Bahşiş vermek asırlık bir Amerikan tartışmasıdır. Ne kadar ödüyorsunuz ve ne zaman? Bu bir seçim mi, yoksa bir zorunluluk mu? Genel olarak teknoloji en azından yıllar içinde bunu kolaylaştırdı. Akıllı telefonlar, arkadaşlarının hesap makinesini açıp bahşiş bulmasını ve faturayı bölmesini kolaylaştırdı. Ve artık, yüz yüze mağazalardan teslimat uygulamalarına kadar her yerdeki ödeme ekranlarına, bahşiş vermenizi kolaylaştırmak için tasarlanmış düğmeler eklendi.
Uygun olmayana kadar bu uygundur. Yeni Pew Araştırma Merkezi’ne göre raporAmerika’da bahşiş kültüründe son yıllarda bir değişim görüldü. Amerikalıların yüzde yetmiş ikisi, beş yıl öncesine göre daha fazla yerde bahşiş beklendiğini söylüyor. Bunların hepsi teknolojiyle ilgili değil ama inkar etmek zor ödeme ekranlarının uçmadaki rolü. Pew Research raporu bile bahşiş uygulamasının “önemli yapısal ve teknolojik değişiklikler geçirdiğini” belirtiyor. Bahşişi teşvik eden dijital ödeme platformları ve cihazları.”
Ofise gittiğim günlerde ara sıra yerel bir kafede kendime bir latte ısmarlıyorum. Ben ödeyene kadar her şey yolunda. Manhattan’da küçük bir latte’nin şu anda 9 dolar civarında olması bir parçamı öldürüyor. Kartımı terminale dokundurduktan sonra bana ne kadar bahşiş vermek istediğimi sorduğunda kaygı artıyor – yüzde 20, yüzde 25 ve hafızamdan engellediğim daha yüksek bir sayı. Bir seçenek var Olumsuz bahşiş veya özel bahşiş girmek için, ancak bunlar daha küçük ve bu düğmelere basmak bende kötü bir insan olduğum endişesini uyandırıyor.
Son zamanlarda arkamdaki bir finans kardeşim, özel uç arayüzünü çözmem çok uzun sürdüğü için iç çekti. Sosyal kaygının neden olduğu bir panik içinde yüzde 25 düğmesine basmak zorunda kaldım. Veya 11,25 dolar. Bu fiyata latte içtiğime pişman oldum ve kafamda Suze Orman’ın hayaletinin bin yıllık ikramımı aldığım için bana nutuk çektiğini duydum.
Self servis kiosklar ara sıra bana da bahşiş vermek isteyip istemediğimi soruyorsun. Soru sorma cüretkarlığı bile şaşırtıcı. Çoğu kişi bu senaryoda “bahşiş yok” seçeneğini seçse bile, kas hafızası ve sosyal programlama, birinin kazara bahşiş vermesi anlamına gelebilir.
Bu bahşiş istemlerinin ne kadarı gerçekte bahşiş vermeyi düşündüğünüz kişilere gidiyor?
Ekranlar tüm bunları kolaylaştırıyor çünkü kısmen matematiği ortadan kaldırıyor. Otomatik olarak yüzde veya bazen de dolar tutarı ekleyen bir düğmeye basmanız yeterlidir. Bunların hepsi düzenli ödeme akışında yerleşiktir ve bahşiş kavanozuna eklemek için cüzdanınızı karıştırmanıza gerek yoktur. İster ne kadara gücünüzün yeteceği, ister bunun toplamınızı nasıl etkileyeceği ile ilgili olsun, düşünme, pencereden dışarı çıkmak anlamına gelir. Çevrimiçi veya uygulama içi alışverişe benzer; yalnızca düğmeye basın ve devam edin.
Servis çalışanlarının genellikle kendilerine verilen veya Venmo aracılığıyla gönderilen doğrudan tüyoları tercih ettiği yaygın bir bilgidir. Peki, nakitsiz ödeme seçenekleri ve ödeme ipucu istemleri artık daha yaygınken bu durum nereye sığıyor? Bir işletmenin bu ödeme ekranlarını sistemlerine eklemesi çok kolaydır Ve vermek istediğinizden daha yüksek olabilecek bir fiyata en düşük “kolay” seçeneği belirlemek. Ayrıca önceden belirlenmiş seçeneklere alternatif seçmenizi de sıklıkla zorlaştırırlar. Bu ekranlarda “bahşiş yok” veya özel seçenekler ya daha küçüktür ya da menünün alt kısmındadır. Ve kimse yokken zorlama Herhangi bir şey yapmanız için, her zaman doğru gelmeyen nazik bir ikna söz konusudur. DoorDash ile bunu yapmazsanız ön-ipucu, artık yemeğinizin gecikebileceğine dair bir uyarı alıyorsunuz. Bahşişi bir seçimden ziyade bir zorunluluk olarak görürseniz bu mantıklıdır; ancak bahşiş vermeyi iyi bir hizmetin ödülü olarak görenler için bu aynı zamanda bir gasp gibi de hissedilebilir.
Mümkün olan her yerde hala nakit bahşiş vermeye çalışıyorum. Geçtiğimiz yaz yerel dondurma dükkanımda dolarımı “İtalya’daki yurtdışındaki eğitimimi finanse etmeme yardım et” etiketli bir kavanoza koymak içimi ısıttı. Dijital bir istemden çok daha iyi hissettirdi.
