Berkeley’deki California Üniversitesi’nden bir araştırma ekibi, Pink Floyd’un ikonik şarkısı “Another Brick in the Wall, Part 1″i yalnızca bir dinleyicinin beyin dalgalarının kodunu çözme. Robert Knight ve diğerleri liderliğinde. ve PLOS Biology dergisinde yayınlanan bu başarı, mahremiyetin son kalesi olması gereken bilgilerin şifresini çözmede insanlığın ne kadar iyi hale geldiğini gösteriyor. Gelecekte, bu teknolojiye erişimi olan birinin atasözünü ödemesi bile gerekmeyecek. düşüncelerin için kuruş: sadece onları ve şu NYU reklam duvarlarından birini okuyabilecekler.
2012 ve 2013 yılları arasında gerçekleştirilen araştırma, 29 epilepsi hastasının beyinlerini elektrotlara bağladı (diğer yaklaşımların aksine, bunların doğrudan hastanın beynine bağlanması gerekiyordu, yani invaziv cerrahi gerekliydi). Elektrotlar daha sonra özellikle müzik işlemeden sorumlu olan beyin bölgelerinin elektriksel aktivitesini yakaladı – örüntü tanıma ve ton, ritim, uyum ve kelimelerin işlenmesine odaklanan alanlar.
Araştırmacılar daha sonra orijinal şarkıdan 3 dakikalık bir klip oynattı ve EEG, hastaların beyin dalgalarının içeriğini çözebilecek kadar doğru olduğunu kanıtladı ve şarkıyı beyin aktivitesinin elektriksel “yankılarından” başarıyla yeniden yapılandırdı. Hatta yeniden yapılandırılmış şarkının bir kısmını – 22 saniye – bir ses klibinde aldılar.
Beyin-Bilgisayar Arayüzleri (BBA), bedensel engelliler için en umut verici araştırma alanlarından biridir (popülasyonun beyin fonksiyon bozukluğu olan kesimi için bile belirli uygulamalarla). Ancak herhangi bir büyük ilerleme, kendisini iki ucu keskin bir kılıç olarak sunar. Orwell’in 1984 tarihli romanının giderek daha alakalı hale geldiğini gösterdiği gibi, Thinkpol (Düşünce Polisi için Yeni Konuşma), herhangi bir otoriter rejimin (veya kişinin veya şirketin) keşfetmeyi seveceği bir alandır.
Toplum dokusu için de risk var. Kişilerarası ilişkiler, özel olarak sahip olduğumuz düşünceler (“Tanrım, anne, bana ıspanak yedirdiğin için senden nefret ediyorum”) ile gerçek dünyaya salmayı seçtiklerimiz (“Ama anne, dün ıspanak yedim) arasındaki boşlukta gerçekleşir. !”). Ancak özel ve kamu arasındaki sınır bulanıklaştığında, çiplerin nihayetinde nereye düşebileceğini ve en çok kimin olumsuz etkilenebileceğini tam olarak anlamak zorlaşıyor.
Bir kişinin beyin dalgalarından dış dünyayı (ve onun uyaranlarını) yeniden inşa edebilmek bir şeydir, ancak araştırmanın (toplumun özel ve devlet kollarını bırakın) tüketici alanına doğru damlama eğiliminde olduğu da tipik bir gerçektir. Bu makalede ele alınan araştırmayla aynı ligde yer almasa da oyuncular bile oyun içi karakterlerini kontrol etmek için beyin dalgalarından yararlandı. Twitter kullanıcısı @perrykaryal’ın From Software’in Elden Ring’inde “basit” bir elektroensefalogram makinesi (EEG) ile ne yapmayı başardığına bir bakın. Godrick’i baş parmaklarımla yenemezdim; o sadece bunu başardı bunun hakkında düşünmek.
Bu deneylerin fiziksel temas ve invaziv cerrahi gerektirmesi, bundan doğabilecek “kötü aktör” tehditlerinin çoğunu ortadan kaldırıyor. Ancak, yeterince zaman verilirse, fazla fiziksel mevcudiyet gerektirmeyen tekniklerin geliştirileceğinden şüphe duyulmamalıdır.
Birincisi, makalelerin var olduğunu basitçe düşünebilmeyi çok isterim. Ancak böyle bir teknolojinin genelleştirilmesinin yararlarının risklerinden ağır basıp basmadığı sorulmalıdır. Ayrıca çoğumuz, araştırmaya gönüllü olarak katılan epilepsi hastaları gibi yaşamı sınırlayan hastalıklarla uğraşmak zorunda olmadığımız için şanslıyız – tüm bunlara farklı bir bakış açısına sahip olacakları neredeyse kesin.
