Amerikalılar fırlattı 292,4 milyon ton 2018’de çöp depolama alanlarına atılan çöp veya kişi başına günde yaklaşık 5 kilo çöp. Çöp sahasına girdikten sonra, bu çöplerin büyük bir kısmı bazı işlemlerden geçiyor. vahşi kimyagenellikle çevreyi kirletir. Ancak tüm pis kokulu çöplerin arasında potansiyel olarak değerli malzemeler de bulunuyor ve bazı çevreciler ve mühendisler çöp depolama alanlarını yararlanılması gereken bir kaynak olarak görüyor.
Depolama madenciliği, daha sonra üreticilere iade edilebilecek ve yeni ürünlere geri dönüştürülebilecek her türlü e-atığı, ağır metalleri veya diğer geri kazanılabilir malzemeleri geri kazanmak için bir depolama sahasının kapağını açma ve çöp hücrelerini eleme işlemidir. Umut verici görünüyor ama çöp madenciliği henüz geniş bir alana yayılmak. Bazı çevre bilimcilerinden bunun nedenini açıklamalarını istedim.
Travis P. Wagner
Southern Maine Üniversitesi Çevre Bilimi ve Politikası Fahri Profesörü ve ortak yazar “Atık depolama madenciliği: Başarılı bir metal geri kazanım projesinin örnek olay incelemesi” Atık Yönetimi dergisinde yayınlandı
Şu anda çöplüklerde depolanan milyonlarca ton (ve milyarlarca dolar değerinde) geri kazanılabilir metal, plastik ve diğer malzemeler var. Madenciliğin gerçekleşmemesinin basit nedeni ekonomidir: Birçok nedenden ötürü, katı atık depolama sahasından çıkarmanın maliyeti şu anda geri kazanılabilir malzemelerin değerinden daha yüksektir.
Herhangi bir madencilik işleminin maliyeti, hedef cevherin çıkarılmasını, cevherin konsantre edilmesi için işlenmesini (zenginleştirme), ilgili atıkların yönetilmesini, malzemenin taşınmasını ve satılmasını ve son olarak madenin kapatılmasını ve geri kazanılmasını içerir. Bu maliyetler, çıkarılan malzemenin satışından elde edilen gelirlerden daha düşük olmalıdır. Katı atık depolama sahalarının madenciliği birçok çevresel faydaya sahip olmakla birlikte, geleneksel madencilikle aynı ekonomik koşullara tabidir.
Tipik bir katı atık depolama sahasında hedef malzemenin ne, nerede ve ne kadar bulunduğuna dair yeterli bilgi yoktur. Bu, madencilik maliyetini ve potansiyel gelirleri değerlendirmeyi çok zorlaştırıyor. Çöp depolama sahalarının ek bir maliyeti de vardır: Tehlikeli maddelerin ne kadar ve ne türde bulunduğunu ve bunların nerede bulunduğunu bilmemek. Bunların varlığı ciddi işçi güvenliği ve çevre risklerini artırmaktadır.
Malzemeyi yoğunlaştırmak için depolanan atıkların işlenmesi belki de en yüksek maliyettir. Örneğin metallerde katı atıktaki tipik metal konsantrasyonu yaklaşık olarak 5 yüzde. Diğer 95 Çöpün yüzde 100’ü geçici olarak uzaklaştırılmalı ve daha sonra çöp sahasına geri taşınmalıdır. Ve birçok metal izole edilmemiş ancak çok malzemeli bir ürünün parçasıdır. Tüm metal olmayan bileşenlerin çıkarılmasının maliyeti çeliğin piyasa değerini aşabilir.
Son olarak, bir depolama sahasında madencilik yapılmasının önemli çevresel riskleri nedeniyle, bir depolama sahası madenciliği faaliyetine yalnızca yeterli acil durum fonu (veya sigorta) olması durumunda izin verilecektir. Madencilik işletmecisinin, mayınlı depolama sahasının düzgün bir şekilde kapatılması ve geri kazanılması ve her türlü çevresel etkinin iyileştirilmesi için gereken maliyetleri karşılayabilmesini sağlayacak yeterli fon, madenciliğin başlamasından önce gerekli olacaktır.
Lúcia Helena da Silva Maciel Xavier
Rio De Janiero’daki Maden Teknolojisi Merkezi’nde Kıdemli Araştırmacı ve ortak yazar “Kentsel madenciliğin kapsamlı bir incelemesi ve e-atık malzemelerden değer kazanımı,” Kaynaklar, Koruma ve Geri Dönüşüm’de yayınlandı
Öncelikle kentsel madencilik ile çöp madenciliği arasında ayrım yapmak önemlidir. Kentsel madencilik, ikincil kaynaklardan elde edilen malzemeye yönelik süreçler bütünü olarak tanımlanmaktadır. Çoğunlukla atıklardan veya tüketici sonrası ürünlerden. Çöp alanlarından madencilik, kentsel madenciliğin olanaklarından biridir.
Depolama alanlarından madencilik, geri kazanılabilir malzemeleri ‘kirletebilecek’ organik malzeme içeriği ve ayrıca malzemelerin tanımlanmasını ve sınıflandırılmasını zorlaştıran malzeme çeşitliliği gibi bazı sınırlayıcı yönler sunar. Benzer şekilde, ekonomik açıdan mümkün olmayan düşük dereceli maden yataklarının çıkarılmasına da benzer.
Son olarak, kentsel madencilik, seçici toplama ve belirli kampanyaların (örneğin e-atık, metal fraksiyonları) yürütülmesi gibi ikincil kaynakların kaynakta ayrılması yoluyla yeni iş modellerinde yer kazanma eğilimindedir. Bununla birlikte, kentsel madenciliğin ana motivasyonu, kritik olarak sınıflandırılan ve ikincil kaynaklarda sıklık ve miktar olarak mevcut olan malzemeleri elde etme ihtiyacında yatmaktadır. Örneğin otomotiv katalizörlerinde platin, baskılı devre kartlarında altın ve tel ve kablolarda bakır var.
Jeff Murray
HDR’da Başkan Yardımcısı ve Depolama Uygulama Lideri
Yakın zamanda, kapalı ancak astarsız eski bir depolama sahasının kazılmasını gerektiren, astarlı bir depolama sahasının genişletilmesi önerisi için halka açık bir evin düzenlenmesine yardımcı oldum. Katılımcıların çoğu, topluluğun bir sorumluluğu ortadan kaldırmak ve bertaraf kapasitesi sağlamak için gösterdiği özeni anlamış ve takdir etmiş olsa da, çöp sahasının bir kısmı çıkarılacaksa neden tüm sahayı kazıp taşımamamız konusunda ısrar eden birkaç bölge sakini vardı. depolama sahası ilçenin başka bir yerine mi taşınıyor? Motivasyonları geri dönüştürülebilir malzemelerin geri kazanılması veya iyileştirilmesi değil, mülkün 40 yıl önce çöp sahası olarak kurulduğunda algılanan bir yanlışı düzeltmekti.
Bu hikaye Amerika Birleşik Devletleri’nde çöp sahası madenciliğinin karşılaştığı sorunlardan birini sergiliyor. Çöp depolama alanlarına daha olumsuz baktıkları Avrupa’da, onlarca yıldır eski çöp depolama alanlarında madencilik yapılıyor. Peki neden burası daha popüler değil? Basit bir ifadeyle, ayrı bir motivasyon setimiz var. Fosil yakıtların ve doğal gazın mevcudiyeti nedeniyle enerji maliyetleri hala nispeten düşük olduğundan, çöplüklere gömülen atıkların enerji potansiyeline değer vermiyoruz. Gömülü plastiklerin ve bozulmamış organik maddelerin enerji değerinden faydalanabilecek pek çok yerde atıklardan elde edilen enerjiye yönelik güçlü bir iştah bulunmamaktadır. Depolama sahası madenciliği, yeni bir depolama alanı geliştirmenin veya atıkların başka birinin arka bahçesindeki bölgesel bir imha tesisine nakledilmesinin maliyetine kıyasla pahalıdır. Kazı, fiziksel tarama ve koku ve sıvı yönetimi maliyetleri önemli engeller olabilir.
Çelik, alüminyum veya değerli metallere yönelik geri dönüşüm piyasası talebi çoğu durumda madencilik ve temizlik maliyetlerini karşılayacak kadar yüksek değildir. Amerikalılar, uzun süredir devam eden eğitim çabalarına rağmen, değerli plastik ve metalleri atık akışından on yıllardır yeterince ayıramıyor. Atıklarımız değerli malzemeler içerebilir ancak toprağa karıştığında bu değer teklifi önemli ölçüde azalır. Çevresel, sosyal ve yönetimsel baskılar artıyor ancak dünyanın diğer bölgelerindeki kadar olgun değil. ESG kesinlikle daha döngüsel ve sürdürülebilir bir ekonomiye geçişimizi etkileyecektir, ancak muhtemelen yaygın depolama sahası madenciliği ve ıslah faaliyetlerini başlatmayacak. Sera gazı emisyonunun azaltılması da güçlü bir motivasyon kaynağı değildir. Eski depolama alanlarındaki organik maddelerin bozunmasının büyük kısmı, bertarafı takip eden ilk on veya yirmi yılda meydana geldi. Madencilik atıklarının yaşı 10 yıldan küçük olmadığı sürece (o zaman neden onu gömdünüz?), gerekli ekipman ve yakıt dikkate alındıktan sonra net sera gazı azaltımı de minimis olabilir.
Depolama sahası madenciliğinin popülaritesi, yukarıdaki faktörlerde bazı değişikliklerle birlikte zaman içinde artabilir. Bu arada, uygun maliyetli yöntemler keşfederken Avrupa ve Asya’yı da izlemeye devam edeceğiz. Katı atık danışmanlık mühendisi olarak çöp sahalarındaki 25 yıllık deneyimim, çöp sahası madenciliğinin ilgi çekici bir teklif olduğunu gösteriyor. Peki önümüzdeki 15 yıl içinde pratiğimin önemli bir kısmını oluşturacak mı? Diyelim ki burnumu sıkıştırmıyorum ya da nefesimi tutmuyorum.
