Hindistan’ın bağımsız bir ulus olarak tarihi boyunca, tek bir kararın ülkenin teknolojik kaderini sonsuza dek değiştirebileceği birçok örnek olmuştur. Çoğu zaman, büyük teknoloji şirketleri yarı iletken araştırma ve geliştirme (Ar-Ge) birimleri veya Hindistan fabrikasyon fabrikaları kurmak istediğinde bocaladı.
Bununla birlikte, hükümetin kayıtsızlığı, lojistik zorluklar, yolsuzluk ve daha eski bir Hindistan’ın akıl almaz derecede yavaş hareket eden bürokrasisi, hiçbir büyük teknoloji şirketinin Hindistan’ı noktalı virgül merkezi kurmak için güvenli bir bahis olarak görmemesini sağladı. Hindistan, dünyanın geri kalanından sadece iki kuşak gerideydi. Bugün tahminlere göre yaklaşık 12 nesil gerideyiz.
Hükümetler, bürokratlar, bakanlar ve Hintli özel şirketler, iktidardaki partiden bağımsız olarak, Hindistan’da bir yarı sanayi endüstrisini besleyebilecek vizyona sahip değildi.
Her şey 1960’ların başında Jawaharlal Nehru’nun başbakan olduğu dönemde başladı. O zamanlar transistör ve yarı iletken alanındaki en büyük devlerden biri olan Fairchild Semiconductor, Hindistan’da silikon tabanlı bir fabrikasyon birimi kurmak istiyordu. Bu, silikon devriminin zirvesinde olduğu bir andı. Ancak bürokratik uyuşukluk nedeniyle Fairchild sonunda Malezya’ya gitti.
Yine 1969’da Intel, ülkede bir yarı iletken üretim tesisi kurmayı planlamıştı. Hindistan ziyareti sırasında, ülkede bir fabrikasyon ve Ar-Ge birimi kurma fırsatlarını araştıran Intel’in kurucu ortağı Robert Noyce’a Indira Gandhi liderliğindeki hükümet tarafından yalnızca bir fabrika kurabileceği söylendi. birim üretim ve ihracat her yıl yüz binlerce çipi geçmediyse. Açıkçası, bu kabul edilemez bir durumdu.
Bu arada, 1962 savaşından sonra, Bharat Electronics Limited veya BEL, silikon bazlı çipler yapan, ancak esas olarak germanyum transistörler üreten bir fabrikasyon birimi kurdu. Ancak, BEL’in teknolojisini korumak için hiçbir şey yapmadık ve yaklaşık yirmi yıl içinde kendimizi Çin ve Tayvan’dan ucuza yapılmış ve daha yüksek kaliteli entegre devrelere teslim ettik.
1980’lerin sonlarında, BEL ile ortaklaşa güneş pilleri ve elektronik cihazlar için polisilikon gofretler tasarlayan ve üreten Metkem Silicon Limited şirketimiz vardı. Bu, Hindistan’da bir elektronik devrimi getirmek için büyük bir adım olabilirdi. Bununla birlikte, vizyon eksikliği ve Çin ve Tayvan’dan gelen ucuz IC’ler nedeniyle BEL, küresel kalite ve fiyat rekabetine ayak uyduramadı ve Hindistan yapımı IC’lere ve çiplere olan talep azaldığı için fab birimlerinin çoğu feshedildi.
Şaşırtıcı olan, Hindistan hükümetlerinin çalışır durumdaki ve iyi ve ucuz IC’ler üreten fabrikasyon birimlerini idare etmedeki yetersizliğidir.
Örneğin, Chandigarh’daki Semiconductor Complex Ltd. (SCL), 1984’te 5000nm sürecini kullanarak IC’ler yaparak başladı ve 1986’da hızla kendi 800nm sürecini geliştirdi. doğma aşaması.
1989’da SCL Chandigarh fabrikasında talihsiz bir yangın SCL’yi ve dolayısıyla Hindistan’ın silikon endüstrisini onlarca yıl geriletti. SCL, hükümet tarafından yönetilen birçok endüstrinin temel tedarikçisi olmasına rağmen, VP Singh liderliğindeki hükümetin SCL’yi herhangi bir şekilde canlandırma girişimi çok azdı veya hiç yoktu. Sonunda, ISRO tarafından hurda karşılığında satın alındı ve en iyi yıllarından yaklaşık yüzde 90-95 oranında bir düşüşle yılda yaklaşık 5.000 ila 10.000 çip yapmak için kullanıldı.
Bazen, Hindistan’ın yarı-icon rüyası da dış güçler nedeniyle suya düştü. 1998’de, Başbakan Atal Bihari Vajpayee liderliğindeki Pokhran nükleer denemelerinin ardından ABD, Hindistan’a çeşitli yaptırımlar uyguladı. Yaptırımlar nedeniyle, merkezi ABD’de bulunan büyük bir silikon tasarım ve üretim şirketi, Hindistan’da bir Ar-Ge merkezi ve bir fabrika birimi kurma tartışmalarından geri adım atmak zorunda kaldı.
Şirketin üst düzey bir yöneticisi Firstpost’a “O zamanlar Hindistan’da bir Ar-Ge merkezi kurmaya bu kadar yakındık” dedi. “Bunun için Haydarabad ve Bengaluru yakınlarındaki seçenekleri araştırıyorduk. Ancak bu yaptırımlar nedeniyle geri adım atmak zorunda kaldık.”
2005 yılında, eski Başbakan Manmohan Singh’in göreve gelmesinden hemen sonra Intel, Hindistan’da faaliyetlerine başladı ve birkaç deneyimli profesyonel istihdam etti ve yarı iletken safsızlıklarını denetlemek için son teknoloji ürünü bir temiz oda, özellikle de class100 tesisi kurdu.
Ancak, ABD’den ithal edilen gerekli ekipman limanda önemli gecikmelerle karşılaştı ve birkaç ay takıldı. Ayrıca, önemli ithalat vergileri ile karşı karşıya kalmanın yanı sıra, önemli ölçüde demuraj ücretleri de yüklendi.
Nihayetinde ekipman Hindistan’dan alındı ve iki yıl sonra Çin’e gönderildi. Çin, projeyi memnuniyetle karşılamakla kalmadı, şirkete milyarlarca dolarlık teşviklerin yanı sıra gerekli tüm desteği sağladı.
Üstelik Intel’in Hindistan’da da bir birim kurmayı planlayan en büyük rakiplerinden biri, yaşananları görünce mağazasını başka bir yerde açmaya karar verdi.
Intel ile olan bu tek deneyim, 2012-13’te, Başbakan Manmohan Singh liderliğindeki hükümetin Rs’yi ayırdığı zaman, bizi tekrar rahatsız etmeye başladı. Hindistan’da iki yarı iletken üretim tesisi inşa etmek için 39.000 crore. JP grubu, IBM ve HSMC, ihale sürecine katıldı.
Gujarat hükümeti gerekli altyapıyı derhal sağladı ve Gandhinagar yakınlarında 300 dönümlük arazi tahsis etti. Bununla birlikte, hükümet Intel’e davrandığı için HSMC, yatırımcılarına Hindistan’da gelecek vaat eden bir pazar ve elverişli bir ortam konusunda güvence veremedi. Bu nedenle teklifini geri çekmek zorunda kaldı.
Onlarca yıldan sonra, en iyileri de Hindistan’da mağaza açmakla ilgilenen yabancı yonga üreticilerimiz var. Bu sefer onları kaybetmememiz şart. Bunu yaparsak, bugün gelişen hızlı tempo göz önüne alındığında, bir 15-20 yıl daha en son fabrikasyon teknolojisini yakalamayı oynuyor olacağız. Daha da önemlisi, teknolojinin geleceği şekillendirecek diğer birçok alanında önemli bir oyuncu olma fırsatını kaçırmış olacağız.
