‘Yıldız Savaşları gök taşı’ erken güneş sistemine ışık tutuyor

Yerel halk, 27 Haziran 1931’de Tunus’un Tatahouine şehrine bir ateş topunun patlamasını ve yüzlerce gök taşı parçasının yağmasını hayretle izledi. Buna uygun olarak şehir daha sonra Star Wars film serisinin önemli bir çekim yeri haline geldi. Çöl iklimi ve geleneksel köyler, Luke Skywalker ve Darth Vader’ın kurgusal ana gezegenine “Tatooine” adını veren yönetmen George Lucas için büyük bir ilham kaynağı oldu.

1931 yılına ait gizemli göktaşı, nadir görülen bir tür akondrit Diogenit olarak bilinen (eriyen bir göktaşı) açıkça Skywalker’ın ana gezegeninin bir parçası değildir. Ancak benzer şekilde Tatahouine şehrinin adını almıştır. Şimdi, bir son çalışma gök taşının kökeni ve güneş sisteminin ilk dönemleri hakkında önemli bilgiler topladı.

Lucas, Tatahouine’de Star Wars için çeşitli sahneler çekti. Bunlar arasında Bölüm IV – Yeni Bir Umut (1977), Yıldız Savaşları: Bölüm I – Gizli Tehlike (1999) ve Yıldız Savaşları: Bölüm 2 – Klonların Saldırısı (2002) yer alıyor. Çeşitli ünlü sahneler orada çekildi” sahneleri de dahilMos Espa” ve “Mos Eisley Cantina.”

Luke Skywalker’ı oynayan aktör Mark Hamill, Tunus’taki çekimleri anımsadı ve bunu kendisiyle tartıştı. İmparatorluk Dergisi: “Kendi zihninize girebilseydiniz, mürettebatı dışarıda bırakıp ufka bakabilseydiniz, gerçekten başka bir dünyaya ışınlandığınızı hissederdiniz.”

Kompozisyon ve köken

Adını Diogenitler’den alan Yunan filozofu Diogenesmagmatik göktaşlarıdır (lav veya magmadan katılaşmış kayalar). Bir asteroitin derinliklerinde oluştular ve yavaşça soğuyarak nispeten büyük kristallerin oluşmasına neden oldular.

Tatahouine bir istisna değildir; 5 mm kadar büyük kristaller içerir ve siyah damarları keser. örnek boyunca. Siyah damarlara şok kaynaklı eriyen damarlar denir ve göktaşının ana gövdesinin yüzeyine çarpan bir merminin neden olduğu yüksek sıcaklık ve basınçların bir sonucudur.

Bu damarların varlığı ve piroksen taneciklerinin (kalsiyum, magnezyum, demir ve alüminyum içeren mineraller) yapısı, numunenin 25 gigapaskal (GPa) basınca maruz kaldığını düşündürmektedir. basınç. Bunu perspektife koymak gerekirse, Mariana Çukuru’nun dibindeki baskı, okyanusumuzun en derin kısmı, yalnızca 0,1 GPa’dır. Dolayısıyla bu numunenin oldukça ağır bir etki yaşadığını söylemek güvenlidir.

Spektrumu değerlendirerek (yüzeylerinden yansıyan ışık, dalga boyuna göre bölünmüş olarak) meteorlar ve bunu güneş sistemimizdeki asteroitler ve gezegenlerle karşılaştırarak, Tatahouine de dahil olmak üzere diyojenitlerin asteroit kuşağımızdaki en büyük ikinci asteroitten kaynaklandığı öne sürüldü. 4 Vesta.

Bu asteroit, erken güneş sistemi hakkında ilginç ve heyecan verici bilgilere sahip. 4 Vesta’daki göktaşlarının çoğu eskidir; yaklaşık 4 milyar yıllar. Dolayısıyla burada, Dünya’da değerlendiremediğimiz erken güneş sisteminin geçmiş olaylarına bir pencere sunuyorlar.

Şiddet dolu geçmiş

Son çalışma, tamamı 4 Vesta’dan Tatahouine dahil 18 diyojeniti araştırdı. Yazarlar üstlendi “radyometrik argon-argon yaş tayini“Meteoritlerin yaşlarını belirlemeye yönelik teknikler. Bu, iki farklı izotopun (çekirdeklerinde nötron adı verilen daha fazla veya daha az parçacık içeren elementlerin versiyonları) incelenmesine dayanmaktadır. Örneklerdeki belirli bir argon izotopunun yaşla birlikte bilinen bir oranda arttığını biliyoruz. , bilim adamlarının iki farklı izotop arasındaki oranı karşılaştırarak bir numunenin yaşını tahmin etmelerine yardımcı oluyor.

Ekip ayrıca, çarpışma olayları adı verilen çarpışmaların neden olduğu deformasyonu, bir tür elektron mikroskobu tekniği kullanarak değerlendirdi. elektron geri saçılımı kırınımı.

Yazarlar, yaş tarihlendirme teknikleri ile mikroskop tekniğini birleştirerek 4 Vesta ve erken güneş sistemi üzerindeki çarpma olaylarının zamanlamasını haritalandırmayı başardılar. Çalışma, 4 Vesta’nın 3,4 milyar yıl öncesine kadar devam eden çarpışma olayları yaşadığını ve bu dönemde felaketle sonuçlandığını öne sürüyor.

Bu felaket olayı, muhtemelen başka bir asteroitin çarpışması, “olarak bilinen çok sayıda daha küçük moloz yığını asteroitin üretilmesiyle sonuçlandı.”vestiyerBunun gibi büyük ölçekli çarpma olaylarının çözülmesi, erken güneş sisteminin düşmanca doğasını ortaya koyuyor.

Bu daha küçük cisimler, son 50 ila 60 milyon yıl boyunca, Tunus’taki ateş topu da dahil olmak üzere, Dünya’ya malzemenin fırlamasına neden olan başka çarpışmalar da yaşadı.

Sonuç olarak, bu çalışma göktaşlarını araştırmanın önemini ortaya koyuyor; çarpmalar güneş sistemimizdeki asteroitlerin evriminde önemli bir rol oynamıştır.

Bu makale şuradan yeniden yayınlanmıştır: Konuşma Creative Commons lisansı altındadır. Okumak orijinal makale.