Xbox’taki sıra tabanlı RPG’lere yönelik bu 16 bitlik aşk mektubu, Octopath Traveler’ın başarısız olduğu yerde başarılı oldu

2023’ün başlarına doğru nihayet daha önce dokunmadığım bir türe girme cesaretini gösterdim: klasik tarzdaki sıra tabanlı RPG’ler, özellikle de Japon yaratıcıların yaptığı veya ilham verdiği oyunlar. O zamanlar, sıra tabanlı JRPG’lere ilk adımım olarak hangi oyunu seçmem gerektiği açık görünüyordu; Square Enix’ten Octopath Traveler, görünüşe göre oyuncuları tarafından evrensel olarak seviliyordu.

Zorlu bir 30 saatin ardından hızlı ileri sardım ve Octopath Traveler’ı bitirmekten resmen vazgeçtim. Kendime adadığım oyunları bitirmemeye çok nadiren karar veririm (ve bunu bitirdiğimde de genellikle oyunu bozan hatalar yüzünden olur, örneğin Turnip Boy Vergi Kaçakçılığı Yapıyor), ancak kendimi Octopath’ı zor kullanarak bitirmeye zorlayamadım. Gezgin. Bu deneyim beni, Chained Echoes’un Xbox Game Pass’tan yakında ayrılacağını duyurana kadar aylar boyunca başka bir benzer sıra tabanlı RPG denemekten kaçınmama yöneltti.

Tamam, yine başlıyoruz…

Octopath Traveler’a aşık olmak

Octopath Traveler’ı başlattıktan hemen sonra, klasik SNES piksel sanatından ilham alan ancak bir yığın ekstra çokgen içeren çarpıcı görselleri beni etkiledi. Sinematikler, ortamlar ve karakter tasarımları kusursuzdu ve sırf buna dayanarak ilgimi çekti. Oyunun sıra tabanlı dövüşünün tüm ayrıntılarını öğrenmeye başladıktan sonra ilgimi çekti ve öğrenme sürecinin kendisiyle ilgilenmeye devam ettim. Yepyeni bir evrene dalmak, o zamanlar Logitech G Cloud’da Xbox Cloud Gaming aracılığıyla oynadığım Octopath Traveler’a bağlanmamı daha da kolaylaştırdı.

Düzenli ve saatlerce oynadığım Octopath Traveler’ın ilk 10-15 saati için bunların hepsi fazlasıyla yeterliydi. Ancak bu noktada yorgunluk baş göstermeye başladı. Yetenekler arasındaki sınırlı etkileşim, hiç bitmeyen rastgele ve öngörülemeyen savaşlar akışı ve sürekli sağlık ve manayı yönetmenin sıkıntısı nedeniyle savaş çoktan bayatlamaya başlamıştı. her dövüş arasındaki seviyeler; sekiz ayrı, zar zor dokunan hikayeden oluşan kapsayıcı hikaye, tutarsız riskler ve yumuşak yazı nedeniyle sürekli olarak ilgimi sürdürmekte başarısız oldu; Oyunun uzunluğunun gerçekliği giderek daha korkutucu hale geldi ve 30 saatlik sürenin sonunda kendimi bitkin hissetmeme neden oldu.

Oyunun yarısından daha azına geldiğimi fark ettiğimde, tamamen pes etmeyi şiddetle düşündüm. Bana bir saatlik oyun süresini geri gönderen bir patron dövüşünü acımasızca kaybettikten sonra, bu bardağı taşıran son damla oldu. G Cloud’umu bıraktım ve Octopath Traveler’a bir daha geri dönmedim (bundan kısa bir süre sonra Xbox Game Pass’tan çıktı ve kesinlikle onu satın almayacaktım). Hem Sea of ​​Stars’ı hem de Chained Echoes’u eninde sonunda ziyaret etme niyetiyle kurduğum için bu türdeki oyunları tamamen silmemiştim. Ancak neredeyse 2023 yılı boyunca başka oyunlara geçtim; ta ki Xbox Game Pass’ten çıkmadan önce Chained Echoes’u denemek için sadece üç haftam olduğunu öğrenene kadar.

Gerçekten ilginç ve bağlantılı hissettiren bir dünya

İlk andan itibaren kendimi Octopath Traveler’dan çok Chained Echoes’un dünyasına daha fazla bağlı hissettim. Valandis ve Osterra’nın her ikisi de renkli tarihlere ve benzersiz halklar ve kültürlere sahip çeşitli, farklı bölgelere sahiptir, ancak Chained Echoes sizi kendi dünyasına sokma konusunda Octopath Traveler’dan çok daha iyi bir iş çıkarır. Her iki oyun da anlamlı bir şekilde daha iyi bir yazıya sahip değil, ancak Chained Echoes’un kendisini her zaman fazla ciddiye almadığını ve karakterlerinin aptalca, atılgan anlar yaşamasına izin vermeye istekli olduğunu takdir ettim.

Chained Echoes’da Valandis ve daha geniş dünya hakkında bilgi edinmeye, üç yorgun krallık arasındaki asırlık savaşı ayrıntılarıyla anlatan kanlı tarih kitaplarına dalmaya bayıldım. Daha da önemlisi Chained Echoes’ta tanıştığım karakterlerin her birini sevdim. Octopath Traveler, tamamen farklı sekiz insanı bir araya getiren sekiz yollu anlatımıyla (adı da buradan geliyor) tanınır. Bununla birlikte, Octopath Traveler’ın oynanabilir karakterleri arasındaki bağlantılar neredeyse yüzeysel geliyor ve aralarında çok az anlamlı bağlantı var veya hiç yok.

Octopath Traveler’ın tamamen her karakter için sekiz ayrı göreve odaklandığı Chained Echoes, onları ana oyuna ve birbirlerine bağlamadan önce sizi yeni karakterlerle tanıştırıyor. Dünya, karakterler ve anlatı, Octopath Traveler’ın hissettiğinden daha fazla birbirine bağlı hissediyor ve tek başına bu bile tüm kampanya boyunca ilgimi çekmeye yetti. Dahası, Chained Echoes bazı karakterleri diğerlerinden daha fazla oynamayı tercih ettiğiniz için sizi cezalandırmaz — Herkes aynı anda güçlenir ve benzersiz oyun tarzınızı bulmanızda size esneklik sağlar.

Tüm bunların ötesinde, Chained Echoes’un hikayesi Octopath Traveler’dan bir şekilde daha destansı ve daha odaklanmış. Kabul ediyorum, hiç bitirmedim, ancak herhangi bir oyunun önemli düzeyde bir bütünlük kazanması 30 saat sürmemelidir. Chained Echoes, yavaş yavaş çıtayı yükselterek ve yeni bilgiler, yeni engeller ve sizi oynamaya devam etmeye motive edecek yeni nedenler getirerek harika bir iş çıkardı. Sonuçta Chained Echoes kampanyasını baştan sona gerçekten çok beğendim, ancak Octopath Traveler’a dönüp baktığımda hikayesini çok beğendiğimi söyleyemem (birkaç karakter öne çıktı, ama hepsi bu).

Onlarca saat boyunca taze kalan heyecan verici dövüş

Sonra oyun var. Bu, Zincirli Yankıların neredeyse her açıdan çok daha keyifli olduğunu bulduğum başka bir alandır. Octopath Traveler’ın sıra tabanlı dövüşünden ilk başta keyif aldım, özellikle de her düşman türünün zayıf yönlerini ayrıştırmaya gelince, ancak hızla yorucu hale geldi. Karakterler arasındaki etkileşimin eksik olduğu hissedildi, dövüş çok hızlı bir şekilde tekrarlandı, her dövüş arasında sürekli olarak karakter sağlığı ve mana seviyeleri üzerinde stres yaratıldı ve oyun her birkaç adımda bir size rastgele sürpriz savaşlar atma eğilimindeydi. Bu son nokta, aslında ilginç bir oynanıştan ziyade oyun uzunluğunu detaylandırma girişimi gibi geldi ve sıkılmamın büyük bir nedeni.

Buna karşılık Chained Echoes, sizi her karakterin çeşitli yeteneklerine güvenmeye zorlar (ve bunlar arasında hızlı bir şekilde geçiş yapmanızı sağlar, bu da aslında bir seferde sekiz karaktere kadar kullanabileceğiniz anlamına gelir). Sayısız benzersiz yeteneği ve tamamen farklı iki savaş türünün (yaya savaşları ve Sky Armor savaşları) varlığıyla savaşı ilginç kılıyor. Ayrıca, aynı becerileri tekrar tekrar kullanmak yerine stratejilerinizi karıştırdığınız ve farklı hareketler kullandığınız için sizi ödüllendiren akıllı Overdrive sistemi de var. Karakterleriniz aynı zamanda güçlenir ve her dövüşten sonra tamamen iyileşir (dövüşler tam sağlıkta yeterince zordur), böylece sıkıcı, anlamsız karakter yönetimi konusunda stres yapmanıza gerek kalmaz.

Yine de en büyük olumlu değişiklik? Chained Echoes’un tüm düşmanları dünyada görünür ve onlarla gönüllü olarak savaşa girmelisiniz. Her beş saniyede bir sürpriz savaşlar yoktur; Ne zaman savaşacağınızı siz seçersiniz ve hatta çoğu zaman düşmanlardan tamamen kaçınabilirsiniz. Octopath Traveler’dan sonra bu canlandırıcı bir eylemlilik düzeyi ve bir kez olsun yeterince sık savaşta olmadığımı hissetmedim (sürpriz, sürpriz).

Chained Echoes’un diğer bazı harika kısımlarını da eklemek gerekirse: Kristaller ve ekipman yükseltmeleri, her karakteri kişiselleştirmeniz için size tonlarca yol sunar (örneğin, Sienne’i büyük miktarlarda fiziksel hasar veren bir kritik saldırı uzmanı yaptım), bir ton erişilebilirlik seçenekler, herkesin oynayabileceği şekilde oyunun zorluğuna ince ayar yapmanıza olanak tanır ve Chained Echoes, gizli zayıflıklara ve keyfi miktarda zırha güvenmek yerine, savaşların zorluğunu karıştırmak için düşman becerilerini ve yeteneklerini kullanır. 30 saatin üzerinde bir süre boyunca, Zincirli Yankılar her dövüşte hala ilginç hissettiriyordu; Octopath Traveler ise sadece 10 saat sonra yorulduğunu hissediyordu.

Chained Echoe’nun dünyasına dağılmış tüm sırlara, daha ilginç ve net yan görevlere, üstün dünya navigasyonuna değinmedim bile… Devam edebilirim ama konuyu bitireceğim.

Chained Echoes bu türle tanışmam olmalıydı

Chained Echoes, kendisinden önceki klasiklere yazılmış nihai aşk mektubu olarak açıkça tutkuyla ve ayrıntılara gösterilen dikkatle yapılmış muhteşem bir sıra tabanlı RPG’dir. Uzunluğuna rağmen onunla inanılmaz vakit geçirdim (30 saat sadece uzun bir oyun) ve gidip oynamanızı şiddetle tavsiye ediyorum. Sizi bu türe bağlayan bir nostaljiniz varsa, muhtemelen eşit olacaktır. daha iyi Bu oyunları bu kadar ilgi çekici kılan şeyin ne olduğunu hala araştıran yeni gelen biri olarak benim için bundan daha fazlasıydı.

Size Xbox Game Pass aracılığıyla Chained Echoes oynamanızı söylerdim ama oyunun Xbox’ın abonelik hizmetinden ayrılması beni oyunu oynamaya yönlendirdi. Zincirli Yankılar %100 değerindedir Microsoft’ta 24,99 ABD doları, ancak (aynı zamanda Xbox Play Anywhere’dir, yani Xbox ve PC için bir kez satın alabilirsiniz). Stil ve ihtişam, inandırıcı bir dünya ve fantastik karakterler, ilginç ve çeşitli dövüşler, birçok sır ve modern oyun tasarımının bu uzun soluklu türe getirebileceği tüm iyileştirmelerle övünüyor. Keşke sıra tabanlı JRPG (veya JRPG’den ilham alan) türüne girişimim olsaydı, eğer öyle olsaydı, ilk gün Sea of ​​Stars oynamak için sıraya girerdim. Octopath Traveler beni aylar öncesine götürdü, bu yüzden şimdi yapmam gereken bazı şeyler var. Ah, kendimi açıkça ifade etmemiş olsaydım – Chained Echoes, bulabildiğim diğer harika klasiklerden ilham alan sıra tabanlı RPG’lerin yanı sıra yakın gelecekte Sea of ​​Stars’ı oynayacağım için beni çok heyecanlandırdı.

Zincirlenmiş Yankılar bunlardan biridir. Xbox’taki en iyi oyunlar Şu anda. Hala bana inanmıyor musun? Bizim göz atın Zincirli Yankılar incelemesi Bu harika oyuna bakış açımız için Windows Central’dan Cole Martin’e teşekkür ederiz.