Koji Yakusho, 45 yıllık sinema kariyeri boyunca kendi kuşağının tüm önemli Japon yönetmenleriyle çalıştı ve aralarında maaşlı adamların, samurayların, yakuza gangsterlerinin, taksi şoförlerinin, gazetecilerin, polislerin, katillerin, kahramanların, dansçıların ve baştan çıkarıcıların da bulunduğu 80’den fazla karakterde çalıştı. ve her türden herkes. Ancak Alman film yapımcısı Wim Wender’in son filmi Tokyo’da geçen dramada Mükemmel Günler68 yaşındaki aktör, kişiliğinin zarafet ve içsel saygınlığının eşsiz karışımı için şimdiye kadarki en doğal aracı bulmuş olabilir. Ve mütevazı bir tuvalet temizleyicisinde yaşıyor.
Yavaş yavaş biriken duygusal yükün yanıltıcı derecede basit bir karakter çalışması. Mükemmel Günler 123 dakikalık çalışma süresinin neredeyse her karesinde Yakusho’ya yer veriyor. Mütevazı günlük rutinlerinden bu kadar bariz ve elle tutulur bir zevk almasaydı, hayattan çekilmiş gibi görünen Hirayama’yı canlandırıyor. Hirayama, Tokyo’nun şehir parklarındaki mimari açıdan farklı umumi tuvaletlerin (gerçek hayattaki bir kamu işleri) özverili temizleyicisi olarak çalışıyor. proje). İşine sarsılmaz bir titizlikle ve ayrıntılara gösterilen dikkatle yaklaşırken, ağaçlara bakarak sessiz bir an geçirmesine olanak tanıyan öğle yemeği molalarının tadını çıkarıyor, ışığın yaprakların arasından geçişini yakalamak için analog kamerasıyla bir veya iki fotoğraf çekiyor. o gün. Wenders ve Takuma Takasaki’nin ortak yazdığı filmin senaryosu, metaforik alaycılığını Japon kavramında buluyor. komorebiBir ağacın yaprakları arasındaki ışık ve gölge oyununu anlatan, her parıldayan an benzersizdir.
‘Mükemmel Günler’
Tokyo Uluslararası Film Festivali’nin izniyle
Yakusho, duygusallık ve hassasiyetle izleyiciyi Hirayama’nın rahat günlük ritüelleri boyunca taşıyor – iş, küçük dairesini toplamak, yerel hamamı ziyaret etmek, arka sokak barında uzun bir içki içmek, küçük bitkilerden oluşan koleksiyonuyla ilgilenmek, kasetlerin tadını çıkarmak. klasik rock ve edebi klasiklerin dolarlık mağazalardan çıkan karton kapaklı kitapları – ta ki bir dizi küçük aksaklık onun özenle inşa edilmiş huzurunda dalgalanıp bize potansiyel olarak daha acı verici bir geçmişe dair bir fikir verene kadar. Filmin nasıl sonuçlandığını açıklamak pek spoiler sayılmaz: “Koji Yakusho’nun olağanüstü derecede etkileyici yüzüne sıkı sıkıya tutulan, karakteri Tokyo’da ilerlerken aynı açıklık ruhuyla ödülleri ve belki de hayatındaki pişmanlıklarını yansıtan uzun bir çekimle” ve kabullenme, sevinç kadar üzüntüyü de kucaklama” Hollywood Muhabiri‘nin eleştirmeni bunu söyledi. Bu yıl sinema ekranlarında bulunabilecek en etkileyici sahnelerden biri.
Yakusho, küresel film meraklılarının dikkatini ilk kez 1996 yılında, bir ofis çalışanından amatör balo salonu dansçısına dönüşen karşı konulamaz performansıyla çekti. Dans edelim mi (Wenders, filmi “sistematik olarak” kendisine yakın olan herkese izlettiğini söylüyor) 2004’te Richard Gere’in başrolünde olduğu Hollywood’da yeniden çekildi. Ertesi yıl büyük Shohei Immamura’nın son filminde rol aldı. YılanbalığıCannes Altın Palmiye ödülünü kazandı. Yakusho, son derece az sayıdaki Hollywood geçişlerinden birinde, Alejandro Gonzalez Inarritu’nun dünyayı kapsayan topluluk dramasının tartışmasız en dikkat çeken oyuncusu oldu – Brad Pitt ve Cate Blanchett’in de dahil olduğu oyuncu kadrosuyla Babil (2006).
Yakusho uzun kariyeri boyunca çok sayıda ödül topladı ancak Mükemmel Günler Onu daha da geniş bir uluslararası izleyici kitlesine tanıtacak gibi görünüyor. Filmin prömiyeri Mayıs ayında Yakusho’nun en iyi erkek oyuncu ödülünü kazandığı Cannes Film Festivali’nde yapıldı. Mükemmel Günler o zamandan bu yana en iyi uluslararası film kategorisinde Japonya’nın Oscar’lara resmi girişi olarak seçildi ve burada öncü olarak kabul edildi (bazıları ayrıca Yakusho’nun en iyi erkek oyuncu kategorisinde tanınması için çağrıda bulundu). Film, Pazartesi günü Yakusho’nun memleketi Tokyo Uluslararası Film Festivali’nin açılış filmi oldu (Japonya’da 22 Aralık’ta gösterime girecek, Kuzey Amerika’da vizyona girmesi ise henüz onaylanmadı). Tokyo festivalinden kısa bir süre önce, TR hakkında kısa bir tartışma için Japonca ekran simgesiyle bağlantılı Mükemmel gün‘nin yaratılışı.
Bu hikaye ve karakter hakkında size ilham veren şey neydi?
Yani film aslında Şibuya’daki güzel umumi tuvaletlere odaklanıyor. Tokyo Tuvaleti Koji Yanai (Uniqlo giyim zincirinin başkanı) tarafından başlatılan proje. Ve tuvaletleri temizleyen bir temizlikçi olan bir ana karakter fikri gerçekten ilgimi çekti. Bunun çok ilgi çekici bir kurulum olduğunu gördüm.
Peki bu karakteri keşfetme ve geliştirme sürecinizi nasıl tanımlarsınız? Wim Wenders’ın sonunda sizinle karakterin çok ayrıntılı bir arka plan hikayesini paylaştığını anlıyorum, ancak sonuçta seyirci bunun sadece bir kısmını görebiliyor.
Yani bu filmde fikir komorebi – ya da bir ağacın yaprakları arasında parıldayan ışık ve gölge – çok önemli bir kavramdır. Ve komorebi ile Hirayama arasındaki ilişki çok güçlü ve ilginç. Bir oyuncu olarak yaptığım işin bir kısmı, senaryoda olmayanı hayal ederek, daha kapsamlı bir arka plan yaratarak ve bunu karaktere yansıtarak karakteri geliştirmek. Ancak senaryoda bu karakterin geçmişine ilişkin çok az açıklama vardı, dolayısıyla bu zorlayıcı olabilirdi.
Yönetmen Wenders’tan daha fazla arka plan hikayesi istemedim ama yapımcılarımız daha fazla bilgi için ona başvurdu. Wim’in yanıtı her zaman, eğer her şey bir arka plan taslağı çizen birkaç kelimeyle açıklanabilecek olsaydı, bu filmi yapmayacağı yönündeydi. Ama sonunda pes etti ve çekim sürecinin ikinci yarısında karakterin geçmişine ilişkin vizyonunu benimle paylaştı. Filmin ikinci yarısındaki sahnelerde Hirayama olmanın gerçekten önemli ve yararlı bir parçası haline geldi. Daha fazla derinlik katmama yardımcı oldu.
Komorebi kavramından, onun karakter ve yaşam felsefesi açısından ne kadar önemli olduğundan bahsettiniz. Bunu biraz detaylandırabilir misiniz?
Sanırım Hirayama’nın hayatta sebat etmesine yardımcı olan bir şey bu. Çok basit bir rutini var. Ama dinlenirken ya da düşünmek için biraz zaman ayırdığında sanki komorebiler onu gözetliyormuş gibi oluyor. Komorebi doğası gereği her deneyimlediğinizde farklıdır, dolayısıyla onun için her zaman tazedir. Bu, her gün yalnızca kendisinin tanık olabileceği küçük bir yaşam hediyesi gibi, bu da ona büyük mutluluk getiriyor. Bence Wim bu konuda daha derinlere inebilir… ama aynı zamanda Hirayama’nın Tokyo’da, tüm bu insanlık dışı betonla çevrili bir şekilde çalıştığı hissi de var, ancak ağaçlardaki komorebileri gördüğü sessiz zamanlar da var ve bu deneyim sayesinde, sanki dünyanın en büyük şehirlerinden birinde olmasına rağmen bir ormanda yavaş bir hayat yaşıyormuş gibi. İnsanların bir açıklama olarak duymasının, filmde deneyimlemeye kıyasla çok daha az ilgi çekici olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden başlangıçta detaylandırmaya direndim, ama burada beni bunun hakkında konuşmaya ikna ettiniz. Ah pekala… (Gülüyor).
‘Mükemmel Günler’
Telluride Film Festivali’nin izniyle
Bu karakteri o kadar bütünüyle yaşıyorsunuz ki, Hirayama’nın kişisel olarak bağ kurduğunuz yönleri olup olmadığını merak etmeden duramadım. Hayatınızda onun kadar basit yaşadığınız ya da yaşayabilmeyi dilediğiniz anlar oldu mu?
Biz çekimler sırasında, sanki oyunculardaki ve ekipteki herkes Hirayama’yı ne kadar kıskandıklarını ve böyle yaşamayı ne kadar dilediklerini söylüyordu. Onun yaşama şekli beni çocukluğuma dair anılara geri getirdi; her şey çok basit ve eğlenceliydi. Sadece koşma eylemi bile inanılmaz derecede heyecan verici bir deneyimdi. Hirayama’nın karakterini keşfederken aklıma ilk yıllarım geldi.
Kapanış çekiminin yaratılışını sormam gerekiyor. Yüzünüzde art arda aydınlık ve karanlık duyguların parladığı, ancak aynı zamanda bir denge duygusu ve aynı zamanda parıldayan bir kabullenme duygusunun da olduğu, neredeyse duygusal bir komorebi gibiydi. Bu gerçekten olağanüstü. O anda ne için çabalıyordunuz ve bunu yaratma yönteminiz neydi?
Ekip o sahnede kullanacağım arabayı aydınlatmak için çok zaman harcadı, ben de banyoda bekliyordum. Ve sanırım en iyi performansım tuvalette tek başıma prova yaparken gerçekleşti (Gülüyor). Ama sonunda seyircilerin ne hissettiğinden emin değilim. Bence biz insanlar sadece üzgün olduğumuzda ağlamayız. Ve sanırım Hirayama, geçmişini gerçekten bilen ailesiyle yeniden tanıştıktan sonra, o anda geleceğinin çok daha parlak olabileceğini hissetti. Aynı anda hem gülüyor hem de ağlıyorsa nasıl sonuçlanacağından gerçekten emin değildim. Ama sonunda o anın nasıl yorumlanması gerektiğinin izleyiciye bırakılacağını biliyordum. Ve böylece, evet, o anda ne olacağını görmemiz gerekiyordu.
Hirayama, tuvaletleri temizleme konusundaki asıl işini yapma konusunda çok çalışkan ve yetenekli. Bu pratik yapmanız gereken bir şey miydi yoksa zaten başarılı bir temizlikçi miydiniz?
Tokyo Tuvalet projesi ekibiyle iki gün eğitim aldım. Bana bu konuda uygulamalı deneyim kazandırdılar ve ayrıca tuvaletlerin nasıl düzgün bir şekilde temizleneceği konusunda bana talimat vermeye devam etmek için çoğu zaman bizimle birlikte setteydiler. Dürüst olmak gerekirse bunun uygulanmasının, karakteri ve tüm filmi yaratmanın en önemli kısımlarından biri olduğunu düşünüyorum. Gerçek kirli tuvaletlere giderdik ve bu gerçekten de onların ne tür bir durumda olduklarına bağlıydı. Elbette insanlar kaçınılmaz olarak bu tuvaletleri kirletirler. Ama belki de içeri girip gerçekten temiz ve bakımlı bir alanla karşılaşırlarsa, tuvaleti buldukları kadar temiz bırakmak için ilham alabilirler. Bu tür bir yurttaşlık hissi, Tokyo Tuvaleti ekibinin bize projenin ilham vermek için yaratıldığını söylediği şeydi ve bu bende gerçekten bir etki bıraktı. Bu filmi yapma deneyiminin büyük bir parçasıydı.
Kendi hayatınıza döndüğünüzde setteki işi kolaylıkla bırakabilen bir oyuncu musunuz, yoksa karakterler sizi tüketip içinizde oyalanma eğiliminde mi?
Çekimler sırasında -ki bu benim için her rol için aynıdır- karakterden hiçbir zaman tam anlamıyla kopmadığımı hissediyorum. Karakterin bir şekilde bana biraz bağlandığını hissediyorum. Günlük hayatımda bile olaylara onların perspektifinden bakma eğilimindeyim. Ama bir çekimi tamamladığım an, yani işimin tamamen bittiği an, her zaman karakterin beni tamamen bıraktığı bir rahatlama hissi var.
