Onun çekirdeğinde, Zavallı Şeyler dır-dir nispeten basit hikaye Büyüyen ve kendini bulan bir kadının hikayesi. Ancak yönetmen Yorgos Lanthimos’un elinde (Istakoz, Favori), bu hikayeyi anlatıyor en fantastik haliyle, yaratıcı, rahatsız edici ve komik bir şekilde mümkün. Aslında filmi bir bütün olarak tanımlayan sözler.
Zavallı Şeyler Oscar ödüllü oyuncunun canlandırdığı Bella adlı kadına odaklanıyor Emma Stone. Bella yetişkin bir kadının vücuduna sahip ancak bir çocuğun tavrına sahip. Çok çok küçük bir çocuk. Başlangıçta, bir veya iki kelimeden fazla zorlukla yürüyebiliyor veya bir araya gelebiliyor. Bunun nedeni, çok erken yaşta öğrendiğimiz kadarıyla Bella’nın, Dr. Godwin Baxter (“Tanrı” diye anılan) adlı çılgın bir dahinin eseri olduğudur. Örümcek Adam mezun Willem Dafoe. *Küçük spoiler uyarısı* ile isimsiz, hamile bir kadını nehirde ölü bulduğunu, onu laboratuvara geri getirdiğini, doğmamış çocuğunun beynini alıp kadının kafasına koyduğunu öğrendiğimizde Tanrı, takma adının hakkını veriyor. Ve böylece Bella doğdu.
Lanthimos, kuşkusuz bu çılgın, akıl almaz önermeyi alıyor ve onu dinamik, doğrudan film yapımıyla sunulan aynı derecede vahşi bir dünyaya yerleştiriyor. Abartılı kıyafetler ve görkemli setlerden melez hayvanlara ve siyah beyaz balıkgözü mercekle görüntülenen uçan teleferiklere kadar, Tanrı ve Bella’nın dünyası açıkça geçmişte kaldı, ancak yine de başka bir dünyaya aitmiş gibi geliyor. Eski ile yeninin, tuhaf ile tanıdıkların bu karışımları, normalde inanılmaz olan bu karakterleri dengelemenin anahtarıdır. Tanrı, Bella’nın gelişimini belgelemek için Ramy Youssef’in canlandırdığı genç bir öğrenciyi işe aldığında, hem biz hem de dünya bizi tamamen büyülemiş durumda.
Çocuklar gibi Bella da hızla büyüyor. Normal yürümeyi, güzel konuşmayı ve görgü kurallarını geliştirmeyi öğrenir. Ancak bir yetişkinin bedeninde kendisi hakkında da bir şeyler keşfetmeye başlar. İnsanın kendi bedeninin belirli yerlerine dokunmaktan alacağı haz gibi şeyler, hikayeyi bambaşka bir yöne taşıyor.
Alasdair Gray’in romanından uyarlanan ve Tony McNamara tarafından uyarlanan film, Zavallı Şeyler tam ve mutlak bir deliliğin prizmasından geçen basit bir keşif hikayesidir. Esas olarak Stone’un dudak uçuklatan performansı sayesinde işe yarayan delilik. Stone, film boyunca bizi neredeyse bebeklikten başlayarak filmin ilerleyen dönemlerinde tamamen gelişmiş bir yetişkine kadar insan deneyiminin tüm yelpazesine götürüyor. Bu kendi başına büyülü ve etkileyici olsa da Stone bunu o kadar iyi ve ustaca ele alıyor ki, sahneden sahneye farkına bile varmıyorsunuz. Bir dakika, onun zar zor konuşabildiğini izliyorsunuz ve birkaç sahne sonra şöyle diyeceksiniz: “Bir dakika, Bella artık akıllı, bu ne zaman oldu?”
Bunun büyük bir kısmı, Marvel’ın dayanak noktası Mark Ruffalo’nun canlandırdığı Duncan Wedderburn adlı esprili bir sosyeteden geliyor. Bella’nın erken yaşamı Tanrı’nın evinin arazisiyle sınırlıyken, Duncan tarafından kaçırıldığında ufku hem mecazi hem de kelimenin tam anlamıyla genişler. Bella’da Duncan, yararlanabileceği genç ve saf bir kadın görüyor. Ancak Duncan’la olan ilişkisi sayesinde Bella çok daha dünyevi ve olgunlaşır ve insanı birey yapan özellikler şekillenmeye başlar.
Dafoe, Ruffalo ve oyuncu kadrosunun geri kalanı ilginç ve mükemmel; Lanthimos’un yarattığı bu dengesiz dünyaya mükemmel bir şekilde uyuyorlar. Ancak yine de, zamanının büyük bir kısmını cinsel uyanışına harcayan Bella’nın hikayesine yardımcı olmak için orada olduklarını her zaman hissedersiniz. İlk başta Bella’nın cinsel iştahı biraz garip gelebilir ama her sahne onun genel yolculuğunda çok önemli bir adım görevi görüyor, özellikle de Bella’nın kendine güveni ve zihniyeti açıkça sergilendiğinde. Sonunda, birkaç dakika sonra seks (ve Lanthimos’un bunu filme alması) bu dünyanın başka bir yönü haline gelir. Garip? Elbette. Ama tuhaf bir şekilde de normal.
“Garip bir şekilde normal” filmin tonunu da açıklıyor. Bella’nın kendini içinde bulduğu durumların çoğu doğrudan komedi amaçlı oynanırken, diğerlerinde ara sıra bir korku dalgası yaşanıyor. Daha az yetenekli bir yönetmenin elinde bu aşırılıklar işe yaramayabilir ama Lanthimos tam olarak doğru dengeyi buluyor; gülmemize, ağlamamıza ve tekrar tekrar gözlerimizi kapatmamıza izin veriyor. Ve Bella’nın yetişkinliğe geçişini izlemek inkar edilemez bir keyif olsa da, filmin gerçekleri her zaman üzerinde asılı duruyor. Bu Bella aslında Bella değil. Kendini öldüren hamile bir kadına dayanan bir Frankenstein yapımı. Ve film bu noktaya geri döndüğünde, Bella gibi onun da gerçeklerle yüzleşmeden önce gerçekten biraz zamana ihtiyacı olduğunu görüyoruz.
Sırasında Zavallı Şeyler şok edici, büyüleyici, son derece tuhaf ve eğlenceli; hepsinden önemlisi, Emma Stone için bir vitrin niteliğinde. Dönüştürücü performansı, her ne kadar tamamen yeni ve orijinal bir şekilde anlatılmış olsa da, bu tanıdık hikayeyi ele alıyor ve ona benzersiz bir avantaj sağlıyor. Zavallı Şeyler Yetişkin olmanın nasıl bir şey olduğuna dair görüşlerimizi değiştirmiyor ama Stone’un bunu tasvir etmesi en azından bu konu üzerinde eğlenceli bir şekilde düşünmemizi sağlıyor. Filmin başarısı, denenmiş ve gerçek bir hikayenin vahşi, görsel olarak görkemli bir dönüşünü izlemenin ve en iyi kadın oyuncularımızdan birinin bu rolü inanılmaz bir beceri, keyif ve özgüvenle yürütmesini izlemenin verdiği keyiften geliyor. Bunun çılgın dahi Lanthimos’un ağzından anlatılması eğlenceyi daha da artırıyor.
Zavallı Şeyler 8 Aralık’ta sinemalarda açılıyor.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En son gelişmeleri ne zaman bekleyeceğinizi öğrenin hayret, Yıldız SavaşlarıVe Yıldız Savaşları yayınlanıyor, sırada ne var Film ve TV’de DC Universeve geleceği hakkında bilmeniz gereken her şey Doktor Kim.
