“Beyond the Sea” en nadide türdür. Siyah ayna bölüm: empatinin yönlendirdiği türden. Aaron Paul, Josh Hartnett ve Kate Mara’nın yer aldığı bir oyuncu kadrosu tarafından taşınan film, eşit derecede karakter çalışması ve Alacakaranlık Bölgesi sürünen korku – dizinin tipik sosyal yorumundan çok, imkansız durumları kaçınılmaz olarak trajik bir sona götüren üç kişiye odaklanan bir hikaye.
Bölüm, iki astronotun altı yıllık bir görevin ortasında olduğu alternatif bir 1969’da geçiyor. Vücutları sıkışık bir uzay aracında mahsur kalmış olsalar da, zamanlarının çoğunu Dünya’daki bir çift gerçeğe yakın telebulunma “kopyasında” yaşayarak geçirirler. David (Hartnett), karısı ve iki çocuğuyla Neil Armstrong benzeri ünlüsünü nezaketle kabul ederek pastoral bir hayat sürdürüyor. Cliff’in (Paul) sessiz oğlu ve ücra bir çiftlik evinde yaşamak için yerinden ettiği yalnız karısı Lana (Mara) ile çok daha kırılgan bir ilişkisi vardır. Görev, korkunç bir trajedi David’in ailesini ve onun kopyasını yok edene kadar sorunsuz ilerler. Ve onu umutsuzluğa kaptırmamak için Cliff, David’in eve döndüğünde vücudunda kısa gezintiler yapmasına izin verir.
Sonunun kötü olacağı hemen belli oluyor ve “Beyond the Sea” izleyicilerin beklentilerini alt üst etmiyor. Bunun yerine, 80 dakikasının çoğu, üç müşteri adayı arasındaki ilişkiye ayrılmıştır. David ve Cliff engel olarak başlar: İlki büyüleyici, rahat bir Kaliforniyalı, ikincisi sert, askılı bir kare. David, Lana ile bir yakınlık geliştirmeye çalışır – onun mutsuzluğunu sezerek, kitaplar önerirken – Cliff dikkatsiz ve içine kapanıktır. Ancak David’in sefaleti, Lana ile ilişkisi göründüğünden daha güçlü olduğunu kanıtlayan Cliff’e karşı artan bir kızgınlığa dönüşür. Hartnett, David’i sırayla tatlı, kendine güvenen ve çaresizce kaybolmuş olarak yakalarken, Paul her iki astronotla (kopya biçiminde) oynayan abartısız bir performans sergiliyor. Mara da benzer şekilde metanetlidir ve gerilim tırmanırken bile ihtiyatlı bir soğukkanlılık hissini korur.
Dizinin yaratıcısı Charlie Brooker, “Beyond the Sea”nin başlangıçta yakın bir gelecekte geçtiğini ve 60’lar dönemi ortamının kolayca vitrin süsü gibi hissettirebileceğini söyledi. Lana’nın günlerini okuyarak geçirmesi gibi, ara sıra biraz fazla hissettiren ayrıntılar var. Bebekler Vadisi. Yine de pragmatik olarak, inançsızlığın hayati bir şekilde askıya alınması için alan yaratıyor – karakterlerinin izolasyonunu daha az kapsayıcı hale getirecek teknolojileri ortadan kaldırıyor. (Görev kontrolünün büyük bir felakette görünüşte sıfır girdiye sahip olacağını ve astronotların yeri doldurulamaz robot gövdeleriyle neredeyse tamamen müdahale edeceğini kabul etmelisiniz.) Ayar ayrıca bölümü alışılmadık derecede sıcak bir görsel stile itiyor. boşluk boşluğu. Ve Charles Manson’ın yerine geçen Rory Culkin’den kısa ama harika bir görüntü veriyor bize.
Ve kredisine göre, “Beyond the Sea”, karakterlerini karikatüre dönüştürmek için 60 yıllık kültürel normlara yaslanmıyor. Black Mirror’ın varsayılan bakış açısı tarafsız bir üstünlük bakış açısıdır: En iyi bilinen bölümleri, teknolojinin insanlıktan çıkarıcı etkisi altında aptalca, cüretkar seçimler yapan sevimsiz insanlar hakkındaki ahlak oyunlarıdır. Ancak “Beyond the Sea”, her iki adam da birbirlerine ve Lana’ya acı çektirirken bile, Cliff ve David’e karşı çarpıcı bir şekilde cömert davranıyor.
Bu kısmen, kimsenin seçmediği veya hak etmediği korkunç bir krize saplanıp kalmalarından kaynaklanıyor. Ama aynı zamanda Paul ve Hartnett’in savunmasız performansları ve Brooker’ın senaryosunun, onların motivasyonlarını sempatik bir şekilde yorumlamamız için bize alan bırakması nedeniyle. Bölüm, Cliff’in android gövdesiyle ilgili kalıcı bir rahatsızlığı olduğuna dair öneriler de dahil olmak üzere, kopya deneyiminin ne kadar tuhaf olması gerektiğini ustaca aktarıyor. Herhangi bir nezaket veya soğukluk eyleminin gerçekte ne kadar kendini koruma olduğu konusunda muğlak kalıyor; Örneğin, Cliff’in ailesini tecrit etme kararı, David’in trajedisinden sonra daha anlaşılır hale gelir.
Birçok Siyah ayna hikayeler, keder ve sentetik bedenlerin kesişimini araştırdı ve “Beyond the Sea”, özellikle “San Junipero” ve “Hemen Geri Dön”ün tonlarını içeriyor. Ancak drama alışılmadık bir şekilde öncülünden çok performanslarına dayanıyor. Daha az net mecazi sevilen birinin dijital ayak izi için abartılı bir vekil olarak gerçekçi robotları kullanan “Hemen Geri Dön” gibi bir şeyden daha. “Denizin Ötesinde” böyle bir şey olabilir. Siyah ayna izleyicilerin “Bu tıpkı Siyah ayna!” gelecekteki bazı distopik teknolojileri gördükten sonra – ama bu, onu kendi iyiliği için izlemesi en tatmin edici bölümlerden biri yapıyor.
