Genel bir kural olarak çocuklar video oyunlarında pek iyi değillerdir. Beş ve yedi yaşındaki çocuklarım oyun oynayıp oynamayacağımı sorduğunda ne kadar sevindiğimi tahmin edebilirsiniz. Fortnite onlarla. İyisiyle kötüsüyle bu günün geleceğini biliyordum. Oyun medyasında çalışmak ve ellerinden gelse Switch konsollarına ameliyatla bağlanacak iki kıza ebeveynlik yapmak, kaçınılmaz olarak er ya da geç bu konuya dalmam gereken bir şey olduğu anlamına geliyordu.
Yapısız bir üçlü oyuna atlayarak, “parmağım kaydı” iddiası nedeniyle otobüsten vaktinden önce atlarken kızlara bilgi veriyorum. “Buraya pembe kalemimin üzerine ineceğiz” diye açıkladım. “Şu?” Ekranı dürtüklerken parmakları sıkışan en küçük kızıma sorular soruyor. “Hayır, bu deniz,” diye açıklığa kavuşturuyorum. Bu zaten umduğum kadar iyi gidiyor, ancak her iki çocuk da henüz gelişen Fortnite kariyerlerinde Royale Zaferi tacını almamışken, özledikleri görkemli zaferi sunmam için üzerimde baskı var.
Yere çarptıktan ve birkaç sandığı yağmaladıktan sonra herkes uygun şekilde hazırlandı ve haritada komik bir şekilde koşuyoruz çünkü kızlardan hiçbiri hangi yöne gideceğini bilmiyor ve kimse umutlar içinde art arda 17 kez ping attığım devasa işareti göremiyor. düzensiz partimi toplamaktan. Yeniden bir araya geldiğimizde, bir şekilde fırtına çemberinin içine iki kez hiç karşılaşmadan girmeyi başarıyoruz. Ancak oynanabilir alan daha da daralınca kendimizi bir muhalefet partisiyle karşı karşıya buluyoruz. En büyüğüme çığlık atarak kaçmamasını tavsiye ediyorum ve tüm doğal dürtüleriyle savaştıktan sonra en yakınındaki düşmana birkaç kurşun sıkıyor. “ONU YAKALADIM!” çığlık atarak kız kardeşini ve beni zıplattı. Her ikisinin de başarılarının övgüsünü almasını isteyerek belirsiz bir şekilde yardımcı oluyorum, ancak bu sefer en küçüğüm hedeflerine yaklaşmayı başaramıyor, bu da onu hayal kırıklığına uğratıyor. “Ateş etmiyordu!” şikayet ediyor. “Çünkü onlarla yüzleşmek zorundasın” diye açıklıyorum. “Ama sorun değil, daha fazla insan bulduğumuzda tekrar deneyeceğiz”.
Uzak bir tepede başka bir takım gördüğümüzde daha fazla sandık yağmalayarak teçhizatımızı yükselterek ilerlemeye devam ediyoruz. “Hadi bir plan yapalım” diyor en büyüğüm, şimdiye kadar tanıştığım en dağınık çocuk olduğu için beni çok şaşırttı. “Ben annemle birlikte diğer tarafa koşacağım ve sen de suyun yakınında onların dikkatini dağıtacaksın” diye teorileştiriyor. Kızım kız kardeşini yem olarak mı kullanmak üzere? Gerçekten de, en küçük yavrum su hattına tek başına doğru yürürken, kız kardeşi ve ben başka bir açıdan saldırıp onları zahmetsizce alt ediyoruz. Memnun bir şekilde kıkırdamalar başlıyor ve herkes kendini toparladığında beş yaşındaki çocuğun “Onları vurmak istedim!” diye mırıldandığını duyuyorum.
Kendimizi battle royale oyununda ayakta kalan son iki takımdan biri olarak bulduğumuzda, onun dileği gerçek oluyor. Rakibimiz hızla üzerimize doğru geliyor ve o panik halinde dönüp son düşmanına yakın mesafeden pompalı tüfekle saldırıyor. “Evet!” Her zaman kutlamalara katılan kız kardeşi, “Sen başardın!” diye bağırıyor. Birinin diğerine olan teşviki sevimli ve takdire şayandır ve onlarla oynamayı daha da keyifli hale getiren de bu anlardır.
Taçlarımızdan memnun olarak, bu maçın sadece galibiyet nedeniyle tatmin edici olmadığını belirtmek isterim. Fortnite’ın beceriye dayalı eşleştirme özelliği, grubunuzun en az deneyimli üyesini otomatik olarak alır ve onların beceri seviyelerini kullanarak, daha en başından ezilmelerine yol açmayacak uygun rakipler bulur. Aslında, eğer bu onların ilk oyunuysa (en küçüğüm için olduğu gibi), lobinin muhtemelen %80-90’ı, hatta daha fazlası botlarla dolu olacaktır. Oyunu öğrendikçe ve daha fazla deneyim kazandıkça bu durum yavaş yavaş azalıyor.
Eğer katılsaydık ve benim seviyeme göre eşleştirilseydik, hiçbir kızımın şansı olmayacaktı (kusura bakmayın çocuklar). Kendi adıma sağlıklı bir Victory Royale topluluğuyla birden fazla sezon Fortnite oynamış olmam, hevesli ama deneyimsiz arkadaşlarımın çok kötü vakit geçireceği anlamına geliyor ve bu, dahil olan hiç kimse için eğlenceli değil. En azından sonradan onları teselli etmekten sorumlu olan ben.
