Ay’daki bazı kraterler yıldızlararası çarpışmalardan kaynaklanmaktadır. Hangisi olduğunu söyleyebilir miyiz?

İki yıldızlararası nesneyi (ISO) keşfederek, diğer yıldız sistemlerinden gelen asteroitlerin ve kuyruklu yıldızların zaman zaman güneş sisteminden geçtiğini biliyoruz. Çıkarımlara göre bunlardan bazılarının aya çarparak çarpma kraterleri oluşturduğu söylenebilir. Çarpma bölgelerini inceleyebilirsek, geldikleri yıldız sistemleri hakkında bilgi sahibi olabiliriz.

Yeni bir makale, hangi ay kraterlerinin yıldızlararası nesne çarpmalarından kaynaklandığını belirlemenin bir yolu olabileceğini öne sürüyor. Yazarlar, Ay’ın ekvatoruna yakın yüksek erime hacmine sahip genç, küçük kraterlerin, Ay yüzeyindeki ISO tarafından oluşturulan kraterler için muhtemelen en iyi adaylar olduğunu söylüyor.

ISO’ların çığır açan iki keşfi, güneş sistemimizdeki nesnelerin kökenlerine ilişkin nelerin mümkün olduğu konusundaki düşüncelerimizi değiştirdi. ‘Oumuamua (2017) adlı puro şeklindeki cismin ve hızlı başıboş Comet 2I/Borisov’un (2019) tespit edilmesi, bir şekilde diğer güneş sistemlerinden fırlatılan bu nesnelerin herhangi bir yıldız sistemine bağlı olmaksızın Samanyolu’nda dolaşabileceğini düşündürmektedir. yüz milyonlarca yıldır.

Gökbilimciler, gelişmiş teleskoplar ve gözlem teknikleri sayesinde mümkün olan tespitlerin, bu tür nesnelerin büyük bir popülasyonunun mevcut olduğunu ve ISO’ların güneş sistemimize oldukça düzenli bir şekilde girdiğini gösterdiğini söylüyor. Tahminler her yıl bir ila yedi, 21 ve hatta 70 nesne arasında değişiyordu.

Her yıl sadece birkaç tanesi bu bölgeden geçse bile, zamanla muhtemelen Ay’da İZO’nun oluşturduğu kraterler oluşmuştur. Daniel Chang, Cheng-Han Hsieh ve Gregory Laughlin’in hazırladığı bu yeni makale, yayınlanan içinde AAS’nin Araştırma Notlarıay yüzeyinde ISO tarafından oluşturulan kraterleri aramak için yaş, boyut, erime ve konum gibi farklı krater özelliklerinin nasıl kullanılabileceğini araştırıyor.

“Ay kutuplarından uzakta bulunan, yüksek miktarda eriyik içeren genç, küçük kraterlerin seçilmesinin, yüksek hızlı ISO etkilerinin eriyik oluşturduğunu varsayarsak, rastgele seçmeye kıyasla yüksek hızlı ISO ile ilişkilendirilme olasılığını 100 kat artırdığını bulduk. ,” diye yazdı yazarlar.

Güneş sistemimizdeki gezegen cisimlerinin yüzeyindeki kraterlerin çoğu, yaklaşık 4 milyar yıl önce ilk ağır bombardıman döneminde oluşmuştur. Bu nedenle, Ay’daki kraterlerin yaklaşık %95’i ayın varlığının ilk milyar yılı boyunca oluştuğundan ve sabit bir ISO akışı varsayıldığından, bilim insanları genç kraterlerin seçildiğini yazıyor (Bu seçim arasında bir sonraki kriter, oluşan kraterleri aramak olacaktır). Bunlar, çapı 300 m’den küçük olan ve görünür yüksek etkili erime havuzuna sahip kraterlerdir. Çarpmalı erime tam olarak adından da anlaşılacağı gibi: bir asteroitten veya bir asteroitten gelen yüksek hızlı bir etki nedeniyle anında eriyen yüzey kayaları. Büyük hacimlerdeki darbeli eriyik, zamanla sertleşerek tamamen yeni bir kaya oluşturan, krater dolgusu birikintileri olarak bilinenleri oluşturmak üzere birikebilir.

Çarpma erime havuzlarına sahip kraterler, krater popülasyonunun %15’ini oluşturur. Yazarlar, daha sonra dikey çarpma sonucu oluşmuş gibi görünen tüm kraterleri atıp ekvator’a daha yakın olan kraterleri seçeceklerini söylüyor.

“Toplamda bu kısıtlamalara uyan kraterleri seçmek [crater age, size, melt, and latitude] Yazarlar, “rastgele seçimle karşılaştırıldığında yüksek hızlı ISO ile ilişkilendirilme olasılığının 100 kat daha yüksek olmasıyla sonuçlanıyor” diye yazıyor.

Ancak, “diğer kaynaklardan gelen kraterlerin sayısı hala İZO tarafından oluşturulan kraterlerden çok daha fazla” olduğundan, hiç kimsenin çok sayıda Ay kraterinin İZO etkilerinin sonucu olduğunu beklememesi gerektiğini belirtiyorlar.

Diğer çalışmalar, ISO’lardan kaynaklanan etkilerin çok belirgin kraterler bırakabileceğini belirtti ve yine diğerleri, ISO’lardan gelebilecek etkiler için ayı sürekli izlememiz gerektiğini söylüyor. Eğer bir gün başka bir güneş sistemindeki bir nesnenin kalıntılarını bulup inceleyebilirsek, uzun ve pahalı yıldızlararası robotik görevleri üstlenmek zorunda kalmadan diğer yıldız sistemleri hakkında daha fazla bilgi edinmemize olanak tanıyacak.