarla çalışarak geçirdiğim için kendimi şanslı hissediyorum. Bu fırlatma, ömür boyu Dünya ve uzay bilimi üzerine araştırma yapmanın doruk noktası gibi geliyor. Hayatımın birçok konusu bu hafta bir araya gelecek.

1950’de Newark, New Jersey’de bir 7. sınıf öğrencisi, Ay’a yapılan bir geziyi anlatan bir makale yarışmasını kazandı. Babam bilimkurguya ve gazeteciliğe hayrandı (hala da öyledir). Amerika’nın gelişen uzay programını ilgiyle takip etti ve 1969’da Apollo 11’in Ay’a inişinden iki hafta sonra en küçük oğlu dünyaya geldi. Kimse net bir şekilde hatırlayamasa da, ailemin bana, Neil Armstrong ve Buzz Aldrin aşağıdaki manşetlere çıkarken 21 saat boyunca sessizce Ay’ın etrafında dönen Michael Collins’in adını verdiğini söylemek isterim. (Annem sık sık bana, benim gelmemi beklerken kendisinin de 20’den fazla saat süren benzer bir zahmetli emek sürecinden geçtiğini hatırlatırdı.)

Bir dergi yazarı olarak ilk işimde, 1992’de Dünya Gezegeni Misyonu hakkında yazdım; önce uluslararası bir konferans, daha sonra NASA’nın Dünya Gözlem Sistemi haline gelen sistemin ilk adı. 1994 yılında yüksek lisans tezimi araştırmak için NASA’nın Jet Propulsion Laboratuvarı’nı ziyaret ettim ve 1997’de NASA Goddard’a katıldım ve burada beş yıl boyunca uzay havası ve uzay fiziği hakkında yazılar yazdım.

Katkıda bulunanlar: Michael Carlowicz / Woods Hole Oşinografi Enstitüsü

Ancak daha sonra bir araştırma kurumunu diğeriyle takas ettim ve okyanus bilimi hakkında yazmayı Woods Hole Oşinografi Enstitüsü’ne (WHOI) bıraktım. Cape Cod’da geçirdiğim o yıllarda fitoplankton ve zararlı algler hakkında bir tekne dolusu bilgi edindim. 2005 yılında araştırma gemisinde 11 gün denizde kaldım Okyanusbilim adamlarının su örnekleri toplamasına yardımcı olmak Sinir bozucu, zehirli bir fitoplanktonu takip edin isminde İskenderiye fonyense. Onlarca yıl boyunca okyanusu ziyaret ettikten sonra, onunla yaşıyordum ve her gün onu öğreniyordum.

2008’de NASA’ya yeniden katıldım ve sonunda Dünya Gözlemevi’ne katıldım. Koşullar ve cömert meslektaşlarım deniz kenarında yaşamaya devam etmeme izin verdi ve ben de okyanusa olan sevgimi haberlerime kattım. Okyanus ve uzay sevgisini çocuklarıma da aktardım: İkisi plankton üzerine çalışan deniz biyoloğu, biri ise uydular üzerinde çalışan havacılık mühendisi oldu.

Hayatımın NASA ve denizle kesiştiği bunca yıldan sonra, ilk roket fırlatımın bize Okyanus Gezegenine yeni gözler getirecek bir uydu olması gerektiği doğru geliyor.