Açılış sırası Tüm yalanların anası yönetmen Asmae El Moudir’in büyükannesine işitme cihazı taktığını gösteriyor. Huysuz yaşlı kadın açıkça yardım etmek istemiyor ve Asmae sorana kadar cihaz çalışmıyormuş gibi davranıyor: “Fotoğrafları neden sevmiyorsun?” Kadın keskin bir şekilde dönüp kameraya küçümseyici bir ifadeyle bakarken, soru anında tepki çekiyor. “Bak, duyabiliyorsun,” diye karşılık verdi Asmae.
Kısa an, tüm filmin bir mikro kozmosu, El Moudir’in ailesinin ve dolayısıyla ülkesinin 1981 Kazablanka Ekmek İsyanlarını çevreleyen yalanlarını, aldatmacalarını ve yanlış hatırlamalarını keşfetmesi. bazı tahminlere göre 600’den fazla kişinin öldüğü bir kan banyosu. Biri, isyanlardan sonra doğan El Moudir’in 1990’larda oynadığını hatırladığı aynı sokaklarda öldürülen komşu kızı Fatima’ydı. Ancak bu tarih, kamuya açık veya özel olarak zar zor tartışılıyor. El Moudir’in ailesinde hatıralar kasıtlı olarak silinmiş gibi görünüyor. El Moudir, filmdeki aşırı sesinde, onun çocukken çekilmiş tek bir resmi olduğundan ve bunun aslında kendisi olduğuna hiçbir zaman ikna olmadığından bahsediyor.
El Mourdir, “Aile evinde fotoğraf çekmek her zaman yasaktı, büyükannem bunun dini nedenlerle olduğunu söyledi” diyor. Hollywood Muhabiri. “Ama filmde bunun gerçek olmadığını, travma ve büyükannemin başına gelen bir şeyle ilgili daha derin, daha kişisel bir neden olduğunu keşfettim.”
El Moudir üzerinde çalışacak hiçbir fiziksel kanıt olmadan -aile fotoğrafları veya isyanların video görüntüleri olmadan- Fas’taki mahallesini ve ailesinin eski dairesini, babası tarafından yontulmuş ve giydirilmiş el yapımı heykelciklerle, anılarından ölçekli bir modelde yeniden inşa ediyor. annesi, ailesi ve arkadaşları tarafından. Bir tür terapötik araç olarak bu oyuncak evi yerleştirdikten sonra, uzun süredir uykuda olan hikayelerini ikna ederek görgü tanıklarını getirmeye başlar.
Yaklaşım risksiz değildir. Yeni kralı altında, Fas’taki koşullar, 60’ların başından 80’lerin sonlarına kadar bilinen baskı dönemi olarak bilinen “Kurşun Yılları”ndan çok daha iyileşti. Ancak ülkenin insan haklarıyla hâlâ sallantılı bir ilişkisi var ve Ekmek İsyanları sırasında olanlar neredeyse hiçbir zaman kamuoyunda tartışılmıyor.
“Ne olduğuna dair somut veya görsel bir kanıtımız yokken nasıl hikayeler uydurduğumuzu anlamaya çalışıyordum. Geçmişi nasıl yeniden inşa ederiz?” diyor. “Gerçek unsurları, ailemi ve komşularımı ve bu inşa edilmiş unsurları bir araya getirmek için bu alanı yaratmaya çalıştım. Bu yüzden filmde gazeteci değil, film yapımcısı olduğum konusunda ısrar ediyorum. Bir gazeteci olarak olaya karışan kişilerin isimleriyle olayın ayrıntılarına girerdim. Ama bir film yapımcısı olarak isim vermeme ve belki de insanları tehlikeye atmama gerek yok. Komşularım, ailem ve benim başımıza gelenler ve ülkemizde olanlar hakkında konuşmamız için bir alan yaratabilirim. Cesetler saklansa ve resimler eksik olsa bile anılar yaratabiliriz. Bu film sahip olabileceğimiz tek hatıra olabilir.”
Tüm yalanların anası prömiyerini Cannes’da yaptı ve burada El Moudir, Belirli Bir Bakış bölümünde en iyi yönetmen ödülünün yanı sıra en iyi belgesel ödülünü kazandı. Film, bu hafta Karlovy Vary Uluslararası Film Festivali’nin Ufuklar bölümünde gösteriliyor.
