Yale Üniversitesi’nden bir araştırma ekibi, başıboş dolaşan bir yıldızlararası nesneyle bir sonraki karşılaşma için tavsiyelerde bulunuyor: X-ışını emisyonunu incelemek. 2017 yılında güneş sisteminden geçen yıldızlararası nesne Oumuamua’nın keşfedilmesinden bu yana, bilim adamları yıldızlararası nesnelerin güneş sistemini ziyaret etme olasılığını giderek daha fazla fark ettiler.
Ancak bu nesnelerin bileşimi ve kökeni konusunda bir fikir birliği yoktur. Gökbilimcilerin özellikle ilgisini çeken şey, Omuamua gibi yıldızlararası nesnelerin güneş sisteminden çıkarken hızlanıp hızlanmadığıdır. Aynı anormal hızlanma, yıldızlararası bir kuyruklu yıldızın Güneş tarafından ısıtılması durumunda da meydana gelir. Bu, bazı gökbilimcilerin ‘Omuamua ve diğer uzay nesnelerinin egzotik buzdan yapıldığı yönünde spekülasyon yapmasına yol açtı.
Ancak bir sorun var: Eğer yıldızlararası nesneler buzdan oluştukları için hızlanıyorsa ve güneşe yaklaştıklarında erimeye başlıyorlarsa, arkalarında bir gaz izi (su buharı veya karbondioksit gibi) bulunmalıdır. Ancak Hubble Uzay Teleskobu ve Spitzer Spektrometresi gibi gelişmiş teleskoplar Omuamua çevresinde gaz tespit edemedi.
Bu, bilim camiasını iki görüşe bölen bir gizemdir. Bazı bilim adamları ‘Omuamua’nın gaz halindeki çoğu teleskop tarafından görülemeyen egzotik bir buz formundan oluştuğuna inanırken, diğerleri onun güneş ışığının baskısı altında hafifçe kaymasına izin veren alışılmadık derecede hafif bir nesne olduğunu öne sürüyor.
Yale Üniversitesi astronomi doktoru Samuel Cabot tarafından yürütülen yeni bir çalışma, bazı yanıtların olasılığını sunuyor. Cabot ve meslektaşları, X-ışınlarının yıldızlararası nesneleri anlamanın anahtarı olabileceğini savunuyorlar.
“Yıldızlararası nesne bize tekrar yaklaştığında X-ışını teleskopları özellikle önemli olacak. Eğer X ışınlarını tespit edersek, bu, nesnenin etrafında bir gaz bulutu olduğunu gösterir ve anormal hızlanma muhtemelen süblimleşme sürecinden kaynaklanmaktadır. Eğer X-ışınlarını görmüyorsak belki de farklı bir fizik iş başındadır” dedi Cabot.
Teori, Dünya’daki auroradan sorumlu olan güneş rüzgarına dayanıyor. “Rüzgar”, iyonize parçacıkların hızlı akışıdır. Bu iyonlar soğuk bir gaza çarptığında, elektronları yakalarlar ve bu elektronlar daha düşük bir enerji seviyesine doğru hareket ederken X-ışınları ve fotonlar yayarlar. Bu süreç birçok gaz türünde meydana gelir, hatta optik veya kızılötesi aralıklarda görünmez.
“Genellikle X-ışınları, kara deliklerin etrafındaki sıcak gazlar gibi en ekstrem ortamları teşhis etmek için kullanılıyor. Bununla birlikte, gezegenleri ve potansiyel olarak yıldızlararası nesneleri incelemek için de kullanılabilirler” dedi çalışmanın ortak yazarı Daniel Wang. Örneğin, Venüs, Mars ve Jüpiter gibi kuyruklu yıldızlar ve gezegenler doğrudan değil, güneş rüzgârının atmosferleriyle çarpışması nedeniyle X-ışınları yayarlar.
Cabot ve ortak yazarları, LSST teleskopunu kullanarak yeni yıldızlararası nesneleri gözlemleyerek teorilerini test etmeyi amaçlıyorlar.
“Yaklaşan LSST araştırması, bu nesneleri tespit etme konusunda bize daha fazla hassasiyet sağlayacak, bu da yeteneklerimizi büyük ölçüde artıracak ve her gece neredeyse tüm güney yarımküreyi taramamıza yardımcı olacak. LSST’nin her yıl birkaç yıldızlararası kötü adamı keşfetmesini bekliyoruz” dedi çalışmanın ortak yazarı Daryl Seligman.
