wes anderson‘ın çalışmaları, özellikle son zamanlarda, tam bir hikayeden çok bir gösteriye benziyor ve Asteroit Şehri Anderson’ın stile ne kadar vurgu yaparak paçayı sıyırabileceğinin şakayla karışık bir keşfi. Her yönüyle kusursuz teslimatlar, canlı çöl tonları ile keskin siyah beyaz arasında geçiş yapan bir palet ve oyun içinde oyun çerçevesini anlatan bir sunucu ile, Asteroit Şehri kendi kendini büyüten yaratıcı kontrolde abartılmış ve üzerine yazılmış bir alıştırmadır. Yönetmenin hayranları için bile bölücü bir film olacağından şüpheleniyorum.
Hikaye hem kurgusal oyunu takip ediyor Asteroit Şehri ve yazımdan ilk performansa kadar gelişimi ve oyunun içindeki karakterler, öncelikle Jason Schwartzman’ın Augie Steenbeck’ine odaklanıyor. Steenbeck, oğlu Woodrow’un (Jake Ryan) bilim kongresi için Asteroid City’de durduğunda karısının ölümüyle uğraşan bir savaş fotoğrafçısıdır. Asteroid Şehri, uzaylılarla ilk temasın yapıldığı yer haline geldiğinde, hükümet herkesi ve tüm kişilikleri kilit altına alır… Eh, Clash onu aşırı satıyor. karışırlar.
Karakterler, iki saat boyunca Asteroid City’de bir film içindeki bir oyunun fonunda birbirine karışıyor. Steenbeck, birinci sınıf aktris Midge Campbell (Scarlett Johannson) ile bir romantizmi araştırıyor; çocuklarının da çocuk dostu bir romantizmi var. Bu filmin özünde karakter çalışması gibi bir şey var, ancak en az bir düzine adlandırılmış karakter, hepsinin kendi tuhaflıkları ve örtüşen çerçeveleri (yapım ve film) var. Asteroit Şehri Wes Anderson’ın en iyi numaralarının bir karışımı haline gelir, artık izlemesi o kadar eğlenceli olmayana kadar kandırılır.
Filmi anında izlemek keyifli. Yeterince büyüleyici ve tek tek sahnelerin çoğu eğlenceli – hatta bazıları kahkahalarla gülünç – ama düşününce ve daha fazla mesafeyle, bir Wes Anderson yapımının parlak parıltısı çok daha az ilginç görünmeye başlıyor. Çok fazla stil var. Çitler için sallanan, enerjik bir sanat eseri yaratmak için ünlülerini ve ayırt edici özelliklerini kullanan bir yönetmene hayranım, ancak bu prodüksiyon çok, çok fazla geliyor. Çok fazla yıldız, çok fazla rol, çok fazla olay örgüsü ve -bunu söylemek bana acı veriyor- çok fazla konuşma var. Tahmin edebileceğiniz gibi birçok monolog var. Bazıları vurdu. Birçoğu yok.
Stilize filmlerden hoşlanırım. bu Inisherin Banshees sinemalarda gördüğümü hatırladığım son kişiydi, ama şöyle çalış Erkekler, Deniz Feneri, Istakoz—tüm bu filmlerin, yönetmenin yapım sırasında belirli seçimleri nasıl yaptığını açıkça gösteren bir oyunculuk ve hız ritmi vardır. Asteroit Şehri aynı şekilde stilize edilmiştir, ancak o kadar ezici hissettirir ve infazı buna değer kılan bir sonu yoktur.
Her şey tuhaf, alaycı ve ironiyle sırılsıklam. Filmde Schwartzman’ın çıktığı bir an bile var. Asteroit Şehri gidip yönetmenle konuşmak ve bu o kadar uyuşuk bir şekilde saçma ve bariz ki bu filmi ciddiye almak zorlaşıyor. O kadar doğal değil ki, Schwartzman’ın molası seyircinin molası oluyor. Belki de anlamadığımı söylemeye hazırım. Ama belki de bundan hoşlanmıyorum, senaryonun üstmetinsel bir bükülmesinin yüzünde düz bir şekilde düştüğünü, anlatıya bir şey eklemek yerine diğer her şeyden uzaklaştığını görmekten gelen türden içgüdüsel bir kasılma.
Anderson’ın oyuncu listeleri her zaman favorileriyle dolu olmuştur ve Asteroit Şehri tekrar eden oyuncularından birkaçını içeriyor; Schwartzman, Ed Norton, Tilda Swinton ve Jeff Goldblum ile birlikte hepsi boy gösteriyor. Ancak oyuncu kadrosu o kadar kalabalık ve rollerin çoğu çok az ekranda kalıyor ki, seyirciye hiç bitmeyen bir kamera hücresi listesi ve göz kırpıyormuş gibi geliyor. Bireysel sahnelerde, oyuncu kadrosunun gerçekten parladığı, rollerinin hakkını verdiği ve her etkileşimin çılgın, skeç benzeri öncülünden eğlenceli bir şeyler çıkardığı pek çok an var. İnfazda pek çok zekice an olduğundan, bu oyuncuların rollerini somutlaştırmak için daha fazla zaman bulamamaları talihsiz bir durum.
Asteroit Şehri aynı anda çekilmiş üç veya dört farklı film gibi geliyor, hepsi Anderson’ın dikkatini çekmek için yarışıyor. Tüm bu çeşitli, merak uyandıran küçük hikayeler, sınırlı bir dizi televizyon şovu olarak işe yarayabilirdi, ancak bir film olarak, olduğu yerde dönüyormuş gibi hissettiriyor, baş döndürücü derecede parlak ve izlemesi eğlenceli, ancak sonunda kenara düştüğünde hayal kırıklığı yaratıyor, sadece güzel gidecek yeri olmayan küçük derviş.
Tüm söylenenler, izlemeye değer; Asteroit Şehri hiçbir şey değilse bile, ne söylemeye çalıştığını tam olarak bilmiyormuş gibi görünse bile ekrana tam olarak ne koymak istediğini bilen deneyimli bir yönetmenin cesur bir hamlesidir. İçinde Asteroit Şehri sanat, üretim ve gerçekliğin kurucusu olarak sanatçının doğası hakkında gizli fikirler var. Kendi önemine ikna olmuş ama izleyiciyi buna ikna etme yeteneğinden yoksun bir film. Woodrow’un aya bir aşk notası yansıtan deneyine çok benzeyen film, kendisini yıldızları hedef alan ve bir kaya gibi çöle inen başka bir projeksiyon olarak sunuyor gibi görünüyor.
Asteroit Şehri 16 Haziran’da New York City ve Los Angeles’ta özel olarak prömiyer yapacak ve 23 Haziran’da her yerde sinemalarda açılıyor.
Daha fazla io9 haberi ister misiniz? En son ne zaman bekleyeceğinizi kontrol edin hayret, Yıldız SavaşlarıVe Yıldız Savaşları yayınlar, sırada ne var? Film ve TV’de DC Universeve geleceği hakkında bilmeniz gereken her şey Doktor Kim.
