Mohamed Kordofani ilk uzun metrajlı filmiyle tarih yazdı. güle güle prömiyerini Mayıs ayında Belirli Bir Bakış’ta yaptı ve Cannes’da gösterilen ilk Sudanlı uzun metrajlı film oldu. Bölünmüş ulusunun anlattığı gergin ve şiddetli siyasete sessiz bir yerel dramanın merceğinden bakıldığında, film hem izleyicileri hem de eleştirmenleri kazandı ve bölümün prestijli Özgürlük Ödülü’nü aldı.
Film, 2011’de Güney Sudan’ın ayrılmasından hemen önce, kuzeyden gelen hali vakti yerinde bir kadın olan Mona’nın (Eiman Yousif), arabasıyla fakir bir güneyli ailenin oğlunu kazara vurup öldürdüğü zaman geçiyor. Çocuğun perişan haldeki babası, onu, tüm koyu tenli güneylileri “vahşi” olarak gören Mona’nın kocasının adamı vurduğu evine kadar kovalar. Perişan haldeki ve kefaretini arayan Mona, adamın habersiz karısı Julia’yı (Siran Riak) hizmetçisi olarak tutar.
Kordofani konuştu Hollywood Muhabiri Bahreyn’den kısa bir süre sonra Sudan’da yeniden şiddet patlak verdi ve rakip askeri gruplar arasındaki silahlı çatışmalar, bu yazının yazıldığı tarihte hiçbir azalma belirtisi göstermeyen başka bir iç savaşı tetikledi.
Bu filmi Sudan’daki son şiddet olaylarından kısa bir süre önce bitirdiniz, o zamandan beri ülkenize dönebildiniz mi?
Her şey havada, kimse ne olacağını bilmiyor. buraya geldim [to Bahrein] post prodüksiyonu bitirmek için ama Hartum havaalanı tamamen yok olmadı. Ne zaman tekrar hizmete girer bilmiyorum.
Bu film üzerinde çalışmaya ne zaman başladınız, sizi harekete geçiren ilk fikir neydi?
Parmağımı üzerine koyabilir miyim bilmiyorum. Ama sanırım referandum sonucunu duyunca başladı. [for the succession of South Sudan] yüzde 99 gibi büyük bir çoğunluk ayrılık için oy kullandı. Gerçekten durduğum ve neler olup bittiğini işlemek zorunda kaldığım bir andı. Çünkü yüzde 99, bu siyasi bir seçim değil, çok daha derin bir şey ve bence biz, biz derken, kuzey nüfusunu kastediyorum, çok uzun süredir uyguladığımız ırkçılıkla bağlantılıydı. Ama hemen yazmaya başlamadım. Daha yavaş bir dönüşüm süreciydi. Ve film de bundan bahsediyor. Farkında olmadan ırkçılık yaptığını fark eden ve bu ırkçılığı yenmek isteyen birinin yaşadığı dönüşümü anlatan bir film. Önce sosyal normlara ve geleneklere uyan, biraz özgür ve açık fikirli biri haline dönüşen ve miras aldığımız kurumsal ırkçılığa ve ülkemizde kadınların maruz kaldığı baskı gibi şeylere etki eden bu gelenekleri sorgulamaya başlayan birinin dönüşümü. toplum.
Bu dönüşümden geçtim ve bu beni gerçekten bir şeyler yazmaya zorladı. yazmaya başladım güle güle 2018’de. Sonra devrim oldu ve ardından yazmaya devam etmek daha acil hale geldi. Devrim gerçekten ilham vericiydi ve kadınlar tarafından başarıldı. Ancak toplumumuzda bir çatışma var çünkü kadınları ve devrimdeki rollerini kutlarken bile davranışlarını denetlemeye devam ediyoruz. Günlük yaşamımıza gelince, kimse gerçekten bir şeyi değiştirmek istemez.
Hikayeyi kadın bakış açısıyla anlatmak için ana karakterleri kadın yapmaya o zaman mı karar verdiniz?
Bunu tam olarak ne zaman ve neden yapmaya karar verdiğimi gerçekten bilmiyorum. Ama hayatımdaki en etkili insanlar annemden başlayarak kadınlar oldu. Ve hikaye dönüşüm üzerine kurulu olduğu için ezilenlerin yanında yer almak istediğimi biliyordum ve bu yüzden hikayeyi kadınların bakış açısından anlatmanın daha iyi olacağını düşündüm. Bu hikayedeki her iki kadın da baskı görüyor. Mona sosyal baskıya ve Julia sistematik ırkçılığa maruz kalıyor. Her ikisi de sosyal normlarının ve geleneklerinin üstesinden gelmeye çalışır. Aslında her iki karakterde de kendimi görüyorum.
Biraz daha arka plan verebilirsem, hayatımda büyük bir dönüşüm oldu. Film yapımcısı olmaya geçmeden önce uçak mühendisiydim. Ve bu dönüşüm pek çok şeyi değiştirdi. Çünkü mühendislikte sadece doğru veya yanlış vardır, sadece bir veya sıfır vardır ve arada gri alanlar yoktur. 2014’te yol değiştirdiğimde, her şeyin sadece sıfır ya da bir olmadığını, tamamen iyi ya da tamamen kötü karakter diye bir şeyin olmadığını fark etmeye başladım. Kiminle empati kuracağınızı tam olarak bilemediğiniz, kendi fikirlerinizden, kendi duruşunuzdan pek emin olamadığınız o gri alan beni ilgilendiren şey. Filmi yapmaktan korktum çünkü beş yıl sonra filmde gösterilen görüşlerim hakkında nasıl hissedeceğimden emin değilim. Yazmamak, durgun olmak, sonunda bu filmin şu anda düşündüğüm şeyin dürüst bir tasviri olduğu gerçeğini kabullenmem bir yılımı aldı, bu yüzden beş yıl sonra pişman olacağımı sanmıyorum. zaman. En azından düşündüğüm şey hakkında orijinal, doğru ve dürüst.
“Hoşçakal Julia”
Cannes Film Festivali
Mona ve Julia’yı maruz kaldıkları sistematik ırkçılık ve cinsiyetçiliğin suç ortağı olarak görüyor musunuz? Her iki karakter de bir şeyleri değiştirmeye çalışır ama diğer zamanlarda zulmü uygulayan adamları desteklerler.
Yaptıkları şeyin yanlış olduğunu kasten bildikleri anlamında suç ortağı olup olmadıklarını bilmiyorum. Onlar sadece atalarından ne geliyorsa kabul ediyorlar, kucaklıyorlar. Ve bunu sorgulamadığında, olduğun şey olursun. Filmdeki gibi, Julia Mona’ya “Evinden taşınmazsan?” ve Mona yapamayacağını çünkü miras aldıklarını söylüyor. Kocasına babasını hatırlattığını, evin babasının kokusunu aldığını söylüyor. Ve Julia karşı çıkıyor: Bir mezarlığın önünde yaşıyorsunuz. Burada gerçekten sorgulamaya çalıştığım şey, atalarımızdan gelen her şeyi elimizde tutmak zorunda mıyız yoksa miras aldığımız şeyi seçip bırakabilir miyiz? Çünkü bu ırkçılık mirasımızın bir parçası. Sudan’da sahip olduğumuz kölelik tarihinden geliyor. O tarihin ötesine geçemeyiz ve “saf Afrika kanı” taşıyan insanlara, atalarının 100 yıl önceki kölelerinden daha fazla bakamayız. Bu benim için akıllara durgunluk veren bir şey.
Ancak Kuzeyliler ve Güneyliler arasındaki ilişkide baskıdan daha fazlası var. Mona ve Julia’da olanlar gibi, bu daha karmaşık bir ilişki. Çünkü Güneyli insanlarla çok samimi ve güzel anılarımız var. Mona’yı Julia’nın kucağında dinlenirken gösteren posteri astığımızdan beri, Kuzeyli insanlardan Güneyli arkadaşlarını nasıl özlediklerini, bu kişiyle ya da o kişiyle nasıl özel bir ilişkileri olduğunu anlatan mesajlar ve e-postalar alıyorum. gerçekten her şeyin eskisi gibi olmasını diliyorlar. Dolayısıyla bu film aynı zamanda güneylilere bir sevgi mesajıdır.
Filmi çekmenizin nedenlerinden biri, ülkeniz hakkında uluslararası haberlerde görülenden farklı ve daha incelikli bir imaj sağlamak mıydı?
Sudan’dan haberleri açtığınızda sadece yanan arabalar ve binalardan çıkan dumanlar sizi pek etkilemiyor izleyici olarak. Ama o evlerden birinin içine bir mercek sokabilir ve orada sadece idare etmeye, hayatlarını yaşamaya, daha iyi insanlar olmaya çalışan normal insanlar olduğunu görürseniz, sizin gibi acı çeken normal insanlar. Aynı aile ve mahalle sorunlarına sahip olan sizinle aynı şekilde mücadele edin, o zaman belki dış dünya bizi daha iyi anlayabilir veya olup bitenlerle daha iyi empati kurabilir. Dünyanın acımasını istemiyorum, sorunlarımızı çözebileceğimizi düşünüyorum ama en azından dışarıdan müdahaleyi durdurabilirler, ülkelerinin sorunu daha da kötüleştirmesine engel olabilirler. George Clooney’nin Sudan’daki sorunlara dikkat çekmesi gibi dışarıdan gelen faydalı şeyler oldu ama dışarıdan insanların dikkatini çekmek sadece başlangıç olabilir. Yapmaya çalıştığınız şeye Sudanlıları gerçekten dahil etmediğiniz sürece muhtemelen anlamsız olacaktır.
“Hoşçakal Julia”
Cannes Film Festivali’nin izniyle
Filmin tamamını Sudan’da mı çektiniz?
Evet ama çok zor bir çekim oldu çünkü filmi askeri darbe sırasında çektik. İnsanlar orduyu protesto etmek için sokaklara döküldü. Haftada en az iki protesto vardı. Setimize günde belki üç, dört kez göz yaşartıcı gaz yağardı. Ama biz bu koşullar altında çalıştık, hem Sudanlı ekip hem de dışarıdan gelen insanlar, görüntü yönetmeni Pierre de Villiers, şef, ilk AD, ses mühendisi. Bu insanlar dışarıdan geldi ve yaptıkları için gerçekten sevgimi ve takdirimi göndermem gerekiyor. Çok cesurlardı. Sudan çok istikrarlı bir ülke değil ve bu koşullar altında kendi ülkelerinden ta Sudan’da film çekmek için gelmeleri takdire şayan ve şaşırtıcı olmaktan başka bir şey değil.
Filminizin kuzey ve güney Sudan toplulukları arasındaki uzlaşma sürecine yardımcı olabileceğini düşünüyor musunuz?
Bunu bilmiyorum. Aslında bunun olacağını sanmıyorum. Devrim zihniyetleri çok değiştirdi ve artık Güneylilerle barışmak isteyenler var. Ama Nuba Dağları’ndaki, Doğu’daki Mavi Nil’deki topluluklarla aynı sorunu yaşıyoruz. Bu yinelenen bir sorundur. Güney, filmin modeli ama türünün tek sorunu bu değil. Uzlaşma istiyorum ama daha fazlasına ihtiyacımız var, mantıklıysa yeni bir ulusal kimliği yeniden inşa etmemiz gerekiyor. Kökenin gururuna, cinsiyete, etnisiteye veya dine veya bizi ayıran diğer şeylere değil, hepimizin gerçekten paylaşabileceği değerlere, devrimin çağırdığı değerlere dayalı bir şey: Özgürlük , adalet, birlikte yaşama. Bunlar gerçekten gurur duyabileceğimiz değerler, bizi bir araya getirebilecek değerler. Ve bu sürecin bir kısmı, belki de ilk kısmı, geçmişte ters giden şeyler için uzlaşma ve suçun kabul edilmesi olacaktır.
Filmi Sudan’da gösterebilecek misiniz?
Bombalamayı durdururlarsa filmi gösterebiliriz. Bunu daha önce söyledim. Süslü bir sinemaya ihtiyacımız yok, bir duvarı beyaza boyayıp projektör getireyim, şehirden şehire öyle dolaşıp insanlara göstereyim. Tüm ihtiyacım olan bu.
Bu röportaj uzunluk ve anlama için düzenlendi.
