Takipçi 2 beni öldürüyor. Oyun muhabirlerinin video oyunlarında iyi olmadığına dair klişenin ya da bir tür şakanın farkındayım. Ayrıca oyunlarda oldukça iyi olduğumu kanıtlamak amacıyla oyundaki başarılarımın ana hatlarını çizmeye başlarsam bunun kulağa zayıf ve aptalca geleceğini de biliyorum. Ama 33 yaşındayım, dört yaşımdan beri oyun oynuyorum ve Dark Souls’u tamamladım ve şunu söyleyeyim Stalker 2 beni korkutuyor. Benden FPS oyunlarına nasıl yaklaştığımı tamamen yeniden düşünmemi, güç ve kabadayılık gibi kavramları unutmamı ve çok daha zor ama aynı zamanda çok daha derin bir nişancı deneyimine uyum sağlamamı istiyor. Fallout 4’e benziyor, ancak tek bir yanlış hareket – ve kastettiğim tek bir yanlış hareket – ve siz sadece Bölge’de kaybolan başka bir beden olursunuz.
Dark Souls, Stalker 2’nin cezalandırıcı ama yararlı zorluğu için bir referans noktası gibi hissettirirken, estetik de doğal olarak Fallout’la karşılaştırılabilir. Ancak Gamescom’da GSC’nin yakında çıkacak olan nişancı oyununu oynarken aklıma bir tabancayı yeniden doldurmak gibi en basit video oyunu görevlerinin bile mekanik ve dramatik bir ağırlığa sahip olduğu Amnesia The Bunker’ı da hatırlattım. Stalker 2 bana basit RPG oyunu görevleri veriyor; bazı akıncılar yakınlardaki bir binaya taşındı, o yüzden gidip onları temizleyin. Fallout’ta, Skyrim’de ya da benzer herhangi bir oyunda, bu benim için biraz deneyim kazanmak ve belki biraz daha iyi bir silah bulmak için esasen yoğun bir iş, neşeli küçük bir şey olurdu.
Ancak Stalker 2’de bu basit görev bile ölümün, hayatta kalmanın ve zorlukla kazanılan belirsiz zaferin acımasız bir hikayesine dönüşüyor. Düşmanı gör, düşmanı öldür. Yerleşik FPS dinamiği budur. Ancak Stalker 2’de her şey asla bu kadar basit değil. Sayıları daha fazlaysa ve daha iyi silahlara sahiplerse sizi öldürürler. Birkaç tur atmak ya da daha iyi bir görüş açısına doğru hücum etmek için ne zaman siperden ayrılsam, hayatımı ellerime alıyorum.
Yeniden yükleme oldukça yavaş, iyileştirme ve diğer eylemler zaman alıyor ve rakiplerim akıllıca hareket ederek beni kuşatıyor. Stalker 2, video oyunu savaşlarının duygusal deneyimini üst düzeye çıkarıyor. Normalde savaşa girmekten, silahlarınızla oynama şansından ve güçlü hissetmenin tadını çıkarırsınız. Stalker 2’de en baskın duygum pişmanlık. Heyecan verici, kaygı verici ve heyecan verici bir gösteri olması anlamında hâlâ uygun bir şekilde yüklü, ancak zorluk ve istikrarsızlıkla daha da zenginleşiyor.
Belki de bazen nihilist olan ve insanlık dışılıklarından keyif alan kıyamet oyunları için alışılmadık bir durum olan Stalker 2’de hayat asla ucuz gelmiyor. Her öldürme zorludur. Her saldırının düşünülmesi ve ölçülmesi gerekir. Mekanlar arasında seyahat etmek gibi basit bir eylem bile tehlikelerle ve karar vermeyle doludur.
Zaman zaman Bölge, çok güçlü bir Emisyonla vurulabilir. çok Tüm dünyayı derinden tehdit eden parlak kırmızıyla kaplayan ölümcül anormal enerji bulutu. Bir Emisyon sırasında açıkta kalırsanız işiniz biter. Yine, genellikle basit bir seçim olan şey – daha fazla görev bulmak ve daha fazla şey almak için bir sonraki harita işaretçisine gitmek istiyorum – koşullarla dolu bir kumar haline gelir. Stalker 2’de hiçbir şey kolayca kazanılmaz. Ancak mücadele her zaman zorlayıcıdır ve ne kadar küçük olursa olsun her zafer önemli hissettirir.
Şimdi soru, muhtemelen onlarca saat süren oyunun tamamının bu dinamiği nasıl dengeleyeceği ve koruyacağıdır. Stalker 2’nin sistemlerine derinlemesine uyum sağlasanız bile sürekli başarısız oluyor ve yeniden başlıyorsanız, bu durum zor ama ödüllendirici olmak yerine sinir bozucu, adaletsiz ve telaşlı hale gelebilir. Benzer şekilde, açık dünya oyunlarında, artık hiçbir şeyin size meydan okumayacağı kadar yüksek seviyeli ve iyi donanımlı olduğunuzda, her zaman bir dönüm noktası varmış gibi görünüyor.
Fallout’ta bir Deathclaw’ı tek kurşunla öldürdüğümde kalbim acıyor. Bir anda dünyanın tüm dinamiği tersine dönüyor ve hayatta kalmak, mücadele etmek ve tüm kararlarımı tartışmak yerine, çaba harcamadan ve tarafsız bir şekilde oyunun tüm ‘içeriğini’ yiyorum. Umarım Stalker 2 bu noktaya ulaşmama asla izin vermez. Yoğunluk ve emek istiyorum. Düşük vücut sayısına ve yüksek bahislere sahip bir FPS istiyorum; bu üstün bir drama yaratıyor. Stalker 2’yi oynadığım zamandan beri, o oyun olabilirmiş gibi geliyor. Ancak bu hassas dengeleme hareketini onlarca saat boyunca sürdürmesi gerekiyor. Stalker 2’deki her şey gibi bu da hiç de fena bir başarı değil.
Stalker 2’nin yanı sıra yakında karşınıza çıkacak en iyi oyunlara göz atın. Mücadeleyi gerçekten seviyorsanız, en iyi hayatta kalma oyunlarını da oynamak isteyebilirsiniz.
