Hatırlayabildiğim kadarıyla, bir PC oyuncusuyum. 90’ların başında çocukken, arkadaşlarım Master Systems ve NES’lerini takıp oynarken, ben Amiga A500+’mı çalıştırıyordum.
Elbette, arkadaşlarımın konsolları hızlı bir şekilde yüklenir ve hatta kartuşlar sayesinde ilerlemelerini kaydedebilirken, Amiga’mın bir (veya iddialı bir oyunsa iki) disketi yavaşça okumasını beklemek zorunda kaldım ve buna ihtiyacım vardı. Eğer oyunumu kurtarmak istersem başka bir boş disket, ama derinlerde hepimiz Amiga’nın daha iyi makine olduğunu biliyorduk.
Daha iyi ses ve grafiklere sahipti, ödevimi yazmak için kullanabilirdim ve Workbench işletim sisteminde yazdığınız kaba kelimeleri okuyacak bir uygulama vardı. Ayrıca daha iyi oyunları vardı. Sega ve Nintendo sahibi arkadaşlarımın Sonic ve Mario’su olabilirdi ama benim Zool’um vardı.
Tamam, kötü örnek. Ancak Lemmings, Shadow of the Beast, Xenon 2, Monkey Island ve daha pek çok, konsolların rekabet edemediği, sadece grafik ve ses açısından değil, aynı zamanda oynanış açısından da bir karmaşıklık sunan oyunlarım vardı.
Bu noktada düzenli okuyucular muhtemelen oh harika, bir akıllı saatten bahsedeceğini düşünmüştüm ama yine Amiga hakkında konuşmaya başladı, ama benimle kal.
Amiga, konsollara kıyasla çok çeşitli deneyimler sunuyordu. Oyun oynamanın yanı sıra Deluxe Paint’te sanat eserleri yapabilir ve kendi oyunlarımızı yazarak başarılı bir demo sahnesine yol açabiliriz. Ayrıca aşırı derecede karmaşıktı ve bazen baş belasıydı – bazı oyunlar sabırla yüklenmesini bekledikten sonra çözülemez hata mesajları veriyordu. PC oyunları için mükemmel bir ağ geçidiydi.
Monkey Island 2’yi oynamak için 12 disketi karıştırmam gerektiğinde, artık devam etme zamanının geldiğine karar verdim ve gerçek bir sabit diskle gelen Windows tabanlı bir ‘Multimedya’ PC’ye geçtim! Ve bir CD-ROM sürücüsü! Ve tabii ki bir disket sürücüsü. O zamanlar disket alışkanlığından pek kurtulamamıştı.
Bu bana Doom, Duke Nukem 3D, Quake, Command & Conquer ve Theme Hospital gibi oyunlara erişmemi sağladı. Ve bu kadardı. Hasar verildi ve bir PC oyuncusunun hayatının benim için olduğunu biliyordum.
Birçok PC, yükseltme, Ölümün Mavi Ekranları, RTS, FPS, RSI ve daha sonra Windows’un çeşitli sürümleri ve ben hala kalbimde bir PC oyuncusuyum. Ancak Razer X Fossil Gen 6 akıllı saati masamda bulup bileğime vurana kadar PC oyunculuğumun (bir kelime) ne kadar derine indiğini tam olarak anlamadım.
Oyuncu şıklığı
Ona bak. Bu güzel. Aynı zamanda korkunç, yapışkan, abartılı… Onu seviyorum.
Aslında Fossil Gen 5’i birkaç yıldır kullanıyorum. Bu benim ilk akıllı saatimdi ve yuvarlak kenarları onu daha çok geleneksel bir saat gibi gösterdiğinden (Apple Watch’ın aksine) ve Android akıllı telefonumla (yine Apple Watch’ın aksine) çalışacağından bana çekici geldi.
Pil ömrü mükemmel olmasa da gerçekten beğendim ve bazen şarj etmeye çalışırken biraz garipleşiyordu. Yine de, hava durumunu çabucak kontrol etmek, birlikte koşmak, telefonum yakınlarda olmadığında mesajlar konusunda beni uyarmak ve saati söylemek için harikaydı.
Ondan tamamen memnun kaldım, bu yüzden Razer X Fossil Gen 6 akıllı saat piyasaya sürüldüğünde o kadar ilgilenmedim. Fosil Gen 6, yükseltmem için Gen 5 üzerinde yeterince büyük bir sıçrama gibi görünmüyordu ve masamın çeşitli Razer ürünleriyle kaplı olmasına rağmen, Razer markasının beni ilgilendirmediğine kendimi ikna etmeyi başarmıştım.
Ancak birkaç ay sonra elime bir tane geçti. Yoksa benim elimde mi olmalı? Her neyse, ‘iğrenç’ ve ‘yapışkan’ diye reddettiğim tasarım, şey… iğrenç ve yapışkandı. Ama öyleydi, anladım, Ben. Zevkim iğrenç ve yapışkan ve artık onu benimsememin zamanı geldi.
Önceki Fossil Gen 5 saatimde tamamen büyümüş gibi davranmak için metal bir zincir kullandım. Ancak Razer X Fossil Gen 6’nın kauçuk kayışı çok daha rahat hissettirdi. Tokasına kazınmış RAZER kelimesi ile gelmesi ve göze daha da nahoş bir ifadeyle gelmesi. parlak yeşil kayış sadece bu hastalıklı pastanın kremasıydı.
Yapılandırılabilir saat kadranları, minimalistten çökmekte olana kadar çeşitlilik gösterir ve bunların çoğu elbette Razer logosuyla sıvanmıştır. En yozlaşmış oyun donanımlarında görülen RGB aydınlatmasını – tahmin etmişsinizdir – taklit eden ‘RGB’ adlı bir saat kadranı bile var.
Bileğime takarken, kendi kendime düşündüm. Gerçekten bir RGB saat takacak mıyım? Bilgisayarımın gökkuşağı ışıklarını saçtığı masama baktım (şimdi kanlı bir RGB ışığı koyduğumdan beri daha da parlaktı). SSD orada birkaç hafta önce). Klavyem, farem ve oyun kumandam, ölmekte olan bir palyaçonun kalp atışı gibi zonkladı ve kulaklığım köşede parıldayarak, içinden geçmek için her zamankinden daha rahatsız edici renkler buldu.
EvetKendi kendime düşündüm. Evet, bir RGB saat takacağım.
Neden biliyormusun? Çünkü ben bir PC oyuncusuyum. ‘İnce’ kelime dağarcığımızın bir parçası değil. Her şeyin bir Noel dekorasyon fabrikasındaki patlamadan daha büyük, daha hızlı, daha güçlü ve ideal olarak daha parlak olması gerekir. PC kasanızın içine bakmak, Ark of the Covenant’ı açmak gibi olmalıdır. Yüzünüzü eritecek kadar RGB ile gelmiyorsa RAM’e sahip olmanın anlamı nedir? (Lütfen yazmayın, aslında RAM’in ne anlama geldiğini biliyorum).
İçimdeki PC oyuncusunu tamamen kucakladıktan sonra, bir noktada ortaya koymayı düşündüğüm bir kutu Nanoleaf Shapes’i açtım ve duvarımı onlarla sıvadım. Artık evim RGB özellikliydi.
Karım bundan nefret etti. Ancak, kendi gökkuşağı takımyıldızım olan yüzlerce* yanan bileşen ve çevre biriminin parıltısının tadını çıkarırken, umurumda değildi. ben … idim ev.
*bu bir abartıdır
