Piyasada bin bir vampir oyunu var ama hiçbiri bu kadar çekici değil Vampir Masquerade Kan Hatları. Elbette, modern standartlara göre oldukça hantal ve yaşına uygun (ve biraz da olsa) görünüyor, ancak oyun zamana karşı direndi ve en iyi RPG’ler arasında yerini aldı. Geliştiricideki çalkantılı değişiklikler, çok sayıda uzun gecikme ve oyunun gerçekten iptal edildiğine dair söylentilerle dolu neredeyse 20 yıllık bir bekleyişin ardından potansiyel Vampire The Masquerade Bloodlines 2’nin çıkış tarihi ufukta belirirken, kendime tekrar tekrar nasıl olduğunu sordum. VTM’nin mirasını sürdürebilir ve solmakta olan bir video oyunu serisine yeni (sonsuz) bir hayat kazandırabilir. Cevap Bloodlines’ın köklerinde yatıyor ve eğer Bloodlines 2 bunlardan yararlanırsa, yıllardır gördüğümüz en iyi vampir macerası olabilir.
Gösterişli grafiklere ve akıcı savaşlara meraklı biriyim, bu nedenle Baldur’s Gate 3’teki Astarion ve arkadaşlarıyla kısa bir maceranın ardından 2004’teki bir oyuna dalmak sistem için kesinlikle biraz şok edici oldu. VTM Bloodhunt’ta yarattığım göz kamaştırıcı Toreador büyük ölçüde gitmişti, yerini son derece çirkin bir etek ve kısa üst ile pikselli bir Tremere almıştı. Derin nefesler Lauren, derin nefesler.
Oyunu bırakmadan önce muhtemelen bir saat oynayacağım gerçeğine kendimi teslim etmiştim, ancak zaman geçip Seattle’a yeniden karanlık çöktükçe, kendimi oynamaya devam etmek zorunda buldum. Neden? Bloodlines’ta tam da bu var je nais se quois birçok modern oyunun bunu yapmadığı.
Öncelikle oyunun klanları inanılmaz derecede iyi tasarlanmış. Toreador iğrençtir, Tremereler düpedüz tuhaftır ve -benim kişisel favorilerim- Malkavyalılar çok az da olsa rahatsızdırlar.
Örneğin rastgele sokak tabelası etkileşimlerini ele alalım. Eğer bir Malkavian iseniz, dur işaretleriyle oldukça hararetli bir tartışma yapabilirsiniz: “Hayır, dur” diye açıkça cansız olan nesneye bağırırsın, bu da sonunda hakimiyet için yaptığın zihinsel savaşta seni mağlup eder. Reddedilmiş, kızgın ve intikam dolu bir halde karanlığa doğru sinsice sinsice yaklaşırken, “Bugün güçlü bir düşman edindin, imza,” diye homurdanıyorsun.
Bu kolayca gözden kaçabilecek aptalca, küçük bir an ama klanın bilgisini mükemmel şekilde besliyor. Malkavyalılar “deliler” (en azından diğer vampirler böyle söylüyor). Sesler duyuyorlar, vizyonlar görüyorlar: Bloodlines, karakterlerini ve klanlarını yalnızca oynanış yeteneklerinin dışında ayırt etmenin yollarını buluyor. Umarım Bloodlines 2 de bu trendi sürdürür; gecenin ruhu vampirlerdir; Klanlarının kan bağının onlara bahşettiği özellikler, iyi bir VTM oyunu oluşturmanın ayrılmaz bir parçasıdır.
Burası Sharkmob’un talihsiz battle royale oyunu Bloodhunt’ın ters gittiği yer. Oynadığınız klanı kesip değiştirebilseniz de, bu yalnızca görünüşünüzü ve kullandığınız yetenekleri gerçekten etkiler. Elbette, Mia, Elysium’da bir Nosferatu’yu ve bir Toreador arkadaşını kollarını açarak tiksintiyle karşılıyor, ancak ilginç kişilerarası ilişkiler, tasarımı gereği onun en güçlü özelliği değil. Ancak etkili ve ilgi çekici bilgi, Karanlık Dünyayı anlamanın anahtarıdır ve Bloodlines 2’nin bunu hesaba katması gerekir.
Ancak yeni duyurulan geliştirici The Chinese Room’un Bloodlines 2’de yapmasını görmek istediğim başka bir şey daha var: atmosferik korku uzmanlığından yararlanmak. Uzun zamandır düzgün bir vampir korku oyunu görmemiştik. Bloodlines 2 esas olarak bir RPG oyunu olsa da önceki oyun, Ocean House göreviyle tür stereotiplerini rüzgara dağıttı ve işleri yine beklenmedik şekillerde sarstı.
Şimdiye kadarki en iyi korku seviyelerinden biri olarak adlandırılan Ocean House ile ilgili söylentileri duymuştum, bu yüzden asabi Therese Voerman’dan (bu arada Malkavian da) görevi alır almaz, kanalizasyona koştum ve onu almak için kanalizasyona koştum. Bir zamanların gururlu deniz kenarı kaçamağının peşini bırakmayan öfkeli ruh hakkında. Hayal kırıklığına uğramadım.
Gözlerimin önünde bir avize yere düşüyor ve önümdeki koridordan geçen, beni çürüyen bodrum tünellerinden oluşan bir labirentten geçiren, kaçan bir kadının hayalet figürü çığlık atıyor. Bir köşeyi döndüğümde, elinde balta olan bir hayalet tehditkar bir şekilde gülüyor ve bir anda ortadan kayboluyor. Atlama korkuları yok, korkunç bir patron yok, sadece üzerinize atılan rastgele nesneler ve kendi Psiko-esk çığlıklarımın sesi ve bol miktarda küfür var.
Bloodlines 2’de Ocean House’un kopyalanıp yapıştırılmasını istemiyorum ama Beyaz Kurt’un destanını bu kadar özel kılan şey inanılmaz derecede değişken olması. Ocean House’u tekrar tekrar oynardım çünkü Bilmiyorum tehlikelerin gizlendiği yer. Bilmiyorum her köşenin arkasında ne var? Çok az korku oyunu bende bu önsezi hissini uyandırıyor ve vampirleri merkeze alan oyunların hiçbiri bunu yapmıyor.
Çin Odası, gerçekten harika bir vampir korku seviyesi oluşturmak ve geleneksel RPG formatını baştan aşağı sarsmak için gereken her şeye sahip; bu tam anlamıyla stüdyonun DNA’sında var. Amnesia: Domuzlar İçin Bir Makine ya da Herkes Kendinden Geçiyor’a ve yakında çıkacak olan Still Wakes the Deep’e bakın. Çin Odasının en iyi yaptığı şey, artan bir huzursuzluk duygusudur. Ancak Vampire The Masquerade Bloodlines, korku ve hikayeden daha fazlasıdır; bu unsurların her ikisi de tek başına harika bir oyun yaratmaz. Hayır, Bloodlines sadece düpedüz eğlencedir.
TV’lere ve diğer cansız nesnelere bağırmak bir yana, oyun döngüsü gerçekten keyifli. Etrafta koşuyorsunuz, ilgili güçlerinizi kullanıyorsunuz, gece kulüplerinin önünde işeyen insanlardan kan içiyorsunuz (tabii ki yalnızca yüksek sosyete türleri, o kadar ucuz şeyler değil) ve genellikle vampir şeyleri yapıyorsunuz.
Bloodlines 2’nin tutunması gereken duygu bu. Vampire The Masquerade’in özünü kaybederse ve klanlarını mizahtan yoksun, insanlık dışı bir dünyada var olan ruhsuz sınıflara dönüştürürse, yüz üstü çökecektir. VTM’yi bu kadar özel kılan şey, insanlarla vampirlerin bir arada yaşamasıdır; elbette insanlar besindir, ancak Camarilla’yı yöneten onların yasalarıdır; Besin zincirinin en altındakiler hâlâ gücü elinde tutuyor. VTM bir vampir hikayesi ama aynı zamanda bir insan hikayesi. Bloodlines bu çizgiyi mükemmel bir şekilde aşıyor ve umarım Bloodlines 2 de öyle yapar.
Karanlık bir dünyada, her zaman biraz ışık vardır; gerçekten kötü bir dur işareti olsa bile. Umarım Bloodlines 2 bu insanlığı yok etmez.
