20 yıl önceki Hollywood yöneticileri, işleri bittiğinde belanın kokusunu aldılar. Şeytan kovucu prequel yeterince korkutucu değildi, ama görünüşe göre bu tür bir gözetim yoktu Mümin, bazı rahatsız edici görüntüleri vardı ama hiç korku içermiyordu. Filmin özenle hazırlanmış bir “şeyler” listesinden derlenmiş olmasına rağmen şaşırtıcı derecede öngörülebilir bir hikayesi de vardı. Cinci filmlerin daha önce yapmadığı bir şey”, bize birlikte ele geçirilmiş bir çift kız verilmesi ve farklı dinlerden insanların, şeytanları kovma şanslarını en üst düzeye çıkarmak için bir ekip olarak birlikte çalışmaları gerektiği fikri de dahil.
Bu, Katolik rahip karakterini unutulabilir ve işe yaramaz hale getirme pahasına oldu (“başı dönen karakter” faydalı sayılmadığı sürece), serideki en iyi girişlerin tümü şeytan çıkarma işlemlerinin nasıl gerçekleştirildiğini ve genel olarak karanlık güçlerle nasıl başa çıkıldığını incelediğinde rahiplerin kendi inançlarını büyüleyici yollarla yeniden incelemelerini sağlıyor.
mümin harika bir oyuncu kadrosu vardı – özellikle Leslie Odom Jr. ve Ann Dowd, ancak ara kızıyla (hatta ele geçirilmeden önce bile) nasıl baş edeceğine dair hiçbir fikri olmayan şirret bir evanjelik olan Norbert Leo Butz da dikkate değer. Burstyn’in Chris MacNeil’i yeniden canlandırdığını görmek harikaydı… o kadar da harika değildi ki gözleri erkenden bıçaklandı, bu da filmin çoğunu hastane yatağında gözleri bağlı olarak kıvranarak olaylara psişik tepkiler vererek geçirdiği anlamına geliyordu. Kendisi sevilen bir miras karakteri ve 50 yıl sonra geri döndü. O?
