Kaçınılmaz bir gerçek ki tür kurgu kinayelerle doludur. Mecazlar okuyacağınız hemen hemen her hikayenin omurgasını oluşturur, özellikle de bilimkurgu Ve fantezi. Bunlar, biz yazarların hikayelerimizi tuhaf yerel halklara ve anlaşılmaz büyülere bulamadan önce temellendirmek için kullandıkları şeylerdir. Düşmanlardan sevgililere geçiş hissi Dördüncü Kanat hemen hemen her genç yetişkin fantastik kitabının seçilmiş tek kalbini, bunları çağdaş fantezinin her yerinde bulabiliriz. Ama hiçbir yerde bu, bulunmuş aileden daha doğru olamaz.
Birçok şekil alabilir. JS Dewes’in hastanesindeki yapay zeka implantının zaman zaman rahatsız edici mahremiyetinden Rubicon MJ Kuhn’un “eninde sonunda hepimiz birbirimizi bıçaklayacağız” şeklindeki kana susamışlığına Hırsızlar arasında. Soru şu: neden? Bulunmuş aileye geri dönmemizi sağlayan şey nedir? Her yerde bulunması onu yoruyor mu? Yoksa evrenselliği insan ruhundaki temel bir şeye mi işaret ediyor?
Hikaye anlatımı tarihinin yıllıklarına kısa bir yolculuk bile bana bunun muhtemelen ikincisi olduğunu düşündürüyor. Enkidu ile Gılgamış arasındaki platonik dostluğu ele alalım. Gılgamış Destanı. Bu, dört bin yıl önce bile biz insanların dostluğun bizi temelden değiştirebileceğine inandığımızı gösteriyor.
Arthur ve yuvarlak masası, kendilerini herkesten daha iyi anlayan arkadaşlarında teselli bulan bir avuç kankadan başka nedir ki? (Spor salonu, bronzlaşma, kâse arayışı, kimse var mı?) Hatta Karbeyaz bekar bir kızın alışılmadık yaşam durumunu, aileye övgüye dönüştürmeyi başarır. Bu yedi cüceler ona sadece bir yuva vermekle kalmıyor, aynı zamanda onun katil üvey annesini de öldürmek için yola çıkıyorlar. (Hepimizin bildiği gibi bu gerçek bir dostluğun işaretidir.)
Ve bulunan aileyle ilgili bir tartışmadan bahsetmeden ne olurdu? Yüzüklerin Efendisineredeyse tüm modern batı fantezilerinin üzerine inşa edildiği o mezar mı? Aralarında kurulan dostluklar olmasaydı bu üçleme tanınmaz hale gelirdi. Burs. Ve unutmayın, Orta Dünya’yı gerçekten kurtaran şey Sam’in Frodo’ya olan sevgisiydi.
Hikaye anlatımı tarihinin bu küçük kesiti, bulunmuş aile masallarının yeni bir şey olmadığını kanıtlıyor, peki neden? Her yıl bizi onlara çeken şey nedir? Bu cevabın kaygan bir cevap olduğunu düşünüyorum çünkü muhakeme zamanla sabit kalmıyor. Ben de dahil olmak üzere her okuyucu için son derece kişiseldir.
Gençliğimde, meşhur güvelerin alev alması gibi aile hikayeleri bulmanın ilgimi çektiğini hatırlıyorum ve yalnız olmadığımı biliyorum. Birçoğumuz için ortaokul ve lisede kurduğumuz arkadaşlıklar geliştiriciydi. Hormonlardan dolayı açık bir sinirden biraz daha fazlası olduğunuzda, şu anda bulunduğunuz yerde hiçbir yetişkinin bulunmadığından emin olduğunuzda, hikayelerde ve sizinkinden farklı ailelerde bir yer bulmak bir cankurtaran halatı olabilir. Gerçek aileniz sizi kasten yanlış anlıyor gibi göründüğünde kurguya yönelmek mantıklıdır. Gibi kitaplar Armatürler, Hepsi için bir, Ve Birlikte Yanıyoruz başka hiçbir şeyin yapamayacağı şekilde görülmenizi sağlayabilir.
Ancak hayat her zaman olduğu gibi değişir ve birdenbire yirmili yaşlarınıza girersiniz. Ben de dahil olmak üzere birçoğumuz için ilk kez kendi başımızaydık ve aile masallarının farklı bir anlam kazandığını gördük. Farklı bir önem. Bu sadece ebeveynleriniz anlamadığı için sizi anlayan insanları bulmakla ilgili değildi; daha çok başıboş hissetmek, yabancı topraklarda bir yuva duygusu aramak yüzündendi. Av, yakalanması zor, nadir ve son derece değerliydi. Üniversite çağındaki insanların da okuduğunun ortaya çıkmasının yanı sıra bu da kitapların böyle olmasını sağladı. Dokuzuncu Ev Ve Atlas Altı Ve İlahi Rakipler kendinizi kaybetmekten ziyade eve dönmek gibi hissediyorum.
Üniversiteden sonra bu nedenler bir kez daha tersine döndü. Herkesi farklı yönlere çeken kariyer ve evliliklerle birlikte, birdenbire kendimi yetişkinlere yönelik arkadaşlıklar kurmanın imkansız gibi görünen bir ihtimaliyle karşı karşıya buldum… Yani, berbat bir ekonominin ortak bağlamına sahip olmadığınızda bir insanla ne hakkında konuşursunuz ki? Profesör mü?
Hiçbir şey sizi yetişkinliğin gerçekliğine, yani bir partiye üzerinize tam olarak uymayan kıyafetlerle geç gelme hissine hazırlayamaz. Tam o korkunç lise yemekhanesini arkanızda bıraktığınızı düşündüğünüzde kendinizi mahallenin Facebook grubuna davet edilmiş halde buluyorsunuz. Ve bir kez daha bulunan aile hikayeleri bir sığınak haline geldi. İtibaren Vahşi Krallar ile Karadil Hırsızı Ve HeksologlarBaşkalarının kusurlu ve karmaşık ilişkilerinde güvenli sığınaklar buldum ve aile yanında arkadaşların da var olabileceği umudunu buldum.
Gelecekte bu kinayenin benim için ne anlama geleceğini ya da anlamının zaman geçtikçe nasıl değişeceğini bilmiyorum. Ama hemen şimdi? Bunu, arka bahçede hayali ejderhaları kovalayan bir çift kaos gremliniyle (yani yeni yürümeye başlayan çocuklarla) yazarken, bu iyice yıpranmış kinayeyi sevme nedenim bir kez daha değişti. Bu, zamansız olduğu kadar basit bir neden:
Çocuklarımızı gemiler gibi büyütüyoruz, bir gün bizden uzaklaşacaklarını, bilinmeyene doğru kaybolacaklarını her zaman bilerek. Önümüzde uzanan sınavları ve sıkıntıları, o engin yaşam okyanusunda gizlenen tehlikeleri ve sevinçleri biliyoruz. Ve ne kadar istesek de bu onlara katılabileceğimiz bir yolculuk değil. Yapabileceğimiz tek şey izlemek, beklemek ve bir gün geri döneceklerini ummak.
Ve dua edin ki o sularda tek başlarına ilerlemek zorunda kalmasınlar.
Greta Kelly’nin bağımsız fantastik romanı, Günlerin Kraliçesişu anda satışta.
Daha fazla io9 haberi mi istiyorsunuz? En son gelişmeleri ne zaman bekleyeceğinizi öğrenin hayret, Yıldız SavaşlarıVe Yıldız Savaşları yayınlanıyor, sırada ne var Film ve TV’de DC Universeve geleceği hakkında bilmeniz gereken her şey Doktor Kim.
