“Sega’nın kendi konsolu mu vardı?”
Oturup oynarken duyduğum yıkıcı bir yorumdu bu. Kirpi Sonic 2 Bu hafta sonu Portland Retro Gaming Expo’da (PRGE) bir Sega Genesis Mini’de. sonik Çocukken Genesis’teki oyunlar en sevdiğim oyunlardı; bir zamanlar çok oynadım sonik pantolonuma işediğimi. Bu kişinin Sega konsollarından haberi nasıl olmaz?
Neyse ki, kişinin arkadaşı benden daha yardımseverdi. Bunu bir öğretme fırsatı olarak kullandı ve ona oynadığı oyunu gösterdi. (Ve daha sonra o kişinin şu soruyu sormuş olabileceğini fark ettim: mini konsollar.)
Tüm etkinlik, klasik oyunların ve genel olarak ineklerin neşesini paylaşma konusundaki harika ruhla doluydu. Bir klasiğin etrafında toplanmış dört arkadaş gördüm X Men jetonlu oyun makinesi. Daha küçük tonlarca çocuk, benim çocukluğumda onlara duyduğum merakın aynısını hissederek daha büyük oyunları oynuyordu. Sıra sıra satıcılar, retro oyunlar ve ayrıntılı sanat eserleri gibi şeyler sattı (en sevdiğim: en sevdiğim ünlü sprite karakterlerini piksel benzeri Perler boncuklarından yeniden yapan Blue Bomber Pixel Art). Oditoryumlardan birinin yanındaki odada oturdum ve birisinin Nirvana’nın “Smells Like Teen Spirit” şarkısını içtenlikle söylemesini dinledim. Rock grubu müzisyenler.
Fuarın en komik ilgi çekici yerlerinden biri, “dünyanın en büyük video oyun kumandası” olarak tanıtılan dev bir NES tarzı kumandaydı. 18,5 fit uzunluğunda, 8,5 fit genişliğinde ve 3 fit yüksekliğinde gerçekten çok büyük ve neredeyse bir ton ağırlığında. Gösteride insanların bir araya gelerek oyun oynayabilmesi için bir TV’ye bağlandı Süper Mario Kardeşler. Birdenbire zorlu seviyeyi 1-1 geçmeye çalışmak için birden fazla kişinin kontrol cihazı genelinde koordineli çalışması gerekiyordu. İlk goomba korkunç bir canavar olduğunu kanıtladı. İlk uzun boru neredeyse aşılmaz bir engeldi. Ama bir şekilde, çocuklar ve yetişkinler oyun alanı yapısı gibi kumandanın üzerine tırmanarak oyunda ilerleyebiliyordu.
Oradaydı GoFundMe denetleyiciyi “kurtarmaya” yardımcı olmak için gösteride reklamı yapıldı; devasa boyutu taşımayı zorlaştırıyor.
Bir alan televizyonlara bağlı eski oyun konsollarıyla doluydu. bir süreliğine kestirdim Eşek Konga Blink-182’nin “All the Small Things” şarkısına (kötü bir şekilde) eşlik ettiğim istasyon. Şarkının sonuna yaklaşırken, şarkının yazıldığı sırada kesinlikle hayatta olmayan genç bir çocuk hayranlıkla izledi ve ben de şarkıya davul çalsın ve alkışlasın diye sevinçle kumandayı ona verdim. (Annesi ona bu konuda koçluk yapmak için gerçekten çok uğraştı.) Sonra yanımda Sega Genesis Mini istasyonuma doğru yola çıktım. Kirpi Sonic 2, içinde hatırladığımdan çok daha fazla saçmalık var. (Kuyruk, özel seviyelerde bir yükümlülüktür.)
Gösterinin en sevdiğim kısmı, oyuncuların Tetris’in NES versiyonunda yarıştığı Klasik Tetris Dünya Şampiyonası yarışmasının ilk turlarını izlemekti. Tetris. İki oyuncu, Sharky ve Hydrant arasındaki özellikle yoğun bir mücadele, en iyi beş maçın son maçına gitti ve Hydrant tetrominolar tarafından ezilirken kalabalık kükredi: ayağa fırlayıp Sharky’nin adını zikrediyorlar.
Yıllardır PAX West’in düzenli katılımcısı ve (sonunda gönüllü) biriydim, bu yüzden PRGE’nin bu kadar ama daha küçük olacağını düşündüm. Yanılmışım; PAX bana her zaman gelecek video oyunlarının kutlaması gibi gelirken PRGE, halihazırda sahip olduğumuz şeylerin harika yanlarını onurlandıran bir gösteri gibi geldi. Evet, bunu beklemeliydim; bu bir retro sonuçta oyun şovu. Ancak kesinlikle devasa oyunlarla dolu bir yılda – ve bazıları hedefi kaçırmış – bazı oyunlar onlarca yıllık olsa bile, şu anda oynayabileceğiniz şeyler için heyecan ve neşeyle çevrelenmek güzeldi.
Bu tür etkinlikler önemli. Video oyunlarının korunması çok yönlü bir girişimdir ve klasik oyunların neredeyse yüzde 90’ı “kritik derecede tehlike altında” olduğunda ve büyük donanım üreticileri görünüşte fiziksel medya oynatma yöntemlerinden yavaş yavaş uzaklaşırken, yaşlılara olan sevgilerini paylaşmak ve kutlamak için PRGE’de insan grupları bir araya geliyor. unvanlar tarihlerini canlı tutmanın değerli bir yoludur.
Gelecek yıl tekrar gitmeyi planlıyorum.
Fotoğraf: Jay Peters / The Verge
