James Webb Uzay Teleskobu, Büyük Macellan Bulutu’ndaki canlı bir yıldız oluşum bölgesi olan N79’un Tarantula Bulutsusu’nun daha genç bir versiyonu olma potansiyelini vurgulayan çarpıcı bir görüntüsünü yakaladı. Orta-kızılötesi ışık aracılığıyla bölgenin parlayan gazını ve tozunu açığa çıkaran bu gözlem, Samanyolu’ndakilerden önemli ölçüde farklı olan erken Evren’in yıldız oluşum süreçleri ve kimyasal bileşimleri hakkında değerli bilgiler sunuyor. Katkıda bulunanlar: ESA/Webb, NASA ve CSA, O. Nayak, M. Meixner
James Webb Uzay Teleskobu LMC’de önemli bir yıldız oluşum bölgesi olan N79’un iç işleyişini ortaya koyuyor ve N79’un verimliliğini ve kimyasal benzersizliğini ortaya koyuyor. Samanyolu.
James Webb Uzay Teleskobu’ndan alınan bu görüntü, Samanyolu’nun uydu galaksisi olan Büyük Macellan Bulutu’ndaki (LMC) bir H II bölgesini gösteriyor. N79 olarak bilinen bu bulutsu, burada Webb’in Orta Kızıl Ötesi Enstrümanı (MIRI) tarafından yakalanan, iyonize olmuş yıldızlararası atomik hidrojenin bir bölgesidir.
N79, LMC’nin genel olarak keşfedilmemiş güneybatı bölgesinde yaklaşık 1630 ışıkyıllık bir alanı kaplayan devasa bir yıldız oluşum kompleksidir. N79, genellikle Webb’in son hedeflerinden bir diğeri olan 30 Doradus’un (Tarantula Bulutsusu olarak da bilinir) daha genç bir versiyonu olarak kabul edilir. Araştırmalar, N79’un son 500.000 yılda 30 Doradus’unkini iki kat aşan bir yıldız oluşum verimliliğine sahip olduğunu gösteriyor.
Bu özel görüntü, N79 Güney (kısaca S1) olarak adlandırılan üç dev moleküler bulut kompleksinden birine odaklanıyor. Bu parlak nesneyi çevreleyen belirgin ‘yıldız patlaması’ deseni, bir dizi kırınım sivri uçlarından oluşuyor. Webb’in yaptığı gibi, ışığı toplamak için ayna kullanan tüm teleskoplar, teleskopun tasarımından kaynaklanan bu tür yapaylığa sahiptir.
Webb’in durumunda, en büyük altı yıldız patlaması sivri ucu, Webb’in 18 birincil ayna bölümünün altıgen simetrisi nedeniyle ortaya çıkıyor. Bunun gibi desenler yalnızca tüm ışığın aynı yerden geldiği çok parlak, kompakt nesnelerin etrafında fark edilebilir. Çoğu galaksi, gözümüze çok küçük görünse de, tek bir yıldızdan daha karanlık ve daha geniş bir alana yayılmıştır ve bu nedenle bu modeli göstermezler.
Webb’in Yıldız Oluşumuna İlişkin Orta Kızılötesi Görüşleri
MIRI tarafından yakalanan ışığın daha uzun dalga boylarında, Webb’in N79’a ilişkin görüntüsü bölgenin parlayan gaz ve tozunu sergiliyor. Bunun nedeni, orta-kızılötesi ışığın, bulutların derinliklerinde neler olup bittiğini açığa çıkarabilmesidir (bu arada ışığın daha kısa dalga boyları, nebuladaki toz taneleri tarafından emilir veya saçılır). Hala gömülü olan bazı ön yıldızlar da bu alanda görünmektedir.
Bunun gibi yıldız oluşturan bölgeler gökbilimcilerin ilgisini çekmektedir çünkü kimyasal bileşimleri, Evrenin yalnızca birkaç milyar yaşında olduğu ve yıldız oluşumunun zirvede olduğu dönemde gözlemlenen devasa yıldız oluşturan bölgelerinkine benzemektedir. Samanyolu galaksimizdeki yıldız oluşturan bölgeler, N79 ile aynı hızda yıldız üretmiyor ve farklı bir kimyasal bileşime sahip. Webb şimdi gökbilimcilere N79’daki yıldız oluşumu gözlemlerini teleskobun erken Evren’deki uzak gökadalara ilişkin derin gözlemleriyle karşılaştırma ve karşılaştırma fırsatı sunuyor.
N79’un bu gözlemleri, yıldız çevresi disklerin ve yıldız oluşum zarflarının geniş bir kütle aralığı boyunca ve farklı evrim aşamalarındaki evrimini inceleyen bir Webb programının parçasıdır. Webb’in hassasiyeti, bilim adamlarının ilk kez, LMC mesafesindeki Güneşimizinkine benzer kütleye sahip yıldızların etrafında gezegen oluşturan toz disklerini tespit etmelerini sağlayacak.
Bu görüntü, maviyle gösterilen 7,7 mikron, camgöbeğiyle 10 mikron, sarıyla 15 mikron ve kırmızıyla gösterilen 21 mikron ışığı içerir (sırasıyla 770W, 1000W, 1500W ve 2100W filtreler).
