İnsanlar Disney ve Pixar’ı siyasi doğruculukla oynamakla veya “uyanmakla” suçlamaktan hoşlansa da, aslında stüdyonun yapısal / kurumsal ırkçılık veya ırklararası flört elementalPixar’ın yönetmen Peter Sohn imzalı yeni uzun metrajlı filmi, onları ayrı tutmaya çalışan daha büyük güçlere rağmen kader tarafından bir araya getirilen iki talihsiz aşığın kelime oyunlarıyla dolu bir hikayesiyle dünyamız hakkındaki tüm bu gerçekleri yansıtmaya çalışıyor.
Herkesin dört klasik temel kategoriden birine düştüğü bir dünya anlayışında, elemental geniş bir izleyici kitlesine anında erişilebilen ırk ve farklılık hakkında bir hikaye sunmaya çalışmak. Ama içinde elementalGenişlik oyunu, sık sık hassas konusu hakkında, onu başka bir şey gibi hissettirebilecek şöyle böyle metaforlar üst üste yığmadan konuşamıyor gibi görünüyor. ZootopiDisney’in neredeyse kesin olarak böyle olmasını istemediği.
Esas olarak Element City olarak bilinen ışıltılı, hareketli metropolde geçen, elemental Ember Lumen (Leah Lewis) adlı ateşli bir genç kadının ve Wade Ripple (Mamoudou Athie) adlı duygusal olarak kırılgan bir su adamının, her ikisinin de biraz daha fazlasını aradıkları bir zamanda ilk kez nasıl tanıştığını ve aşık olmaya başladığını anlatıyor. hayatlarına yön verirler. Element City’ye yerleşen ilk ateş insanlarından ikisi olan göçmen Bernie (Ronnie del Carmen) ve Cinder’in (Shila Ommi) ilk ve tek çocukları olan Ember, üzerine çöken inanılmaz beklentilerle yaşamanın ne demek olduğunu çok iyi biliyor.
Ember, ailesini ve onların marketi olan Fireplace’in Element City’nin Fire Town’ın kalbi haline gelmesini sevse de, içten içe, hayatta asıl istediği şeyin aile işini devralmak olmadığını biliyor. İyi ve sorumluluk sahibi bir kız olan Ember, Bernie’ye kendi tutkusunu bulmak için dünyayı dolaşmayı tercih ettiğini söylemeyi asla hayal etmezdi. Ama tıpkı Bernie gibi, Ember’ın öfkesi ara sıra ona üstün gelir ve duygularını dizginlemek onun kelimenin tam anlamıyla patlamaya hazır hale gelmesine neden olur ki, ailesi onu Ateş Kasabası’nda kendi halkının arasında tutmanın herkes için en iyi şey olduğunu düşünmeden edemez. .
olarak sergilenen hayal gücü zenginliği elemental ilk olarak, toplu taşıma su yolları ve açık hava gökdelenleriyle dolu genişleyen bir metropol olan Elemental City’yi tanıtıyor – şaşırtıcı olmaktan başka bir şey değil ve filmin daha yeni fikirlerinden birini açıklamaya yardımcı oluyor. Film, Element City’yi su, toprak ve hava insanları birbiriyle uyum içinde inşa ettiğinden, şehirle ilgili çoğu şeyin benzersiz ihtiyaçlarına göre erişilebilir olacak şekilde tasarlandığını açıklıyor. Ancak şehre en son göç eden grup olarak, bedenleri söndürülebilen itfaiyeciler, çok farklı, gettolaşmış hayatlar yaşamak zorunda kalıyorlar. elemental Bernie’nin diğer unsurlara, özellikle de suya bu kadar güvensiz olmasının nedenlerinden birinin bu zor gerçeği açıklamaya çalışıyor.
elementalgörselleri göz alıcı ve görüş şakalarının her biri, antropomorfik elemental varlıkların yaşadığı bir şehri gerçekleştirme görevinden güçlü bir şekilde ilham almış hisseden bir animasyon ekibinin nihai sonucu gibi hissettiriyor. Ancak Bernie “sulandırılmayı” reddederek kendi kendine konuşmaya başlar başlamaz ve film size Ember’ın duygusal patlamalarının nesnel olarak ne kadar tehlikeli olabileceğine dair iyi bir bakış sunar, farklı unsurlar olarak insanlar metaforu sınırlarını göstermeye başlar. ne kadar etkili olabileceği konusunda elemental‘ nin noktaları çapraz.
Hiçbir şey satın almadıkları için onları azarlarken iki su çocuğunu Şömineden kovaladığı bir sahnede Bernie’nin öfkesiyle ilgili çok daha fazla şey olduğu açık, ancak Bernie’nin su insanlarından hoşlanmamasının düpedüz ırkçılık olup olmadığı hiçbir zaman o kadar net değil. ya da korku çünkü onu vücutlarıyla birlikte dışarı atabilirlerdi. Ember’ın, insanların sık sık yakın çevrelere itildiği Element City’de dışarıdayken nasıl kendini idare etmeye ve özel giysiler giymeye zorlandığını görmek ilginç. Ancak öfkesinin onu yendiği ve yanlışlıkla bir ağaç insanının yapraklarını yaktığı anlarda (bu onların… derisi mi? belirsiz), diğer unsurların neden ateşten insanlardan korktuğunu hayal etmek çok kolay, bu da işin karmaşık bir hal almasını sağlıyor. filmin onları haksız yere ayrımcılığa uğrayan azınlıklar olarak çerçevelemesi.
İle elemental‘ın ırksal metaforları hızla karıştığı kadar karışık hale geldiğinden, filmin merkezi romantik olay örgüsünün olaylara biraz odak ve netlik getirebileceği umulabilir. Ancak şehir müfettişi Wade, Ember’ın hayatına girdiği andan itibaren, film o kadar baş döndürücü ama düzensiz bir hızda ilerlemeye başlar ki, ikisinin sadece değil, tamamen aşık oldukları fikrini satın almak şaşırtıcı derecede zor hale gelir. beklenmedik arkadaşlar olmak. Film, Ember ve Wade’i birbirlerine karşı ne hissettiklerini anlamanızı sağlayacak şekilde birbirine yaklaştırmak yerine, onları Şömine’yi kapanmaktan kurtarmak için bir tür arayışa sokuyor, hiçbir zaman gerçekten hissetmeyen bir olay örgüsü. bu ilginç ya da nerede elemental odaklanılması gerekiyor.
Tam olarak nasıl olduğunu göz ardı edemezsin, ne kadar uzun olursa elemental devam ediyor, filmin ana metaforu dünya hakkında ne kadar çok soru ortaya çıkarıyorsa – örneğin insanlar fırtınalar hakkında ne düşünüyor? Yoksa orman yangınları mı? Ama Disney’in içine girdiğini söyleyebilirsin. elemental başka olmasını istememek Zootopi – ırk konusunda zeki olmaya o kadar hevesli bir film ki, derinden sorgulanabilir optik özelliklerine ve kusurlu iç mantığına dikkat etmeyi unuttu. Ve yine de, olduğu gibi Zootopihakkında pek çok şey var elementalgerçekten düşünmeye çalıştığınızda pek de iyi düşünülmemiş gibi hissettiren mecazi dünyası.
elemental ayrıca Mason Wertheimer, Catherine O’Hara ve Joe Pera’yı da canlandırıyor. Film şimdi sinemalarda.
