Remedy’nin En Büyük Hit’leri: Oyunları Yapan Müzik

Anlatıya, seviye tasarımına ve silah oyunlarına yaklaşımlarının ötesinde, Remedy’nin her bir oyununda sabit olan bir şey var: Her zaman mükemmel duruma uygun mükemmel şarkıya sahip olacaklar. Alan Wake 2 bu açıdan pek çok yarışmacının başyapıtı olsa da, stüdyonun uzun tarihindeki en iyi iğne vuruşlarına bir göz atmanın zamanı geldi.

Max Payne Teması – Kärtsy Hatakka/Kimmo Kajasto (Max Payne)

Orijinal Max Payne’in mirası, piyasaya sürüldüğü zamana büyük ölçüde bağlıdır. Bu, John Woo ve Wachowski Kardeşlerin bir Şeye dönüştürmeye çalıştığı ağır çekim silah oyununu tam olarak uygulayan ilk video oyunuydu. Ancak diğer oyunlar geldikçe ve formülü sulandırdıkça tüm bunlar geçici gibi geldi. Mermi zamanı oyuncuları kapıya sokan şey olabilir. Ancak yıllar boyunca süren neo-noir çizgi roman havasıydı. Bu titreşimlerin değişmez ana motifi bu temadır; James McCaffrey’in pürüzlü, kendini küçümseyen, katılaşmış dedektif anlatımına daha da fazla derinlik ve ağırlık kazandıran ve Max’in zaman geçtikçe artan başarısızlıklarının sürekli hatırlatıcısı olan acımasız piyano alt akıntısı. Rockstar tarafından geliştirilen üçüncü oyunda kahramanımız için mutlak dibi temsil eden temanın tamamen dizi tabanlı yorumuyla.

Geç Elveda – Sonbaharın Şairleri (Max Payne 2: Max Payne’in Düşüşü)

Max Payne 2, selefine göre büyük bir hırs sıçramasını temsil eden tüm diğer yönlerine rağmen, Remedy’nin tetikçi kadınla birlikte üçüncü şahıs nişancı suç dramasının ortasında büyük trajik bir aşk hikayesini yürütmeyi başarması nedeniyle hâlâ yeterince takdir edilmiyor. Mona Sax, Max’in hayatına bir yıkım topu gibi giriyor ve ona hayır, arkasında onca ceset kaldıktan sonra Max’in sonsuza kadar mutlu bir sonla bitemeyeceğini hatırlatıyor. Bu, Puly Noir’ın gidişatına eşit, ancak o zamanlar oyunlar için yeni bir şeydi. Mona onun kollarında öldüğünde ve Max bunun ağırlığını sonsuza kadar kalbinde taşıyarak yaşamaya karar verdiğinde, bu hâlâ çok acı veriyor. Ve sonra Late Goodbye’ın o ilk yumuşak gitar tınıları devreye giriyor ve bıçağı daha da büküyor.

Şarkının kendisi oyun boyunca birkaç dakika içinde çalıyor, çeşitli karakterler baştan sona melodiyi çalıyor veya söylüyor, ancak yine de oyunun sonundaki trajedinin altını çizen tam versiyon, 2003’te tamamen beklenmedik bir şekilde acı tatlı ve mükemmel. Remedy’nin ileriye dönük olarak müziği sinematik olarak kullanma biçimlerine ilişkin ilk başarılı deney, Poets of the Fall ile Remedy’nin oyunları arasında güzel bir dostluğun başlangıcı ve hatta kendi şartlarıyla bile Max Payne 2’de ortaya çıkacak güzel, melankolik bir rock melodisi. kullanmadım, muhtemelen bir gün bir filmde yolunu bulurdu.

Uzay Tuhaflığı – David Bowie (Alan Wake)

İlk Alan Wake, özellikle bölüm ortası araları için mükemmel, tematik olarak zengin iğne vuruşlarıyla dolu – Poe’nun Haunted’ını kullanmak özellikle dehanın meta vuruşu – ama Alan’ın da fark ettiği gibi ustalık, Bowie’nin bizi unutulmaya sürüklemesine izin veriyordu. Kazan Gölü bir göl değil, bir tür okyanustur.

Müziğin harika, hayranlık uyandıran tonu göz önüne alındığında, şarkının geri kalanındaki incelikli dehşeti unutmak kolaydır. Space Oddity, uzayın zifiri karanlığında mahsur kalan ve uzay aracı Dünya’dan uzaklaşırken yer kontrolüyle bağlantısını kaybeden bir adamın hikayesi. HAL’ın hile yapmaya, Frank Poole’un bağlantısını kesmeye ve mürettebatı donuk uykularında öldürmeye karar vermesinin ardından 2001’deki korkunç olaydan ilham aldı. Alan Wake, Bowie’nin şarkısının üzücü gücünü geri kazandıran belki de ilk medya parçası; Alan Wake’in bildiğimiz gerçeklikle bağlantısının kesildiği, çıkış yolunu yazamadığı sürece bilinmeyen bir azap içinde sıkışıp kaldığı ürkütücü anın altını çiziyor. Bunu yapıp yapmadığını öğrenmemiz için 13 yıl geçmesi gerekirdi. Binbaşı Tom ışıktan kurtuldu. En azından hâlâ Dünya’yı görebiliyordu.

Mutlu Şarkı – Sonbaharın Şairleri (Alan Wake’in Amerikan Kabusu)

American Nightmare’in Alan Wake kanonundaki yeri, Alan Wake 2 sonrası biraz zayıf. İğrenç Bay Scratch’i karakterize etmede daha iyi bir iş çıkarmanın yanı sıra, temelde Alan’ın kendisini Cauldron Lake’ten çıkarmaya yönelik daha az girişimlerinden biri. Ancak bu, gelecek olanın oldukça önemli bir parçası. Her ne kadar Mutlu Şarkı tam olarak Sonbaharın Şairleri’nin en şiirsel anı olmasa da, aynı zamanda oyundaki kasıtlı olarak rahatsız edici, birdenbire ortaya çıkan bir varlıktır ve yalnızca Scratch’in yarı Joker, yarı Joker olduğu reklamlarında ortaya çıkar. kullanılmış araba satıcısı ve tüm çılgınlık. Scratch henüz dönüştüğü bilinmeyen varlık değil ama onun American Nightmare yinelemesinde aynı derecede sinir bozucu bir şeyler var.

Higgs Bozonu Blues – Nick Cave ve Bad Seeds (Quantum Break)

Remedy’nin son oyunlarının tümü kozmik açıdan dehşet verici, geniş kapsamlı risklerden payını alıyor, ancak Quantum Break bizi zamanın fiziksel bir güç olarak bile işlev görme yeteneğini kırmakla tehdit ediyor ve dolayısıyla evreni tamamen çökertmek belki de hepsinin zirvesidir. Oyunun son üçte biri nefes kesici, stresli ve zaman yolculuğu saçmalıklarıyla kesinlikle şaşırtıcı. Jack Joyce’un Monarch’taki işi alıp almayacağını hâlâ bilmiyor olsak da (gerçi kime sorduğunuza bağlı olarak Alan Wake 2 bu soruyu yanıtlamış olabilir), oyunun sonunda nefesinizi veriyorsunuz. Ve bu nefes verişin müziği, Nick Cave’in Higgs Boson Blues’u; insanlık tarihinin tüm tuhaf genişliğine, Jack Joyce’un Paul Serene’i pisliğe sokarak kurtardığı her şeye ağıt dolu, feryat eden bir saygı duruşu. Bağlamda, bir zaman döngüsüyle başlayan ve kahramanımızın artık zamanı doğrusal olarak görmemesiyle biten bir oyundan almayı umabileceğiniz kadar soğuk. Ancak aynı zamanda herhangi bir video oyununun bir Nick Cave şarkısıyla bitecek kadar harika olması da harika.

Kontrolü Ele Alın – Asgard’ın Eski Tanrıları (Kontrol)

Bu şarkının devreye girdiği an, Remedy’nin stüdyo olarak seviye atladığı andır. Yalnızca Federal Kontrol Bürosu’nun steril, yabancı ortamını mutlak bir enerji şimşek hızıyla parçalamayı başarmakla kalmıyorlar, aynı zamanda bize herkesin en sevdiği kapıcı Ahti hakkında fikir vermekle kalmıyorlar, aynı zamanda söz konusu şarkının Küllük Labirenti’nin müziği olduğunu da söylüyorlar. , son zamanların en cüretkar seviye tasarımı parçalarından biri. Bu sadece mükemmel bir video oyunu anı, oyunun bağlamı olmasa bile herhangi bir metal kafanın çalma listesinde yer almaya değer bir Old Gods of Asgard parçasının mutlak bir vurucu sesiyle bir arada tutuluyor.

Karanlığın Habercisi – Asgard’ın Eski Tanrıları (Alan Wake II)

Ve tabii ki Remedy’nin başyapıtı da var. Poe’nun This Road’unu anmaya değer çünkü Sam Lake onu bu oyunun çok önemli bir parçası olmak için yarı emeklilikten çıkarmayı başardı. Ama buna dokunmak yok, tam 10+ dakikalık interaktif bir rock operası. Yeni başlayanlar için, birden fazla aşaması, sahte bitişleri ve şarkının gerektirdiği gibi birdenbire ortaya çıkan girişleriyle teknik bir mucize. Stüdyonun her duvarına, birkaç yıl önceki inanılmaz Radiohead Kid A Mnesia oyununu hatırlatan tam bir rock konseri yansıtılıyor. Alan Wake’in tüm yaşamını bir müze gibi anlatan setlerle bize hâlâ bol miktarda anlatı ve fikir veriyor. Sonunda tüm kadromuzun tam bir canlı aksiyon dans numarası almasıyla sona eriyor. Yine de her şey şarkıya geri dönüyor. Celes’in Final Fantasy VI’da içindeki opera şarkıcısını bulmasından Critical Role oyuncu kadrosunun çoğunun bu yıl Stray Gods’ta müzikal bir RPG yapmasına kadar gerçek müzikalleri oyunlara gizlice sokma girişimleri oldu. Çok az kişi bunun kadar başarılı veya unutulmaz olmuştur.