New York’ta sulu, karlı bir gün; normalde pencereden dışarı bakıp evden çalışma günü ilan edeceğim türden bir gün. Ancak bugün kendimi ıslak soğuğa sürükledim çünkü Apple, Nilay Patel ve bana Apple Vision Pro ile demo zamanı teklif etmişti.
Nilay ve birkaç kişi daha önce Vision Pro ile zaman geçirmişti ancak diğer herkes için 3.499 dolarlık Vision Pro gizemle örtülmüştü. Ancak onunla geçirdiğim yarım saat, Apple’ın kulaklığının düşündüğümden daha tanıdık geldiğini ortaya çıkardı. Doğru ışık mührünü seçmek için iPhone yüz taraması, Face ID’yi ayarlamaya çok benzer. Onu kafana takmak değil O Meta Quest serisi gibi diğer birçok VR gözlükten farklı olarak tasarımı ve kumaş kafa bandı daha çok Apple tarzıdır. Ve diğer tüm VR kulaklıklar gibi, kafanıza oturduğunu ve taktığınızda saç modelinizi mahvettiğini hissedersiniz. (Eğer benim gibi uzun saçlarınız varsa, arkada da toplandığını hissedeceksiniz.)
Kulaklık yerleştirildikten sonra göz izleme için kısa bir kurulum yapılır – çeşitli noktalara bakın ve parmaklarınızı birbirine vurun – ve ardından VisionOS sizi Mac’teki Launchpad’e çok benzeyen uygulama başlatıcıya bırakır. Tek fark, eğer isterseniz etrafınızdaki odayı hala görebiliyor olmanızdır. Sağ üst tarafta, bir Apple Watch kullanıcısı olarak aşina olduğum bir dijital taç var. Bunu ana ekranınızı yeniden konumlandırmak veya kendinizi sanal bir ortama kaptırmak için kullanırsınız. Karşı tarafta mekansal fotoğraf ve video çekmek için bir düğme bulunur. Bu da Apple Watch’un yan düğmesine benziyor.
Önceki demolarda olduğu gibi görüş takibi hızlı ve doğruydu. Bir menü öğesine veya düğmeye bakmak onu hemen vurguladı. Gözlerim üzerlerinde gezinirken Apple TV uygulamasında vurgulanan film başlıkları. Apple, bir web sitesine göz atmak için sanal klavyeyi Safari’de açmamızı sağladı ve hantal da olsa işe yaradı: bir harfe bakar ve onu seçmek için parmaklarınızı sıkıştırırsınız. Gözlerinizin hareket edebildiği ve parmaklarınızın kıstırabildiği kadar hızlı yazabilirsiniz; bu, Siri’ye dikte etmenin çok daha kolay olduğu anlamına gelir.
İlk başta kıstırma ve çift kıstırma hareketleriyle ilgili biraz sorun yaşadım çünkü görünüşe göre seçmeye çalışırken kıstırmaları çok uzun süre tutuyordum. Bana hafifçe dokunup bırakmam söylenene kadar (Apple Watch’a iki kez dokunmakla aynı eylem) her şey tıklamaya başladı.
Aldığımız demo, ara sıra yapılan birkaç eklemeyle Nilay’ın WWDC’de deneyimlediği deneyime benziyordu. Yine de birkaç ay önce Nilay’ın deneyimini okumak ve sonra bizzat görmek çok farklı iki şeydi. Ekranın ne kadar çılgın olduğunu okudum. Ancak bunu bilmeme rağmen gözlerim, her bir göze 23 mikronluk pikseller saçan iki adet 4K ekrana pek hazır değildi. Gözlerimin kurumasın diye kendime göz kırpmam gerektiğini hatırlatmak zorunda kaldım.
Vision Pro’nun içindeki sanal dünya, Meta’nın Quest ile başarmaya çalıştığı şeyin daha yüksek çözünürlüklü bir versiyonu gibi görünüyor, ancak içinde çok daha güçlü bir M2 tabanlı bilgisayar kullanılıyor. İstersem tavana bakıp fotoğrafları görüntüleyebilmem için sağ üst köşeme bir uygulama atabilmem harika bir şey. JigSpace’de bir AR Alfa Romeo F1 arabasının lastiklerini sökmek eğlenceli. Bir filmi izlemek için Disney Plus uygulamasını açmanın belli bir yeniliği var. Yıldız Savaşları Tatooine’e benzeyen sanal bir ortamda fragman. Aslında bir anda ürktüm T.rex benimle göz teması kurdu. Haleakalā yanardağının sanal ortamı beni şaşırttı çünkü kayaların dokusu oldukça gerçekçi görünüyordu. Bunların hepsi tanıdık şeyler. İyi bir şekilde yapıldı ve hiçbir gecikme olmadan yapıldı.
Apple, Vision Pro’nun içine bakmamız için bize kendi uzaysal videolarımızdan ve panoramik fotoğraflarımızdan bazılarını getirmemizi sağladı ve efekt ikna ediciydi, ancak en iyi kamera hareketsiz tutulduğunda işe yarıyor. Nilay, hayvanat bahçesinde çocuğunu takip etmek için kamerayı kasıtlı olarak hareket ettirdiği bazı uzamsal videolar çekmişti ve tanıdık bir VR hareket rahatsızlığı hissetti. Apple bunu azaltmak için elinden geleni yaptığını söylüyor ancak bazı çekimlerin mekansal olarak diğerlerinden daha iyi çalışacağı açık; tıpkı diğer kamera sistemleri gibi. Sınırlarını gerçekten anlamak için Apple’ın dikkatle kontrol ettiği ortamın dışında bununla oynamaya devam etmemiz gerekecek.
Apple, Vision Pro’nun sizi dünyanın geri kalanından izole etme amacı taşımadığını ve kulaklığın ön tarafındaki ekranın sizi başkalarıyla bağlantıda tutmak için tasarlandığını vurguluyor. Bu yüzden EyeSight’ın bir demosunu görmemiz gerekiyor; bir izleyicinin Vision Pro takan birine baktığında ön ekranda göreceği şey. Biraz saçma ama kullanıcının Apple’ın “persona” dediği şeyin bir parçası olan gözlerini görebilirsiniz. (Ne yazık ki kendi kişiliklerimizi oluşturamadık.) Apple’ın Vision Pro demo kişisi gözlerini kırptığında, gözlerinin sanal bir versiyonunun yanıp söndüğünü gördük. Bir uygulamaya bakarken, dikkatlerinin başka bir yerde olduğunu gösteren mavimsi bir ışık belirdi. Ve tam bir sanal ortama girdiklerinde ekran opak bir parıltıya dönüştü. Onlar film izlerken onlarla konuşmaya başlarsanız, sanal hayalet gözleri karşınıza çıkar. Uzaysal bir fotoğraf çektiklerinde ekranın deklanşör gibi yanıp söndüğünü görüyordunuz.
Bunların hepsi iyi ve güzel, ancak kulaklığı takarken ön ekranda neler olduğunu bilmemek, görünüşünüz hakkında gerçekten bir fikir sahibi olmamak garip. Ve daha da tuhafı, gerçek dünyadaki insanlara bakmanın onların sanal dünyada hayalet gibi görünmesine neden olabilmesidir. Bu şeyin sosyal ipuçlarını çözmek uzun zaman alacak. Kuşkusuz her şey bir kasırgaydı. Koltuktan hiç çıkmamış olmama rağmen, yarım saatimi yabancı bir gezegene bakan bir çocuk gibi geçirdim. Ancak demomun sonunda kulaklığın ağırlığının beni gerçek dünyaya geri getirdiğini hissetmeye başladım. Kaşlarımı çatarak o kadar yoğunlaşmıştım ki hafif bir baş ağrısının başladığını hissettim. Kulaklığı çıkardığım anda bu gerginlik dağıldı ama Manhattan’a geri döndüğümde demoyu kafamda tekrar oynatmaya devam ettim. Az önce ne gördüğümü biliyorum. Hala gerçek dünyada nereye uyduğunu görmeye çalışıyorum.
