Hollywood terliyor. Sonuçta, en kesin şeyler şu anda o kadar da kesin görünmüyor. Süper kahramanlar yıkanır. Indiana Jones’un sonu geldi. Harry Potter’ın büyücülük dünyası kapandı. Franchiselar öldü mü? O yazıyı okudun, belki burada. Ancak yakından dinlerseniz film yöneticilerinin panik dolu çığlıklarının altında başka bir şey duyacaksınız. Farklı olmak için yalvaran tanıdık bir dünya dışı kükreme; özellikle bir serinin sesi, konu film yıldızları olduğunda herkese şunu hatırlatıyor: yapmak bazen önemlidir. Ve hayır, bu bir Tom Cruise çatlağı değil.
Bu yıl kuruluşunun 70. yılı kutlanıyor GojiraCanavar filmlerinin kralı, izleyicileri dönüşümlü olarak ayaklar altına aldığı ve koruduğu Japonya’ya yönelik bir aşk-nefret havasıyla güçlü kaiju’yla tanıştırdı. Godzilla yaşına göre oldukça dinç görünüyor. Ve tıpkı Mick Jagger gibi o da bunaklığıyla hâlâ kalabalığı kendine çekiyor. Aslında bu, 2020’lerde bazı yeni başarılara imza atan büyük adam için şimdiden büyük bir on yıl oldu: King Kong’a karşı büyük bir pandemik şampiyonluk mücadelesi, Call of Duty’de bir yenilgi, bir Netflix animeleriBİR Eminem’in şarkısıbir bütün tema parkı.
Godzillassance, tarihsel olarak gözden kaçırılması oldukça zor olan bir karakterin görünürlüğünü artıran ardışık projelerle son birkaç ayda gerçekten hız kazandı. Kasım ayında canlı aksiyon yayınına ilk kez başladı. Monarch: Canavarların MirasıGodzilla’nın ekran süresini kabaca bir jenerik sonrası kamera hücresi uzunluğuna indirme gibi affedilemez bir günaha rağmen oldukça iyi eleştiriler alan bir Apple TV+ dizisi. Bu dizi, yeni Amerikan G-man filmleriyle aynı evrende var; yakında çıkacak olanlar da dahil. Godzilla x Kong: Yeni İmparatorlukBu devasa çılgınları Mart ayında multiplex’e geri getirecek. Ve Hollywood’un kaiju kargaşasının bu iki dozu arasında, Japonya kendi versiyonunu ABD sinemalarına yeniden yayınladı. Godzilla Eksi Bir, serinin en iyi eleştirilerinden bazılarını alırken, kendi ülkesinde yetişen öncüllerinin çoğunun brüt hasılatını istikrarlı bir şekilde aştı.
Bu dizi dünyanın en uzun soluklu dizileri arasında yer alıyor. Godzilla’nın James Bond’la ilgili yaklaşık on yılı var. Ve her ne kadar uzun süredir Sherlock Holmes ve Dracula hakkında filmler yapıyorlarsa da, ikisi de neredeyse süresiz bir film üzerinde hak iddia edemezler. aktif franchise. (Y2K’den sonra bir düzine yıl ara vermesine rağmen, radyoaktif sürüngen 1950’lerden bu yana her on yılda bir beyazperdede ortaya çıkıyor.) Godzilla o kadar uzun süredir şehirleri yok ediyor ki, özgeçmişi dönemlere ayrılmış durumda. O, değişen trendleri aşan, gökdelen boyutunda bir ikon.
Godzilla’nın hayal gücü üzerindeki kesintisiz hakimiyetini açıklamaya çalışırsanız, onu gereğinden fazla düşünme riskiyle karşı karşıya kalırsınız. O, ağzından elektrik çıkarabilen, dağ büyüklüğünde bir dinozor. Her yaştan çocuğun, yani kalbi genç olanların ve yok etmeye karşı sonsuz bir iştahı olanların, neden her zaman onun saldırılarına yöneldiği büyük bir gizem değil. “Dev canavar patlıyor” modası geçemeyecek kadar ilkel bir önerme. Bu, nihai kertenkele beyni logline’ıdır. Yaşlandığımız için Godzilla’nın tadını çıkarmayı bırakmıyoruz. Godzilla’nın tadını çıkarmayı bıraktığımız için yaşlanıyoruz.
Bu filmlerin hayranı olmak çok kolay. Giriş engeli çok düşüktür. Lastik elbiseli bir adamın – ya da tamam, aynısının CGI eşdeğerinin – yoğun saatlerde trafiğin içinden geçtiğini görmek ister misiniz? Konu ve karakter detayları size engel olmayacaktır. Godzilla filmlerinden bazılarının derinden karmaşık hikayeleri var ve dizi, Kevin Feige’in babasının gözünde bir parıltı olmasından bu yana tüm “paylaşılan evren” işini yapıyor. (1968’ler Tüm Canavarları Yok Edin temelde Oyun Sonu veya Suitmation destanları.) Ancak çok az franchise, onlara geri dönmenizi sağlayan şeylere daha az yatırım yapılmasını talep etti. Bu nedenle neredeyse her filmde G trenine binebilirsiniz. Hepsi aynı müthiş ergenlik deneyiminin bir versiyonunu vaat ediyor; hatta orijinali ya da orijinali gibi olanları bile. Eksi birkafalarında bazı gerçek fikirler var.
Eğer bu konuda bilgi sahibi olmak istiyorsanız Godzilla bunu da memnuniyetle karşılıyor. Metaforik okumalara sonsuz derecede uyum sağlıyor. Başarısı Oppenheimer yeni nesile devasa canavarın nükleer serpintilerin vücut bulmuş hali olma işlevinin daha iyi anlaşılmasını sağlayabilir. Bomba Korkusu tüm seri boyunca devam ediyor, ancak tam bir maraton sırasında tespit edebileceğiniz tek alt metin bu değil. Godzilla çevrenin yok edilmesinin, bilimin düşüncesiz ilerlemesinin, doğal ve insan kaynaklı felaketlerin yanında yer aldı. Son yıllardaki Amerikan yazıları daha mitolojik bir şeye ulaşmış, “titanları” daha eski bir dünyanın tanrıları olarak sunmuştu. Godzilla neyi temsil ederse etsin, evrensel kıyamet kaygısı için yararlı bir sembol olmaya devam ediyor. O, yaklaşmakta olan yıkımımızın gösterisidir. Dünyanın sonunu eğlenceli hale getiriyor.
Godzilla’nın popülaritesi nadiren azalsa da gelişiyor. Onda aradığımız şey değişme eğilimindedir. Batman’de olduğu gibi onun filmleri de saçmalık ve ciddiyet arasında gidip geliyor. 70’lerin sonuna gelindiğinde, Japonya’yı kurtaran, uzay istilacılarını alt eden ve son derece sinir bozucu, duman halkaları üfleyen bir çocuğun babası olan, güreş yanlısı bir çizgi film süper kahramanı haline gelmişti. Serinin 80’lerde yeniden canlanması, malzemeye orijinal tarifin ciddiyetini geri kazandırarak onu yeniden dünyanın sonunu getiren bir tehdit haline getirdi… ve bu, takip eden yıllarda tekrar abartılı saçmalıklara doğru sürüklendi. 2010’larda ve sonrasında Bryan Cranston’ın monologlarına ve soldurucu bürokratik hicivine aracılık etti. Eğer römorklar için Yeni Dünya Bunun bir göstergesi var mı, utanmaz aptallığa sapan bir geri dönüş yaklaşıyor.
Godzilla Eksi Bir farklı türde bir Godzilla filmine ilgi olduğunu gösteriyor. Yurt içinde yaklaşık 50 milyon dolar hasılat yapan filmin, Mothra’yı Megalon’dan ayıramayan izleyicilerin ilgisini çektiği söylenebilir. Bu, serinin en karakter odaklı oyunlarından biri – “iyi şeylere” ulaşmak için görev bilinciyle oturduğunuz bağ dokusu olarak insanlık draması geleneğinden tartışmasız en çok kopanlardan biri. Ishirō Honda’nın sade, kasvetli orijinali bile sizi tam olarak karakterlerinin hayatlarına çekmiyor. Eksi bir yapmak. Atomik alegorinin ötesine geçerek, ister seppuku uygulaması ister kamikaze pilotlarının görevi olsun, anlamsız fedakarlığın sözde asaleti hakkında bir noktaya değinmek için türün geleneklerini kullanır. Bu, net, hatta etkileyici bir ahlaki perspektife sahip bir Godzilla filmi ve insanlar buna Amerika’da ve yurt dışında büyük tepki veriyor.
Godzilla muhtemelen popülerliğini koruyacak. Ne de olsa ona olan ilgi yarım yüzyıldan fazla bir süredir devam ediyor, ağdalanıyor ve dalgalanıyor, ancak hamamböceği gibi bir azimle hayatta kalıyor. Dünyanın zevkleri değişir ama asla kralın gözden düşmesine neden olacak kadar değil. En azından uzun süreliğine değil: Godzilla’nın hareketsiz kaldığı ve ekranlardan kaybolduğu tuhaf dönemlerde, her zaman film kültürünün derinliklerinde gizleniyor, bir devam filmi veya yeniden başlatmayla yeniden ortaya çıkmaya hazır. Ölümsüzlüğünün nihai kanıtı, bir satış hamlesinin yıkıcı ölümcül darbesine bile karşı bağışıklığı olabilir. Godzilla’dan başka kim sıçabilir ki Nike Ve Tako Çanı ve hâlâ o güçlü, metalik böğürmeyle kolektif omurgayı ürpertiyor musun?
Godzilla Eksi Bir şu anda seçkin sinemalarda oynuyor. AA Dowd’un diğer yazıları için Yazar sayfası.
