Bütün yazlarımı Mayorka’da geçirerek orada arkadaşlar edindim. İster inanın ister inanmayın, bazen evimden, kabuğumdan çıkıyorum. Mallorca’da da durum aynı. Bu kış, tam tersi yolu izleyen arkadaşım Anna’ydı: Paris’e ve ardından Lyon’a birkaç gün geçirmek için geliyordu. Bu yüzden onu başkentimizle tanıştırmak için okulu kısmen atladım.
GEOINT bebeğim
Anna Çinli ve çok uzun süredir Mallorca’da yaşıyor. Birbirimizle elimizden geldiğince konuşuyoruz: biraz İngilizce, onun belli belirsiz hakim olduğu, biraz İspanyolca, ben de öğreniyorum ve hokkabazlık yapmaktan yorulmaya başladığımızda, tercümanımızı çıkarıp birbirimizle doğrudan konuşmaya başlıyoruz. Fransızca ve Mandarin.
Bilmediğim şey – Mayorka, Paris’ten gelenler için küçük bir ada, bu yüzden tüm çabalarıma rağmen asla kaybolmayı başaramadım – onun da benimki kadar hayal ürünü bir yön duygusuna sahip olduğu. Onunla RER Invalides çıkışında buluşmayı ayarladım ve ona çıkışı Google Haritalar’da gösterdim.
Ancak arkadaşı Stacy ile birlikte Trocadéro’dan erken gelmişler. İşte buradayız, üçümüz ordu müzesi çevresinde hazine avına çıkıyoruz. Çünkü ondan coğrafi konumunu doğrudan benimle paylaşmasını istemek yerine, ondan bana gördüklerinin bir fotoğrafını çekmesini istemek gibi kesinlikle görkemli bir fikir buldum. Harika fikir: Müzenin diğer tarafındaydı. Ancak fotoğrafta görünmüyordu çünkü ben sadece benim tarafımda tamamen aynı görünen kubbeyi gördüm. Güneşin yönüne de dikkat etmemiştim. Kısacası, hâlâ ilerlemem ve GeoGuessr’da yapmam gereken kısımlar var.
45 dakika sonra nihayet birbirimizi bulduk. Üçümüz önce ordu müzesini ziyaret etmek, ardından da Paris’in merkezini keşfetmek üzere yola çıktık.
Dilsel ve kültürel engel
Bunca yıldan sonra Anna ve ben nihayet oldukça kolay iletişim kurmanın yollarını bulduk. Herhalde sıradan bir soru ve bunca yıldan sonra yüz ifadelerimi biliyor. Ancak kültürel bir engel varlığını sürdürüyor. İlki ona sokaklarda neden bu kadar çok polis ve jandarmanın bulunduğunu açıklamaktı.
Ona “işyerimi” göstermek istediğim için, ordu müzesinden sonra Millet Meclisi’ne, oradan da Concorde’a doğru yürüdün. Ona bakanlıkların olduğu kadar gösterilerin de olduğu bölgede olduğumuzu anlattım. Cumartesi akşamı bir terör saldırısının gerçekleştiğini de kendisine açıklamak zorunda kaldık.
– “Ama bitti mi artık? “.
Ona yalan söyleyebilirdim ama ne anlamı olduğunu anlamadım. Neyse ki güneş ve Paris’in güzel binaları konuların hızla değişmesini mümkün kıldı. La Concorde’a vardığımızda Tuileries Noel pazarına doğru yürüdük. Bu yürüyüşü her şeyden çok folklor için yaptık ve Stacy dönme dolabı görmeyi merak ediyordu.
İşte o zaman başka bir kültürel farklılık doğdu: yemek. Ona tartifletin ne olduğunu anlattığımda yüzünü görmek hoşuma gitti.
– “Patatese neden peynir sürülsün ki? »
– “Anna, bu ülkede yemek bir dindir. Anlamaya çalışmamamız gereken şeyler var, bizi aşar. »
Teşekkürler DeepL!
Invalides’ten Ulusal Meclis’e, Ulusal Meclis’ten Concorde’a, Concorde’dan Tuileries’e kadar yürüyüşümüz bizi biraz yordu. Bahçenin sonundaki bir kafeye gidin. Bu kadar turistik bir bölgede, özellikle bu kadar snob bir kafe için en az İngilizce konuşan garsonlar bulmayı bekliyordum.
Kayıp ! Baş garsona kartların Mandarin dilinde mi yoksa İspanyolca mı olduğunu sorduğumda yüzünü görmek zorundaydınız. Eğer bugünün tarifiyle ayrılmak isteseydim o da aynı öfkeli bakışa sahip olacaktı. Yine de yerleşmeyi ve hatta düzen kurmayı başardık. Üçümüz de cebimizde bir tercümanın olmasından mutluyduk.
Bugünkü ziyaretlerinden oldukça yorulmuş olan Anna ve Stacy, akşam yemeğini erken yemek istediler. Otellerinin yakınında bir restoran buldular. Rezervasyon için aramanızı öneririm. Sadece şunu soruyorum – bölge çok turistik olduğundan buna uygun – Mandarin dilinde veya en azından İngilizce menüleri var mı? Yanıt çok sertti:
– “Ah, hayır, Mandarin Çincesi veya İngilizce haritamız yok. Biz işimizi biliyoruz ve müşterilerimize yemekleri anlatıyoruz.”
Açıkçası, herhangi bir iş iyi olmakla ilgili değildir. Üçümüz Concorde metro istasyonunun dibinden ayrıldık.
Zavallı turistler
Uzun zamandır bu yaz Paris’e gelecek olan Olimpiyat ve Paralimpik Oyunları’na karşı çıkıyordum. Özellikle bir Olimpiyat köyü ile Stade de France arasında yaşadığım için. Bu üç haftanın kabus olacağını biliyorum. Hatta Oyunlara girmek yerine, 49. paragraf 3 olmadan, tam bir finans tasarısı üzerinde gerçek bir incelemeye girmeyi tercih edip etmeyeceğimi merak ediyorum.
Ordu müzesinde Mandarin Çincesi de dahil olmak üzere çeşitli dillerde tabelalar bulunurken, dolaştığımız diğer yerlerde İngilizce tabelalar neredeyse hiç yoktu. Almanca ve İtalyanca gibi İspanyolca da yoktur. Arapça, Rusça ve Mandarin için de aynı şey geçerli. Ancak Tuileries’de Mandarin, Japonca, Korece, Arapça ve en az bir Slav dili konuşan insanlarla karşılaştık – Rusça mı, Bulgarca mı, Ukraynaca mı yoksa başka bir şey mi olduğunu tespit edemedim.
Ancak birkaç ay içinde tüm dünya Paris’e gelecek ve hayır, bu insanların hepsi Fransızca konuşamayacak. Beni en çok şaşırtan ise yürüyüp durduğumuz yerlerin turistik yerler olması. Kimse İngilizce konuşmuyordu. Eminim ki benim mahallemde Mandarin, Rusça, Arapça, İngilizce, İspanyolca ve Lehçe dahil olmak üzere Altın Üçgen’dekinden daha fazla yabancı dil akıcı bir şekilde konuşulmaktadır.
Hatta Olimpiyat Oyunları için turistlerin Paris’te hayatta kalabilmesi için haritalar, çeviri, kafelerdeki menülerin şifresini çözme, garsonu “yakalamak” için işaretler ve telefon numarası kabartması içeren bir mobil uygulama geliştireceğimi düşünüyorum.
Ertesi akşam güvenli bir iddiaya girdik: Çinlilerin işlettiği bir restoranda Çin fondü. En azından dil ve kültür engelimiz kalmayacak.
