Doctor Who 60. Yıldönümü Özel İncelemesi – Wild Blue Yonder – İyi Bir Kimlik Krizi

Doctor Who’nun geri dönmesi çok güzel bir duygu. Aslında o kadar uzun zamandır ortalıkta yoktu ve “yıldönümü özel etkinlikleri” fikri o kadar yeni ki ikinci kısmın bu hafta sonu olduğunu unuttum! Tesadüfen öğrendim! Hay aksi. Ancak izlemem lazım ve şunu söylemeliyim ki, “Wild Blue Yonder” serinin son bölümde ne yazık ki gözden kaçırılan bazı klasik tarzlarını sunarken aynı zamanda dinamik ikilimizin harika oyunculuğunu da sürdürdü. Peki Doctor Who 60. Yıldönümü Özel İncelememin ikinci bölümüne geçelim mi?

İşte birinci yıl dönümü özel etkinliğinin çok kısa bir özeti (lütfen incelememi okuyun!), Doktor’un David Tennant versiyonu geri döndü; Donna ile ilk maceralarındaki maceralarından 15 yıl sonra buluştu, onu Doktor-Donna kompleksinden kurtardı, onunla birlikte Tardis’e yolculuk ettirdi, Donna kahve döktü ve Tardis’i mahvetti! Evet, gerçekten bu bölümün kurgusu buydu ve üzerinden bir hafta geçmesine rağmen hala hoşuma gitmedi. Bölümü aldığımızdan beri bu iki katına çıkıyor ve her şeyi mahveden şeyin kahveden başka bir şey olmadığını kanıtladı ve bu sadece… mantıklı değil. Ancak bölümün iyi kısımlarına ulaşmak için bu noktanın dışına çıkacağım.

Sör Isaac Newton’la tanıştıktan sonra (insanların aptalca sebeplerden dolayı şikayet etmenin yollarını bulacağından eminim), ikisi kendilerini evrenin tam anlamıyla ucunda buluyorlar. İronik bir şekilde Doktor’un hiç gitmediği bir yer. 12. Doktor’un koşusu sayesinde zamanın sonuna ulaştı, ancak evrenin ucuna ulaşmadı. Doktor ve Donna, Tardis’i sıfırlarken kendilerini gizemli bir uzay gemisinde mahsur kalırlar ve eski bir güvenlik işlevi nedeniyle gemi onları terk eder. Öyleyse soru şu: Gemide Tardis’in kaçmasına neden olacak kadar yanlış olan ne var?

Bu bölümü “The Star Beast”ten daha çok beğendim çünkü gerçekten güzel bir gizem gibi geldi. The Meep’teki değişimin ortaya çıktığı ve ardından Doktor-Donna sorunuyla başa çıkmak için hafifletildiği son bölüme kıyasla son birkaç dakikaya kadar çözülemeyen bir durum. Ama burada, geminin gizemi ve benim onlara diyeceğim şekliyle “Hiçlik Varlıkları” ilgi çekiciydi. Geminin tarayıcıları gemide hiçbir şeyin yaşamadığını söylüyordu ama biz bunun yalan olduğunu biliyorduk. Peki tarayıcıları ne kandırabilir? Sonra Varlıklarla tanıştığımızda ve onlar Doktor ile Donna’yı taklit ettiklerinde, itiraf etmeliyim ki ilk başta aldandım. Söyledikleri kişinin o olduğundan şüphelenmemek için hiçbir neden yoktu ve sonra “Diğer Donna” ortaya çıktığında “Hıııı” dedim. İkizlerin ortaya çıkmasından iyi bir şey gelmez.

Ve elbette, bu “Hiçlik Varlıkları” canavarcaydı ve bunu birçok biçimde gösterdiler. Ancak eğlenceli bir şekilde, sadece fiziksel görünümün ötesinde, bilgi ve hafıza açısından yavaş yavaş Doktor ve Donna’ya benziyorlardı. Böylece soru şu oldu: “Kimin kim olduğunu nasıl anlarsınız?”

Bölümün parladığı yer burasıydı; David Tennant ve Catherine Tate’in, karakterlerinin biri iyi, diğeri hileci olmak üzere iki farklı yönünü sergilemek için oyunculuk becerilerini sergilediklerini gördük. Ve kimin gerçek olduğunu öğrenmek için birbirlerini kandırmaya çalıştıkları ikinci “buluşma” sahnesi son derece ilgi çekiciydi. Whovian’lar, Jodie Whittaker’ın koşusunun sonunu “Zamansız Çocuk” açıklaması nedeniyle beğenmemiş olabilir, ancak Tennant’ın Doktorunun Flux olayına nasıl tepki verdiğini ve nereden geldiklerini bilmediklerini görerek bunu en azından biraz telafi ettiler. ya da geçmişlerinin kısmen yalan olduğu.

Tennant ve Tate bir kez daha bu bölümün gerçek yıldızları oldular ve onları ekranda yeniden birlikte oynarken görmek çok eğlenceli. Baştan sona parladılar ve Doktor’un yanlış Donna’yı seçmesiyle neredeyse ölümcül olan bitişin ortaya çıkmasını görmek eğlenceliydi.

Ayrıca Varlıkları, gemiyi, kaptanı, robotu ve daha fazlasını çevreleyen çeşitli sürprizler, birçok açıdan Doctor Who’nun en iyi hali gibi hissettiren muhteşem, patlayıcı bir finale yol açıyor. Robotun önemli olacağını biliyordum ama onun gemi çapındaki bir bomba için gerçek bir tetikleyici olması mı? Bunun geldiğini görmedim!

Wilf’i geri aldığımızı söylemiş miydim? Çünkü başardık! Bernard Cribbins’in geri döndüğünü görmek çok keyifliydi. Ne yazık ki artık aramızda değil ama en azından ölmeden önce bunu filme alma fırsatı buldu.

Doctor Who’nun 60. Yıl Özel İncelemesi’nde bir kez daha olumsuzluklardan bahsetmem gereken noktaya geldik. Neyse ki bu sefer daha az ama yine de fark ediliyor. Öncelikle, son bölümün dehşet verici sonuna rağmen, “Wild Blue Yonder” Newton’u çevreleyen büyük bir komedi parçasıyla başladı ve… kötü hissettirdi. Özellikle de “Mavity” şakasını ekledikleri zaman bunu düzeltecekler, değil mi? Ayrıca bölümün başlangıç ​​kısımları, Doktor ve Donna’nın tuzağa düşürülmeleriyle ilgili konuşmaları nedeniyle biraz sarsıntılı geldi. Donna’nın tüm anıları geri gelmişti ama sanki Tardis gittiği için o gemiden asla inemeyeceklermiş gibi davranıyordu. Birlikte daha kötü durumlara düşmüşlerdi ama yine de onu neredeyse uçurumun kenarına iten şey bu muydu? Evet, ailesini düşündüğünü kabul ediyorum ve onu en uzun süre kimin bekleyeceğine dair açıklamasını sevdim. Ancak buna giden yol tuhaf geldi.

Ancak bu bölümün en kötü yanı özel efektlerdi. Disney’den büyük bir para akışı sağladıklarını biliyorum ve son bölümde uzaylı kostümleri ve benzeri konularda bu onların lehine çalıştı. Ama bu sefer? CGI havuzunda çok ileri gittiler ve birçok açıdan kötü ve saçma çıktı. Sondaki koşu sahnesi mi? Evet, bu berbat görünüyordu ve birçok sahnede yeşil bir ekranın önünde oldukları anlaşılıyordu.

Yine de “Wild Blue Yonder”ın büyük bir gizemi, eğlenceli düşmanları ve son bölümden ÇOK daha iyi, heyecan verici bir sonu vardı. Oyuncakçı burada ve Doktor bu karşılaşmadan sağ çıkamayacak! Yenilenme zamanı geldi bayanlar ve baylar!