Toronto Uluslararası Film Festivali, uluslararası sinemanın önde gelen isimleriyle birebir görüşmelerden oluşan TIFF Vizyoner konuşmalarını Lübnanlı ünlü yönetmen Nadine Labaki ile başlattı. Karamel, Şimdi nereye gidiyoruz? Ve Kefernahum. Hollywood Muhabiri TIFF Vizyonerler serisinin medya ortağıdır.
1974’te Lübnan’ın küçük bir köyünde doğan Labaki, “beni çocukluğumdan mahrum bırakan” ülkedeki iç savaş sırasında büyüdü; burada sinema onun tek kaçışıydı. Toronto’daki CBC genel merkezindeki Glenn Gould Stüdyosu’nda sahnede konuşurken, “Günümün en önemli anı, bir film izleyebilecek güce sahip olduğumuz andı” dedi. “Çok erken yaşlarda, gerçekliğimden kaçmamı sağlayacak hikayeler yaratmak için bir film yapımcısı olmak istediğimi biliyordum.”
Geniş kapsamlı bir konuşmada Labaki, ilk olarak reklam ve müzik videolarını yöneterek – “zanaatımı öğrendiğim yer” – uzun metrajlı film yapana kadar kariyer yolunu izledi: Karamel (2007), Şimdi nereye gidiyoruz? (2011) Ve Kefernahum (2018). İkincisi Labaki’nin uluslararası atılımıydı. İlk gösterimini Cannes’da yapan film, 2018’de festivalin jüri ödülünü kazandı ve en iyi uluslararası uzun metrajlı film kategorisinde Lübnan’a Oscar adaylığı kazandırdı. Lübnan’ın gecekondu mahallelerinde yaşayan genç bir çocuğun mücadelelerini konu alan film, özellikle Çin’de beklenmedik bir gişe hasılatı elde ederek 40 milyon dolardan fazla hasılat yaparak tüm zamanların en başarılı Arap filmi oldu. bölge.
Labaki’nin filmlerinin ana kaynağı her zaman gerçek hayattır. Şöyle başlıyor: “Tema olarak bana gelmeye devam eden sorular… bir çeşit hayal kırıklığı veya öfkeden sosyal adaletsizliğe doğru, bunları olumlu bir şeye dönüştürmeye çalışıyorum.”
Karamel Orta Doğu’da kadının sosyal durumuna ilişkin sorularıyla başladı.
“Beni ilk etapta harekete geçiren şey, etrafımda gördüğüm kadınlarla ilgili sorulardı” dedi. “Etrafımda tamamen tatmin olmuş veya tamamen mutlu kadınları nadiren gördüm. Nedenini hep merak ediyordum. Bu kadınların olmayı hayal ettikleri şey ile sosyal baskı, dini baskı, toplum baskısı ve aile baskısı nedeniyle sonunda oldukları şey arasında büyük bir çelişki olduğunu anlamaya başladım. Her zaman sivri uçlu figür… Bu filmi yaparak bu kadınları anlayabildim.”
Şimdi nereye gidiyoruz? Labaki hamileyken ve sokaklarda aşırı mezhepsel şiddet patlak verdiğinde son derece kişisel bir yerden geldi.
“Bunun ne kadar saçma olduğunu düşündüm. Kardeşler arasında, neredeyse aynı aileden insanlar arasında birkaç saat içinde çıkan bir savaştı” dedi. “Oğlum o sırada doğmuş ve ergenlik çağına girmiş olsaydı, bir anne olarak onun silaha sarılmasını ve diğerlerinin yaptığını yapıp başka bir annenin başka bir oğlunu öldürmesini engellemek için ne yapardım diye düşündüm. Bu hikaye haline geldi.
Labaki, ilk iki filminde, “mümkün olduğunca az kurguyla gerçeğe mümkün olduğunca yaklaşmak” için oyuncu olmayan kişileri kullanmak ve “hayatın müdahale etmesine izin vermek” için çekime gevşek, neredeyse belgesel bir yaklaşım dahil olmak üzere çalışma yöntemini geliştirdi. senin filminle.”
“Benim sürecim, çekimler sırasında mümkün olduğunca özgür olmak, oyunculara çok az özel talimat vermek” dedi. “Bu, anın büyüsünü nasıl yakalayacağınızı bilmek ve anın büyüsünü yakalayabilmeniz için mümkün olduğunca görünmez olmakla ilgilidir.”
Labaki bu yaklaşımın zaman aldığını kabul etti. “Benim için bir filme ödenen paranın büyük kısmı en önemli şeye, yani zamana; oyuncularınızla geçireceğiniz zamana, araştırmaya harcanan zamana, kurguya harcanan zamana gitmeli.”
Labaki’nin dediğine göre bunun nedeni, çok fazla zamanı olmasıydı. Kefernahum – üç yıl araştırma ve yazma, altı ay çekim ve ardından kurgu odasında iki yıl daha – ilk kez “gerçekten sonuna kadar gidebildiğini ve istediğim şekilde deneyler yapabildiğini” söyledi.
Deney muazzam miktarda çekim yapmayı içeriyordu. “Açık Kefernahum, 500 saat çekim yaptık” dedi Labaki. “Filmin ilk kesiti 12 saat sürdü. Saat 12’den 2’ye geçmek zorunda kaldım ve bu çok acı vericiydi.”
Ancak gerçek yaratıcı özgürlüğün tadını çıkarırken Kefernahum Sonuçların ve uluslararası başarının da beraberinde geldiğini gören Labaki, bundan vazgeçmek konusunda isteksizdir. Kendisi, “özellikle siyasi konumlar açısından kendinizi ifade etmenin çok zor olduğu bir ülke” olan Lübnan’da çalışmanın zorluklarını kabul etti. Ayrıca otosansürle ilgili endişelerini de dile getirdi; bu, “doğanızın bir parçası haline geliyor” [where] Ne söyleyebileceğinizi ve bunu kabul edilecek bir şekilde nasıl söyleyebileceğinizi biliyorsunuz… ama şu ana kadar işe yaradı. İstediğimi, söylemek istediğim şekilde söylemeyi başardım.”
Labaki, bir film yapımcısı olarak sorumluluğunun sosyal değişimin katalizörü olduğunu söyledi. Filmlerinin “bir eylem çağrısı” ateşleyeceğini umduğunu belirterek, “Sizi gerçekten temelden sarsmak ve bir şeyleri değiştirmek istemenizi sağlamak, bu sanatın, bu aracın sorumluluğudur” dedi.
Sinemanın dünyayı değiştirmesini beklemenin genellikle çok fazla olduğunu kabul etse de Labaki, toplumsal bilinçli sinemanın doğru şekilde yapıldığını savundu: “Bir filmi bitirdiğinizde, bahsettiğimiz sorunların yoğunluğu içinde ne kadar küçük olduğunuzu fark edersiniz.” olayların merkezinde yer alan gerçek kişilerin insanlığına saygı ve özen göstermek, “bakış açınızı değiştirebilir, bir tartışma yaratabilir veya izleyici olarak içinizde bir şeyleri değiştirebilir.”
